Het hangt in de lucht

In voorbereiding tot het ultieme JTGolf weekend half juni deden de vrienden vanochtend het vertrouwde Naarderbos aan. Lusje B was het strijdtoneel voor deze golftitanen. Met weinig wind en de pins op positie “B” was het uiteraard prijsschieten. Al begon dat vandaag al op de Driving Range en niet eens door de vrienden. De eerste grap werd namelijk gemaakt door een gemiddelde Naarderbos golfer, die een minder dan gemiddelde bal sloeg. In plaats van de volgende bal te gaan slaan, keek deze stakker naar ons en vervolgens ging hij zeer nauwgezet zijn golfclub inspecteren. Een duidelijk gevalletje “normaal sla ik nooit zo’n bal, het moet aan de club liggen”. Uiteraard kennen wij dit gevoel, maar als je dan de volgende ballen wederom kwalitatief uitermate teleurstellend slaat dan ligt het op een gegeven moment echt niet meer aan de club.

Maar goed lusje B dus. Niets vermoedend lopen wij naar de tee van de 10de hole en zien daar een Marshall staan en een echtpaar, de Kempertjes bleek niet veel later. Meneer Kemper legt aan voor een superklap precies op het moment dat de Marshall erachter komt dat wij eigenlijk samen met de Kempertjes moeten spelen. De beste man begint te zwaaien en wil net gaan roepen als wij zeggen dat wij er wel achteraan lopen. Meneer Kemper kan onverstoord zijn bal out-of-bounds slaan en wij lopen gewoon lekker met z’n tweeën. Overigens was Tom een bekende van de Marshall en werd nog even geïnformeerd hoe het ging met zijn ouders, “heel goed”, kwam er nog uit en toen was het tijd voor golf.

Beide vrienden spoten uit de startblokken en dat maakte meteen duidelijke dat ze vooraf niet de dolphin hadden geflokt. Na 3 holes waren 6 GIRs, 5 pars en 1 bogey genoteerd. Een waanzinnige start die meteen duidelijk maakte dat er iets bijzonders in de lucht hing. Dan worden niet de vliegtuigen bedoeld die erg laag over de baan vlogen (oorzaak onderhoud Kaagbaan?). Wel bijzonder kan worden genoemd dat wij wachtend op de tee van hole 12 de SAS vlucht uit Helsinki, met daarin de vrouw van Jeroen, zagen overkomen. Meestal heeft een dergelijke gebeurtenis desastreuze gevolgen voor de golfronde van Jeroen, maar dit bleef uit. Dit leert ons dat goed golfen met je vrouw in de buurt wel mogelijk is, mits ze in een vliegtuig zit.

Ook hole 13 en 14 werden afgeraffeld met prima scores en op 14 kon Tom zelfs de stand gelijk trekken. Veelal betekent dit dat Tom een paar ballen op excursie slaat op de hole erna, maar dit bleef uit. Hij ging zelfs voor de green met slag 2 op deze par-5. De lijn was goed, de wind was goed, het gras was hard genoeg voor een goede rol, de bal was niet meer te zien…..dat kan maar een ding betekenen! Juist, de bal lag in de bunker voor de green…$Y(@&$&%)_*_$%. Met, volgens Jeroen de slag van de dag, wist Tom de green alsnog te bereiken. Beiden mannen schreven maar weer een par op de scorekaart.

Voor de lezers die de scores hebben kunnen bijhouden, het ging dus lekker, voor de andere lezers, beiden stonden na 6 holes op een score van +2. Een dergelijke score zien we wel vaker, wat het bijzonder maakt is dat beiden deze score hadden. Een goede ronde door beide vrienden op hetzelfde moment is zeldzaam……en dat blijft het ook want Tom sloeg zijn tweede slag op hole 16 out-of-bounds en moest daardoor 2 slagen incasseren (want weer terug van waar je geslagen hebt + een strafslag). Door ook nog een put van 40 centimeter te missen, wist hij de ronde in het kader van de Appeltaart Cup van niet spannend om te draaien naar helemaal niet meer spannend. Op hole 17 wist Jeroen zijn voorsprong te vergroten met een keurige par tegenover een rommelige bogey.

Maar ja, hole 18. Het kan misgaan…We werden doorgelaten door de Kempertjes omdat mevrouw Kemper een Tom Dumoulin deed en daarbij haar handschoentje had laten liggen, of had gebruikt dat werd uiteindelijk niet helemaal duidelijk. Jeroen had de eer en toen hij nog tijdens zijn backswing uitriep “ik haat deze hole”, zag Tom een glimp van een kans. Zijn bal denderde wel op de fairway en dat maakte gelijk de eerste keer dat hij een fairway deze ochtend raakte. De provisioneel gespeeld bal van Jeroen nam dezelfde balvlucht als de eerste, maar net nog wat erger. Was het eerst nog een glimp, nu zag Tom een Sharon Stone Basic Instinct van een kans!. Helaas mocht het niet zo zijn, beiden ballen lagen nog (net) bespeelbaar, en na een prachtige herstelslag van Jeroen, waarbij het een wonder was dat hij geen boom, tak, blaadje, rondvliegende Aalscholver, KLM toestel, terugkerende Sojoez capsule, maar dan ook werkelijk waar niets heeft geraakt.

Zo eindigde deze ronde wederom in een Appeltaart Cup overwinning voor Jeroen met een score van +4. Deze score en ook de score van Tom (+8) waren genoeg voor 18 stableford punten. Handicaps geconsolideerd en een goede oefenronde voor Portugal was de wrap-up. Met een paar Oma Bob’s kroketten werd het uitsmijter incident van vorige week uit het geheugen gegeten. Wederom kwam Tom een bekende tegen op het terras en ook Jeroen zag dingen die hem bekend voorkwamen.

Op de terugweg werden nog nieuwe ballen gekocht (het ligt dus toch aan het materiaal) om te laten bedrukken met het JTgolf logo voor gebruik in Portugal! We zijn er dus bijna helemaal klaar voor.

Zo diep zit het…

Je kent het wel, je wordt wakker en realiseert dat je wel een hele aparte droom hebt gehad. Hoe verder de ochtend vordert kan je er steeds meer details van herinneren en wordt het een volledig verhaal.

Vanochtend had Tom zo’n ervaring. Zijn droom: hij was caddy van Graeme McDowell (Waarom Graeme? Geen idee, dat was nu eenmaal zo). Mede door zijn goede adviezen liep Mac, want zo mocht Tom hem noemen, een prima ronde. Bij het standaard biertje na afloop van de ronde vertelde Tom dat hij zelf ook graag golfde, uiteraard samen met zijn vriendje. Dat ze binnenkort een golftrip hebben naar Portugal. Geïnteresseerd zoals hij natuurlijk was vroeg Graeme welke banen we gingen spelen. Tom antwoorde Laguna (kende hij alleen van naam) en O’Connor en Faldo had hij zelf ook gespeeld. Beide banen waren volgens hem top, al was Faldo wel moeilijk. Tom vertelde het voorlopige speelschema: donderdag Laguna, vrijdag 2x O’Connor, zaterdag 2x Faldo en dan zondag nog een keer Faldo. “Als jullie dan nog kunnen lopen”, lachte Graeme hartelijk. Tom beaamde dat door te vertellen over Jeroen zijn rug na de vorige editie. Daarna nog even over zijn gemiste put gehad op 18 tijdens de Ryder Cup 2016 (realiseerde me toen ik wakker werd dat dit eigenlijk de put van Lee Westwood was, maar in een droom kan alles). Toen ging de wekker….en was deze droom weer weg…

Na deze goede ervaring verwacht Tom binnenkort meer van dit soort dromen. Waarbij hij hoopt dat een of beide van de volgende twee scenario’s hierbij zitten: starten op de Faldo Course op zaterdagochtend en dat iemand vraagt of hij met ons mee mag spelen, waarbij we omkijken en zien dat de vraag wordt gesteld door Sir Nick zelf, of samen met Jeroen starten in de Masters en ingedeeld worden in een flight met Jason Day en Jordan Spieth….

Weltrusten!

Hand in hand

We mogen weer! Na een aantal weken van niet-golf is de zin om de wei in te gaan niet te beschrijven. Jeroen is sowieso al aan een topweek bezig, zondagmiddag 14 mei 2017 aanwezig zijn in de Kuip zit voor eeuwig verankerd in zijn sportgeheugen. Na een weeklang de slechte grappen van Tom over de wedstrijd tegen Excelsior genegeerd te hebben, is de sluier van 18 jaar weggetrokken.

Golf dus. Het is perfect weer dus we kunnen in Portugal tenue naar de baan. We gaan maar weer eens naar Hoogland, daar zijn we dit jaar tenslotte nog niet geweest. De late starttijd die ons wordt toegewezen, doet vermoeden dat het een drukke ochtend gaat worden. En dat wordt het ook. We kunnen niet eens op onze vaste plaats parkeren maar moeten genoegen nemen met een plek in de B-categorie. Maar goed, we mogen golfen en Jeroen is kampioen dus dit kleine ongemak lachen we weg. Bij het betalen van de greenfee blijkt waarom het zo druk is: een bedrijfsfeestje waarbij er eerst gegolfd wordt en vervolgens gebridged. [Flashforward: hopelijk konden deze beste mensen wel bridgen.]

We zijn lekker vroeg dus hebben ruim de tijd om ons warm te slaan op de driving range. Als wij daar aankomen staat er een eenzame knakker zijn laatste ballen te slaan. Rustig stopt hij zijn driver in de tas en loopt in onze richting.
‘Lekker weer, hè,’ knikt de knakker ons vriendelijk toe.
‘Ja, we mogen niet klagen.’ We trappen ook maar even een open deur in en denken dat hiermee het gesprek afgelopen is.
Maar de knakker komt op gang. ‘Korte broek,’ klinkt het mysterieus. We kijken elkaar vragend aan. Doelt hij er nou op dat zowel Tom, Jeroen als knakker een korte broek aanhebben en het dus korte broeken weer is? Of is het codetaal, ontfutseld van een bron waar de Russen naarstig naar op zoek zijn?
‘Ik ga nu naar mijn werk,’ roept hij en verdwijnt om de hoek van de driving range. Nee, dit maakt het lekker duidelijk.
Lichtelijk vertwijfeld beginnen we in te slaan. Tom staat hard en rechtdoor te slaan, Jeroen laat wat meer variatie zien (laten we het van de positieve kant bekijken). Maar eerdere rondes hebben laten zien dat de kwaliteit van de slagen op de driving range niets zegt over wat er op de baan wordt gepresteerd.

Na een paar oefenputtjes op de green mogen we eindelijk afslaan. Tom wint de toss en trekt de driver uit zijn tas. Hij haalt uit, slaat ver. Maar ook rechts. En daar ligt water. Plotseling begint Toms telefoon te trillen. Ping. Een tweet verstuurd uit Washington verschijnt op zijn scherm:
Nobody knew there was water there. It is the biggest lake you have after seen. There are frogs, there are ducks. It is huge. Nobody knew.
Jeroen houdt wat meer links aan en slaat de bal tussen de bomen door richting de bunker, maar de bal blijft gelukkig voor hem net op tijd liggen. Hij legt met de volgende slag zijn bal op de green en haalt met een twee putt een par binnen. Tom slaat na een drop zijn bal over de green en scoort een double bogey. Niet de gewenste start dus op weg naar handicap verlaging.

Hole 2 dan, een niet al te lange par 3 die echter door de vorm en ondulatie van de green de benaming ‘kittig’ verdient. Tom blijft last houden van een vervelende start door de bal in een zandvlakte voor de green te slaan. Ping.
Nobody ever asked why they put sand there. If I was the owner of that golf course, I would have that sand removed and have the Germans pay for it. It is so easy. Trust me.
Het zand is erg hard en een normale bunkerslag lijkt dan ook onmogelijk. Om deze zin te bekrachtigen laat Tom dat ook nog even in de praktijk zien. Weer een double bogey. Jeroen speelt fantasieloos golf en scoort zijn tweede par.

Op de volgende hole mag de driver weer uit de tas. Jeroen slaat hem netjes op de fairway, Tom trekt hem rechts de rough in. ‘Never follow a bad shot with a great shot.’ Tom past de les van sir Nick Faldo prachtig toe en slaat met een heerlijke lay-up de bal perfect terug op de fairway. Tom lijkt daarmee de slechte start van de ronde achter zich te laten want met een briljante approach weet hij een bogey te halen, een uitstekende score op deze lastige hole. Jeroen doorbreekt zijn par reeks doordat zijn putt uit de hole lipt. Ping.
I have the best lips in the world. Melania better hopes that there are no tapes of me using my lips.

We hebben de eerste drie holes redelijk door kunnen lopen maar het grote wachten dreigt nu te beginnen. Terwijl we het gehannes in de flight voor ons staan te bestuderen, valt Toms scherpe oog op de tas van een van de spelers achter ons. Deze man slaat duidelijk vaak in het water, gelet op de grootte van het visnet dat uit zijn tas steekt. Ping.
I love fishing and I am really good at it. I once caught the biggest tiger you have ever seen.
Huh, tiger? Zou hij niet tuna bedoelen? Ping.
Yes. Tuna.

 

Als de mannen voor ons ver genoeg weg zijn, mogen we deze par 4 met dogleg aanvallen. Jeroen slaat eerst en trekt zijn bal wat naar links. Niet dramatisch, maar dit zou weleens een slechte ligging kunnen opleveren. Tom slaat met zijn ijzertje ook niet echt recht maar houdt de bal wel keurig op de fairway. Met een superapproach (inclusief happy bounce) ligt hij op birdie afstand; helaas krult zijn putt net om de hole heen maar zijn eerste (en een zeer fraaie) par is binnen.
Voor Jeroen zijn andere tijden aangebroken. Voordat we zijn score geven, wil ik u vragen om rustig naar onderstaande foto’s te kijken en op te noemen wat u zoal opvalt. Foto 2 is drie minuten na foto 1 gemaakt.

Waarschijnlijk merkt u het volgende op over deze twee foto’s:

  • Het gaat hier om dezelfde bal.
  • Het gaat hier om hetzelfde out of bounds paaltje.
  • De bal ligt op foto 2 op een andere plek dan op foto 1.

De nieuwsgierige lezer vraagt zich nu natuurlijk direct af: wat is hier gebeurd? Om deze vraag te beantwoorden volstaan we met een wat gedetailleerdere beschrijving van de situatie op foto 1; de rest is dan waarschijnlijk wel zelf in te vullen.
Foto 1. De bal van Jeroen ligt na een slechte slag links van de green, net niet out of bounds. Er zijn nu twee mogelijkheden voor hem voor zijn volgende slag:

  1. De vlag niet aanvallen maar de bal veilig op de green slaan, waarna na een vermoedelijke twee putt de schade beperkt kan blijven.
  2. De vlag wel aanvallen, wetende dat er een dichtbegroeide heuvel voor de vlag ligt en een diepe bunker erachter.

Zoals gezegd, we volstaan hier met deze beschrijving. Jeroen scoort een 9. Ping.
Jeroen is the most overrated golfer ever. He never even had a hole in one! I had 23 of those in one single round.

Het mooie van golf is dat elke hole weer nieuwe kansen biedt. Jeroen neemt op de volgende hole direct revanche door een par uit het boekje te scoren. Tom heeft het wat lastiger. Zijn afslag landt in de bunker, een harde klap uit het zand is nu vereist om zijn hole te redden. Het lukt hem, de bal vliegt alleen richting een setje bomen waardoor niet duidelijk is hoe de ligging is. Het lijkt erop dat een klein dun boompje weleens in de weg zou kunnen staan om goed te kunnen swingen. Bij de bal aangekomen blijkt dat we hier met een speciaal type boom te maken hebben, het boompje dat zich spontaan achter een andere boom haakt bij naderend gevaar.

 

Niets aan de hand dus. Tom lijkt met een bogey weg te komen, maar mist op miraculeuze wijze een vrij korte putt. Ping.
I never miss a putt.
Ok, nu weten we het wel. Ga liever iemand ontslaan of zo in plaats van ons continu lastig te vallen.

Hole 6. Een lange par 3. Na een wachttijd van een kwartier mogen we eindelijk afslaan. Jeroen mag eerst, heeft een enorme uithaal in gedachten maar produceert met zijn hybride een verschrikkelijk rollertje dat tergend langzaam in het water verdwijnt. Zijn tweede afslag is prima maar deze hole is niet meer te redden, het wordt een triple bogey.
Tom houdt erg van par 3’s en besluit dan ook van deze hole een dubbele par 3 te maken. Hij slaat met zijn hybride ongeveer 100 meter voorbij de vlag en houdt dus nog een hele par 3 over. Zijn herstelslag is fabuleus en na twee putts ligt de bal in de hole. Een 4 dus op een dubbele par 3, dus eigenlijk een par 6. Een 4 op een par 6 is dus eigenlijk een eagle. We kennen iemand die zo’n redenatie wel kan waarderen maar we willen geen slapende honden wakker ma… Ping.
I once had 7 eagles in one round.
We zijn deze berichten nu echt helemaal zat en Tom zet het geluid van zijn telefoon uit. Ping.
I can make my tweets heard on a phone even if the sound is off.
Tom zet zijn telefoon helemaal uit. Ping.
And on phones that are entirely switched off.
Tom stopt zijn telefoon nu in zijn tas, in het vakje met zijn golfballen. Ping.
These balls are smaller than mine.

Op hole 7 en 8 gebeurt weinig bijzonders, het hoogtepunt is de collectie van mooie teksten in de schuilhut.

Met een gelijke stand lopen we naar de laatste hole, de enige par 5 van de baan. Jeroen heeft de eer, zijn drive is heerlijk maar landt door een slechte bounce in de rough. Tom heeft wilde plannen maar slaat zijn bal op dezelfde plek als wat hij ruim twee uur eerder deed, namelijk aan de achterkant van de driving range. Out of bounds dus en daarmee valt de beslissing. Met een 6 om een 9 wint Jeroen de hole en daarmee deze ronde.

We gooien onze clubs in de auto en lopen daarna direct door naar het terras, dorst en honger strijden fanatiek om onze aandacht. Bij de gebruikelijke dubbele cola nemen we deze keer geen appeltaart maar een uitsmijter. Heerlijk!

Golfquiz

Maandag 10 april, de dag na wederom een boeiend Masters toernooi. Om nog wat na te genieten biedt jtgolf u een golfquiz aan. Uw antwoord kunt u sturen naar de redactie van deze site, voor de winnaar ligt een geheel verzorgd tweedaags sauna arrangement met Tom klaar.

De opdracht is: vindt zoveel mogelijk golfers in onderstaande zinnen. Succes!

Gehoord in de kleedkamer: ‘Zo, dat is lang niet gek. Maar volgens mij is die van Bernhard langer.’

Hij is golfer van beroep en in zijn vrije tijd doet hij Kevin na.

John eet graag konijn met kerst, Bill haas en Kiradech Aphibarn rat.

Hij weigert Head & Shoulders te gebruiken dus daarom heeft Justin roos.

Jack mocht eerst kiezen en koos Alberts zus; daarna nam Ernie Els.

In het Swahili betekent To Murb Anus ‘gescheurde kringspier.’

Jeroen toont zich een ware vriend!

Stuiterend van zin vlogen de vrienden vanochtend naar de golfbaan. Het is immers de week van The Masters en de heren hadden zich al goed verdiept in allerlei triviale historie van dit evenement. Een van de vragen die hen al het hele jaar bezighoudt is, zou anti held Danny Willet (Per ongeluk winnaar van The Masters 2016 omdat JTGolf favoriet Jordan Spieth een Tommetje deed op hole 12) fish and chips serveren tijdens het traditionele Champions Dinner? Het antwoord laten we door Danny Willet zelf geven: Champions Dinner. Ook andere wetenswaardigheden werden gretig gedeeld via de WhatsApp en op de route naar Naarderbos leek het in de auto meer op het overhoren van geschiedenis dan de gebruikelijke oude koeien.

Bij de receptie aangekomen bleek dat niet alleen onze favoriete receptioniste (“nee laat maar hoor ik had jullie al herkend”) niet aanwezig, maar ook dat we waren ingedeeld met twee andere golfers. Uiteraard zijn Urbanus en Jansen (want zo werd Jeroen genoemd) daar niet blij mee maar een alternatief werd niet gevonden, “Sorry, heren de baan is echt heel druk vandaag”. Zo werd het schichtig om ons heen kijken op de driving range of we onze playing partners konden ontdekken. Een paar dudes stonden flinke beukers te slaan, maar het oog van Jeroen viel op een wat oudere dame die volgens hem “best goed stond te slaan”. Deze uitspraak werd door Tom weggewuifd met de tekst “Ik moet de eerste vrouw van middelbare leeftijd op Naarderbos die beter kan slaan dan onze eigen jonge, sexy en woest aantrekkelijke vrouwen nog tegenkomen”. Jeroen kon niet anders dan het roerig eens zijn met deze stelling en zei dan ook: “Ik ben het roerig eens met je stelling, Tom”. Verder bleek op de driving range dat het vele gapen van Jeroen in de auto toch echt kwam omdat hij nog niet wakker was. Van de 38 ballen heeft hij exact één bal geslagen waar hij wilde (op het eiland) en verder zou een handicap 36 golfer zich nog schamen over een dergelijke vertoning. Tom weet als geen ander dat Jeroen nog wel eens dit soort spelletjes speelt en was op zijn hoede.

Vandaag wederom lus B want dat loopt zo lekker door. Rode broek en consorten liepen keurig naar de A lus dus we hadden vrij baan. Vrij baan? Jazeker, want onze playing partners hebben we nooit gevonden. Lekker met z’n tweeën dus, een echt duel waarop al het toegestroomde publiek had gehoopt. Waar Jeroen geen bal wist te raken op de driving range, beukte hij hier zijn eerste drive midden op en kon een paar slagen later een par noteren. Tom daarentegen kon bij het inslaan geen drive verkeerd slaan, maar bleek dat bewaard te hebben voor in de baan. Een mooie herstel slag was nodig en kwam. Zo wist hij de schade te beperken tot een bogey.

De wind woei dat het waaide en dus was hole 11 een uitdagende hole. Jeroen wist een keurige GIR te slaan (dit keer zonder hulp van een worm). Tom hield wat links van de hole aan en kon nog wat oefenen op zijn korte spel. Met een keurige chip en twee putts maakte hij ook hier een bogey. Jeroen moest dat, helaas voor hem, evenaren door een onfortuinlijke drie putt.

Als je tegenwind hebt op hole 11 dan heb je het ook bij de afslag op hole 12. Elke afwijking wordt dan vergroot. Geen probleem voor Jeroen die zijn afslag keurig in het midden van de fairway wist te plaatsen. Tom ging weer eens vol voor de Schapenheuvel maar wist dit keer wel zijn bal terug te vinden. Een herstelslag later lag hij weer op de fairway. Jeroen, die op dit moment nog niet leek op de Jeroen van de driving range, legde aan voor een werkelijk gigantische beuk. Hij sloeg een enorm hoge bal die door de wind werd gegrepen en tergend langzaam maar wel resoluut naar een bunker werd gedreven. Een werkelijk miraculeuze slag uit de bunker waar geen enkele pro ontevreden mee kon zijn zag zijn balletje op chip afstand van de pin landen. Maar de chip was van een kwaliteit waar wel elke pro ontevreden mee kon zijn en waren twee putts nodig voor een bogey. Tom wist zijn chip in de buurt van de pin te krijgen en kon wel een par maken. Het was weer gelijk en dat was een ongekende weelde voor Tom die de laatste paar keer na 3 holes al tegen een formidabele achterstand keek.

De tegenwind werd zijwind op hole 13. Eerst even wachten op een flight van hole 15 (zie foto), die keurig simultaan de ballen naar de juiste hole terugsloegen. Daarna mocht Jeroen weer keurig op de fairway slaan, Tom daar iets rechts van. Tom sloeg zijn approach met een ijzer-6 van 160 meter op de green, precies in de vallei waar de pin stond. Jeroen sloeg zijn ijzer 6 ook in een vallei maar dan waar de schapen staan. Nog maar een keer proberen en daarna nog een keer en toen lag hij op de green. Voor beiden twee putts maar voor Tom voor Par en voor Jeroen voor een triple bogey. Een voorsprong voor Tom na 4 holes! De emoties werden hem bijna te machtig, maar het was nog een lange weg te gaan.

Op hole 14 was er weer een straffe tegenwind en in combinatie met de pin achterop de green werden de ijzer-7’ens uit de tas getrokken. O ja, wat ik nog vergeet te melden is dat de dame van Jeroen in een flight met twee andere dames voor ons speelden. En het mag een keer gezegd worden, deze dames speelden niet onverdienstelijk (maar lang niet zo goed als onze altijd appetijtelijke vrouwen). Echter, een blik in de teemarker en tevens teetjesopvangbakje (of is daar nog een vakterm voor?) was het onweerlegbaar dat we te maken hadden met een damesflight. Maar goed verder met de hole. Ijzer-7 dus waar we ook wel eens met een 9 hebben afgeslagen. Tom koos veilig voor de rechterkant van de hole, of was het gewoon een slechte bal? Jeroen bleef netjes kort voor de green, of was het gewoon een slechte bal? Twee goede chips zorgden voor par kansen. Tom met een uphill putt en Jeroen met een downhill putt. Tom ramde de bal in het hart van de hole en scoorde een par. Jeroen druppelde de bal naast de hole en had dus twee putts nodig voor een bogey.

“Het is weer zo’n dag”, liet Jeroen zich ontvallen toen de drive van Tom op hole 15 op miraculeuze wijze een bunker miste en doorstuiterde voor zijn eerste (en laatste) afslag op de fairway. De drive van Jeroen ging ver, hoog en recht op een andere bunker af. “Zal je %*&*($&W net zien”, mompelde Jeroen. Gelukkig was zijn bal net voor de bunker en keurig op de fairway blijven liggen. Het was weer meten en passen. Wat voor slag wil je overhouden naar de green op deze par 5? Jeroen koos voor een uitdagende bal vanuit The German Bunker, of was het gewoon een slechte bal? Tom koos voor een blinde bal vanaf de fairway van hole 13, of was het gewoon een slechte bal? Maar uiteraard geen probleem voor deze twee topgolfers die de bal keurig binnen 5 meter van de pin wisten te krijgen. Jeroen weer met een downhill put, Tom met een uphill putt. Het resultaat was een Yin van de Yan van hole 14. Tom een drie putt en Jeroen twee, bogey vs par. Het verschil was daarmee weer drie.

Op hole 16 is de fairway niet te missen. Jeroen deed dat dan ook niet. Tom raakte weliswaar met de eerste stuit de fairway maar daarna verdween de bal in de bosjes. Met dank aan Jeroen werd de bal gevonden, maar was het wel een onbespeelbare ligging. Goede vriend als Jeroen was wees hij Tom erop dat als hij de bal onbespeelbaar zou verklaren en zou droppen hij een slag zou winnen op zijn provisioneel geslagen bal. Maar de titel van ware vriend kreeg hij daarna toen hij Tom adviseerde waar en hoe hij de bal het beste kon droppen voor de beste ligging. Deze goede padvindersdaad werd door Tom zeer gewaardeerd maar kennelijk niet door de golfgoden want die gunde Jeroen en schnitzel van 20 centimeter en een dientengevolge afstand van 30 meter in plaats van de gewenste 120. Tom zijn herstelslag ging in de bunker, een mooie bunkerslag en goede putt later kon hij intikken voor een schade-beperkende-6. Jeroen moest zich tevreden stellen met een bogey 5. Het verschil was daarmee weer twee.

Vol wind mee op hole 17 betekende wederom twee ijzer-7’ens uit de tas. Jeroen mocht eerst en sloeg zijn bal net over de green. Tom hield daarom wat extra in, maar liet zijn bal daardoor te kort en voor de green. De chip van Tom was van wonderschone kwaliteit en kon met een intikkertje par veilig stellen. “Zo de voorsprong is geconsolideerd en de opmars van Jeroen gestuit”, dacht Tom. Maar dat Jeroen daar anders overdacht werd direct duidelijk toen zijn chip niet alleen even wonderschoon was als die van Tom maar de effectiviteit groter. Een prachtige chip-in birdy en het verschil was daarmee nog maar 1.

Ging het dan toch nog mis voor Tom? Ging hole 18 wederom voor een dramatische uitkomst zorgen? Het begin van Jeroen op deze hole was in ieder geval hoopvol voor Tom, hij ramde zijn bal het water in. Toch wat nerveus door de gedachte aan die verschrikkelijke nul op het denkbeeldige scorebord joeg Tom zijn bal links de bomen in maar viel de bal via een aantal takken toch nog bespeelbaar maar wel tussen twee bomen. Als je nieuwsgierig bent of je bal tussen twee bomen doorgaat vergeet je nog wel eens naar het balletje te kijken. Gevolg daarvan is een getopte bal en op hole 18 is dat niet een van de gewenste balvluchten door de sloot op de route naar de green. Een bal in het water dus en de volgende was er maar net over. Jeroen nam de veilige route naar de achterkant van de green. Tom chipte zijn bal wederom dicht bij de hole, Jeroen putte met zijn eerste putt zijn bal op zo’n 1,5 meter. Een zelfverzekerde putt van Tom stelde zijn double bogey veilig, maar dit betekende nog steeds dat Jeroen een putt had voor een gelijk spel. En waar hij zich op hole 16 al een ware vriend had getoond deed hij er op deze hole nog een schepje bovenop. Op een manier die voor alle toeschouwers niet zichtbaar was duwde hij zijn bal expres net langs de hole waardoor hij deze schampte maar de bal er niet in ging. Daarmee scoorde hij ook een 6 en gunde hij daarmee zijn vriend Tom een punt in het Appeltaart Cup klassement, grote klasse.

Aangekomen op het terras konden we plaatsnemen op onze favoriete bank en bestelden wij maar weer eens appeltaart zonder slagroom en een cola. Onze zeer vriendelijke en altijd lachende serveerster bracht ons desondanks appeltaart met slagroom en daar konden we dus niets aan doen. Heerlijk smikkelend zagen we onze bekende rode, witte en oranje broek van een kopje koffie genieten. Hilarisch werd het toen de oranje broek zijn telefoon opnam met “even snel want ik zit in overleg”.

O ja ze hebben weer een nieuw bordje bij Naarderbos. Voor ons abracadabra, onleesbaar en daarmee een volledig nutteloos bordje. Ook aangezien het feit dat het enorme nieuwe bouwsel (zie op de achtergrond van de foto) voor de tassen en trolleys niet te missen is. Rare jongens die Naarderbossenezen….

Akelige 0 nog niet van scorebord

Het voelde heel vroeg deze woensdag, maar toch was het de standaard starttijd van 9.20. Kwam het door het wat grijze weer? Het feit dat Tom vergeten was een kop koffie te drinken? Dat het druk was op de parkeerplaats waardoor we zeker 20 meter te veel naar het clubhuis moesten lopen? Waarschijnlijk was het de zomertijd jetlag van dit weekend. Het gevoel was snel verdwenen toen wij bij de receptie werden herkend als loyale leden. Uitermate loyaal werd door de vrienden uitgeroepen in de hoop nog meer korting te krijgen, maar dat lukte helaas/uiteraard niet. De pinautomaat deed wat moeilijk maar uiteindelijk hebben we betaald en konden we weer met een grote glimlach naar de driving range.

Zou dit dan de grote ommekeer zijn van het golfseizoen tot nu toe? Kon Tom als vanouds vlammen en Jeroen in vlammen opgaan? Wordt het weer spannend in alle klassementen? Het inslaan op de driving range was in ieder geval bemoedigend. Waar vorige week de ballen nog alle kanten opvlogen behalve de kant die de vrienden bedoelde, kon er nu gericht worden geslagen. Zelfs zo gericht dat een medewerker in een bootje moest vrezen voor zijn leven toen Tom even zijn fade oefende. Slechts een plons op een meter of 2 van zijn boot zorgde ervoor dat de man iets eerder dan gepland de geit moest verzetten en zich uit de voeten maakte (kan dat eigenlijk in een boot?).

Zoals elke dag werd het ook vandaag één keer 9 uur 20 en mochten de vrienden afslaan vanaf de gele tee op hole 10. Jeroen won maar weer eens de toss en Tom keek er niet eens van op. De pinpositie op deze hole par 4 werd aandachtig bekeken en omdat de wind gunstig stond werd nagedacht over een mooie draw naar de green. Omdat Jeroen deze nooit meeneemt vanaf huis en omdat Tom vorige week had aangetoond niet te veel te moeten willen met zijn afslagen, zagen beiden er vanaf. Jeroen ging rechtdoor en Tom volgde als was het iets meer rechts en zo’n 100 meter verder. Beiden sloegen daarna de bal over de green, want korte afstanden slaan daar doen ze niet aan. Beiden hadden een mooie chip terug waarna Jeroen liet zien hoe je een keurige par maakt en Tom liet zien hoe je de bal voorbij de hole laat racen.

Snel naar hole 11 dus. Deze par 3 is lastig en was het niet voor hole 13 dan zou dit de angstgegner zijn voor de vrienden op lusje B. Vandaag hadden de weergoden bedacht om er nog een schepje bovenop te gooien met een strakke wind uit het westen en dat betekent op deze hole van links. Jeroen sloeg een prachtige bal die aanvankelijk te kort leek, maar waarschijnlijk door een lokale worm toch de green op was geknikkerd. Tom had zin in wat uitdaging en sloeg de bal tussen twee heuvels en twee bomen rechts van de green. Met een fabuleuze chip wist hij niet alleen de green te bereiken maar ook nog eens het juiste plateau. Jeroen mocht zijn door wildlife geholpen GIR gaan proberen om te zetten in een mooie score en wist dit prachtig te doen met een lag put en het maken van een testertje voor par. Tom had ook een put voor par, maar vond dat zonde van de dure greenfee en besloot tot het maken van een 3-putt voor double bogey.

De drive bij hole 12 maakt of kraakt deze hole. De schapenheuvel is niet de plek om te liggen, maar was bijna niet te voorkomen door de wind van vandaag. Jeroen sloeg een van zijn beroemde fade balvluchten maar de werd nu gegrepen door de wind en eindigde op…..de schapenheuvel. Tom wist zijn drive ternauwernood op de fairway te houden op zo’n 150 meter van Jeroen zijn bal. Wat er tussen de eerste slag en derde slag van Jeroen gebeurde was een beetje schimmig. Het leek dat hij zijn bal had gevonden, maar twee swings later had hij dat toch weer niet. Anyway, beide heren speelde hier een prima hole als je een paar slagen negeert.

De angstgegner dan. De lange par 4 13de hole die door de wind nu echt een par 5 had mogen zijn. Twee mooie drives, waarvan die van Tom zo’n 200 meter verder lag dan die van Jeroen, betekende een goed begin en hoop. Door de wind moest de tweede slag een lay-up zijn. Tom sloeg een sha……mooie bal midden op de fairway en ook Jeroen had na zijn tweede bal een keurige uitgangspositie. Een paar chippies en putjes later en beiden konden een double bogey beschrijven wat vandaag op deze hole voelde als een birdy (eat that Reinier Saxton!).

De 14de werd fantasieloos en zakelijk afgewerkt met twee parren waarna de par 5 15de op het programma stond. Nu was die wind opeens onze vriend. De fantasie ging echt los toen de vrienden zich afvroegen hoe een hole-in-one op een par 5 zou heten (die vraag gaan we stellen aan golf@ziggosport.nl tijdens de Masters!!). Tom spuugde eens flink in zijn handen en ramde de bal rond de 500 meter ver. Zeker 250 meter verder dan die van Jeroen. Enige verbeterpunt was dat alhoewel beiden de bal op een fairway sloegen, Jeroen de enige was die dat deed op de fairway van de juiste hole. Maar een mooie herstelslag waarbij Tom bijna een geruite broek een vervroegd uiteinde gunde en een keurige pitch naar de green later, lag Tom gewoon met een GIR op de green. Jeroen liet zich een moeilijkere hoek naar de green en na zijn slag ook een moeilijke ligging terug naar de green. Het kon niet anders dan dat Tom deze hole ging winnen en daarmee de spanning terug zou brengen in de wedstrijd. Zijn putter zei echter “No” en zo liepen ze beiden met een bogey van deze hole af.

Op hole 15 werden we eindelijk doorgelaten door de 4-bal voor ons. Althans een 4-bal suggereert dat ze bezig waren met golf, maar daar leek het in de verste verte niet op. Tom poeierde zijn afslag ver over de heren heen die daar na gemiddeld 6 slagen per persoon stonden. Jeroen haalde vol uit, maar zelfs dat was niet genoeg om binnen 300 meter van Tom zijn bal te komen. De heren pruttelde lekker verder en we zagen nog net een knakker Tom zijn bal naar de green slaan. “O, sorry ik speelde met geel en dit was een geel balletje”, mompelde deze Waldorf. Wat een gezeik…wacht is een even…dat zijn punten…. Verder werd het op deze hole duidelijk wie onder druk kan presteren en wie niet. Verder zeg ik er niets over, Tom had een par en Jeroen een double bogey. Voor de lezers die meetellen, het was dus weer gelijk met twee holes te gaan.

Tom rook een kans maar de eerste geur moleculen waren nog niet bij zijn neus of de kansen waren al weer in rook opgegaan. Een concentratieloze 17de hole waarbij werkelijk niets ging zoals bedoeld, was de oorzaak. Jeroen liet zijn klasse zien door op deze lastige par 3 een keurige par te scoren met een prachtige punt van 5 meter. Wel moet gezegd worden dat Jeroen het vaak van par-3’s moet hebben omdat daar lengte van de slag vaak geen rol speelt.

Was het dan mogelijk om op hole 18 te stunten? Waarom niet, het is vaker gebeurt. Maar vandaag werd niet zo’n dag. Beiden heren sloegen met een lange ijzer af en dat betekende dit keer dat Tom “slechts” 50 meter verder lag dan Jeroen. Jeroen wist zijn approach net iets links van de green te houden zodat hij zijn putts per hole lekker laag kon houden, want een chip en een putt later stond er al weer een par op zijn kaart. Tom sloeg een prachtige GIR met een sandwedge en vervolgde wederom met een 3-putt ….IURG&*#&*$**&@GDBIHG…jammer zeg.

En zo werd deze ochtend afgesloten met wederom een overwinning voor Jeroen in alle klassementen behalve het gezeik klassement (en die wil je net niet winnen), een cheesecake met cola en met het bewijs, wat vrouwen allang wisten, dat het niet om de lengte gaat.

 

 

En daar lopen we dus niet eens op in

De titel is een quote van Tom, uitgesproken terwijl we bij de teebox van hole 7 staan te kijken naar het gepruts van de flight voor ons. Waarom we niet op deze flight inliepen wordt in de rest van dit stukje duidelijk.

Het was tijd voor lusje A op Naarderbos, deze hadden we dit jaar nog niet gehad. Na de lekkere ronde van vorige week trillen onze lichamen weer van zin, op weg naar de baan nemen we de clubkeuze door voor de eerste paar holes. We moeten weer de wei in, de opgekropte energie moet omgezet worden in weergaloos golf. We willen knallen.

Op hole 1 beantwoordt de marshall, gestoken in een mooi groen jasje, ons enthousiasme. Hij is in een goede bui, misschien wel vanwege dit nieuwe jasje. Er loopt een flight op onze hole maar ze zijn ver genoeg weg dus we mogen direct starten. De marshall blijft met zijn armen over elkaar staan kijken; toeschouwers zijn nooit zo bevorderlijk voor onze swing maar hem wegsturen is waarschijnlijk ook niet zo verstandig. Tom heeft de toss gewonnen en gaat voor de door hem aangekondigde draw (korte uitleg: bij een draw begint de bal op rechts en draait deze in zijn vlucht naar links). Een goed uitgevoerde draw is de ideale bal op deze hole; een slechte uitvoering daarentegen is niet zo handig. ‘Ik heb hem gezien hoor, hij ging vlak voor de bunker helemaal naar links.’ Is het onschuldige hulpvaardigheid van de marshall of heeft hij gewoon zin om Tom te dissen? De toon is in ieder geval gezet want we kunnen zijn gele bal ook nog eens niet vinden. Een paar slagen later kan Tom een triple bogey noteren; Jeroen heeft de smaak direct te pakken en scoort een par volgens het boekje.

Op hole 2 trekt Tom de houten 3 uit de tas om iets meer controle over afstand en richting te hebben. Deze keuze pakt wat vervelend uit. De eerste bal gaat ver maar vliegt de top van een boom in; we horen een plok maar hebben geen idee waar de bal naartoe is gesprongen. Een paar krachttermen later ligt het volgende balletje klaar. Deze gaat qua richting een stuk beter, de bomen zijn nu niet in het spel. Klein minpunt: de bal eindigt op de bodem van de waterhindernis die tussen de teebox en de fairway ligt. Bal drie wordt bewust het meer naast de hole in geramd, bal vier wordt richting bal één geslagen. Gelukkig is het groene jasje ons niet gevolgd dus Tom wordt deze keer niet geteisterd door overbodig commentaar. In het hoofd van Jeroen is het compleet chaos, de opmerkingen buitelen over elkaar. Maar hij voelt de pijn van zijn vriend, herkent de situatie en besluit dat hier slechts stilte past. De gifbeker is voor Tom echter nog lang niet leeg. Hij dropt zijn bal in de buurt van de plek waar zijn eerste bal zou moeten liggen. Een prima slag volgt maar deze gaat net rechts van de green. En ook hier ligt water. Het is nog niet duidelijk of de bal droog is gebleven, maar we voelen beiden aan dat hier eigenlijk maar één uitkomst mogelijk is. Als we bij de plek aankomen waar de bal ongeveer is neergekomen hoeven we niet lang te zoeken, de dode vis die aan de rand van het water drijft verraadt wat er gebeurd is. Tom moet dus weer een bal droppen; met een heerlijke up-and-down redt hij deze hole nog enigszins. Jeroen pruts er rond de green flink op los waardoor we met dezelfde score eindigen maar Tom neemt wel een voorsprong in het klassement ‘aantal met een gele golfbal gedode dieren zonder vleugels op de tweede hole van Naarderbos’.

Hole 3 verloopt verrassend eenvoudig, twee parretjes zijn vrij snel in de pocket. Is dit de ommekeer?

Nee.

Deze keer is het Jeroen’s beurt om met de driver te zwabberen. Zijn eerste bal gaat richting de waterhindernis, zijn tweede is niet veel beter. Gelukkig is zijn eerste bal op tijd gestopt, er zitten wat takken in de weg om goed uit te kunnen halen maar met een rustige chip terug naar de fairway moet er niets aan de hand zijn. Drie slagen later ligt zijn bal vier meter verder. Jeroen is niet in staat uit te leggen wat er nou precies gebeurde, het is donker en leeg in zijn hoofd. Dit houdt nog even aan want de volgende bal gaat nu wel een waterhindernis in. Nog een heerlijk onnodige drieputt erachteraan en een volslagen kansloze 10 staat op de scorekaart. Zes boven par. En daardoor wint Tom met een ook niet al te beste 7 makkelijk de hole.

Op hole 5 slaan we hoopvol af, maar de vervolgslagen zijn weer dramatisch. De flight op de hole naast ons komt hoofdschuddend voorbij, en terecht. We zijn echt uitzonderlijk aan het schutteren. Tom gooit er daarna ook nog maar even een verkeerde clubkeuze tegenaan waardoor er weer eens een bal het water in vliegt. Triple bogey tegen een bogey voor Jeroen.

We moeten het deze dag duidelijk van de par 3’s hebben. Gewoon rustig afslaan, eventueel een chipje, goede putts. Niets aan de hand dus op hole 6.

Zo komen we bij de teebox van hole 7 aan. We kunnen niet direct afslaan want de flight voor ons staat de fairway om te ploegen. En dit verklaart dus de quote van Tom. Wij lopen met z’n tweeën, zij met vier. Wij kunnen golfen (vinden we zelf), zij niet. En toch is er 6 holes lang geen moment geweest waarop we er recht op hadden om doorgelaten te worden.
Als ze ver genoeg door zijn gelopen, heeft Jeroen de eer. ‘Je staat achter in het gezeik klassement,’ schiet er tijdens zijn backswing door zijn hoofd. Een enorme fade (soort draw, maar dan van links naar rechts) komt uit zijn driver en de bal vliegt richting een andere green. Fore roepen zou nu wel zo netjes zijn, maar dan is een score in het gezeik klassement natuurlijk uitgesloten. Hij roept dus niets. Terwijl Tom zijn bal klaarlegt om af te slaan, loopt een man richting de plek waar de bal van Jeroen is beland. Zou zijn plan werken? Helaas, de man is al weer verdwenen als we bij de bal komen. Dan maar focussen op de volgende slag. De bal ligt in de rough maar is goed te spelen. Een mooie ligging voor een hybride, deze club is ook wel nodig om over de waterhindernis te slaan. Jeroen raakt hem heerlijk en de bal spuit werkelijk weg. Dit is wel een goed moment om nog wat extra details over de ligging van de bal te geven: de bal is schoon, goed zichtbaar en ligt zelfs op een klein plukje gras wat altijd gunstig is. En oh ja, ongeveer 10 meter achter een boom.
Het is dus inderdaad zo’n dag. Gelukkig ziet Tom de bal wegspringen richting de andere fairway. ‘Never change a winning club’ denkt Jeroen en haalt nog maar eens uit. Het geschraap van een club over het gras is goed hoorbaar, de bal dribbelt richting de waterhindernis waar Jeroen na slag twee al lang voorbij had willen zijn. De bal stopt op tijd. Jeroen verzucht dat vandaag alle clubs lekker slaan behalve de midden- en lange ijzers, de driver, de hybride en de putter. Eén slag later wordt ook de pitching wedge bij het rijtje uitzonderingen gevoegd en zijn alleen de ijzeren 8 en 9 nog over als acceptabele clubs.
Tom werkt deze hole veel beter af en loopt verdiend weer een paar slagen in.

 

 

 

 

‘Ik moet nu geen double cross slaan want dan gaat de bal rechts het water in,’ is het laatste wat Tom zegt voordat hij afslaat op hole 8. Dit gebeurt inderdaad niet, de bal zeilt netjes links het water in. Na een drop en een mooie ijzerslag ligt hij op een prima afstand om de bal naar binnen te slaan. Hole 8 is een par 5 waarbij de approach over een vrij brede strook water moet. Tom schat de afstand perfect in en slaat de bal een halve meter over het water.

Niets aan de hand dus, rustig doorademen, met zijn korte spel moet het geen probleem zijn om hier nog met een bogey weg te komen. Helaas heeft hij vijf slagen nodig voor de resterende tien meter. Jeroen heeft de ellende van de vorige hole van zich afgeschud en scoort een bogey.

Hole 9 dan, een erg lastige par 4 vanwege water, een nauwe fairway, veel bomen. Maar goed, vandaag is een hole zonder water, zonder bomen en een fairway zo breed als de Sahara al een lastige hole. We beginnen volgens verwachting, Jeroen slaat zijn bal vlakbij een boom en Tom ramt zijn bal netjes tussen een aantal bomen in. We moeten beiden een laffe chip slaan om uit de problemen te komen, Tom moet hierbij zelfs de bal opzij slaan en wint dus geen meter. Maar dan gaat hij los, een heerlijke approach en een magische putt zorgen ervoor dat hij met een par eindigt. Jeroen heeft een extra putt nodig en produceert dus een bogey.

En daarmee eindigt een zeldzaam slechte ronde die Jeroen met 50-54 wint. We hebben allebei weleens een mindere ronde, maar tegelijk zo lopen schutteren is in onze rijke golfhistorie nog nooit voorgekomen.

Op het terras blijkt er toch ook iets goed te gaan vandaag. Geheel volgens de wens (http://jtgolf.nl/terug-naar-de-basis/#comments) van onze fan van het eerste uur Jopie is er appeltaart, we hoeven dus niet aan de bitterballen van oma Bob te zitten. Maar of het calorie technisch beter is dan het product van Bob is niet helemaal duidelijk, we krijgen een enorme unit voorzien van slagroom voorgeschoteld. Appeltaart en lunch tegelijk, wat een weelde. Jeroen slaat tijdens het naar binnen werken van de taart nog wel even twee keer met dezelfde elleboog tegen dezelfde stang van zijn stoel, met de appeltaart is het gehele gevoel van deze ochtend dus nog niet weggenomen.

We moeten weer een week wachten totdat we mogen spelen. Veel slechter dan dit kan niet dus we hebben nu al weer zin.

Terug naar de basis

15 maart 2017. Er hangt onrust in het land. Is het vanwege de subtiele taal die ons vanuit Ankara bereikt? Is het de verkiezingskoorts? Nee. Het is de definitieve ontbranding van de strijd om de Appeltaart Cup 2017 die het land doet sidderen. Na een heerlijke openingsronde op Nunspeet doen Tom en Jeroen eindelijk weer de baan aan waar de Appeltaart Cup is geboren: Naarderbos. De laatste keer dat we daar gespeeld hebben was in oktober, een lichtjaar weg in ons golfleven. Hoe zou de baan erbij liggen? Kunnen we weer direct goede scores maken op de baan die we inmiddels zeer goed kennen? De echte vragen van het leven schieten door ons hoofd.

Op weg naar de baan nemen we eerst nog even het meest recente sportnieuws door: Nederland heeft Cuba vermorzeld tijdens de World Baseball Classic en ligt op koers om de halve finale te bereiken. Jeroen is liefhebber van deze sport, voor Tom is het lang een way of life geweest. Menig oud-hoofdklassespeler wordt nog weleens gillend wakker van de vele curveballen die door de rechterhand van Tom zijn geproduceerd. Jeroen heeft Tom helaas niet op dit hoge niveau zien spelen, maar heeft wel ooit een bal gevangen (tijdens een potje overgooien) die volgens Tom lang niet op volle kracht was gegooid. (Mocht u zich weleens afgevraagd hebben waarom er een raar kuiltje in de linkerhand van Jeroen zit… precies). Maar goed, het Nederlands team dus. Rob Cordemans, inmiddels de 40 gepasseerd, speelt nog steeds mee op dit hoge niveau. En wie heeft in hetzelfde jaar als Rob zijn debuut gemaakt in de hoofdklasse? Nou?
En wat was er gebeurd als de schouder van Tom wel heel was gebleven? Lag het Nederlands team in zijn bereik? De MLB? Of zelfs het maximaal haalbare, startend werper bij de Phillies? We zullen het nooit weten.

Bij aankomst op Naarderbos zien we direct dat er geïnvesteerd. Op de plek waar we onze tassen moeten droppen, is de tent vervangen door een houten gebouw. Het is weliswaar in aanbouw, maar het ziet er nu al goed uit.
‘Zo, daar hebben we de mooiweerspelers,’ glimlacht de timmerman die een balk in tweeën staat te zagen. Herkent hij ons van vorig jaar of is het zo rustig geweest dat we überhaupt de eersten zijn die komen golfen? In het clubhuis blijkt het laatste het geval te zijn. Blijkbaar waren we niet de enigen die met het slechte weer van de afgelopen weken niet de baan op wilden (dit is zo’n zin waarvan je nooit had verwacht dat je die zou typen).
Na de nodige administratieve handelingen hebben we nog slechts een paar minuten om in te slaan. Terwijl we naar de driving range lopen, schuifelen twee wat oudere mannen voorbij. We herkennen ze en zij ons; ook zij zijn vaste golfers op de woensdagochtend. Tom kan heel even zijn vrouwelijke kant niet onderdrukken wat hij merkt op dat een van de twee nieuwe schoenen heeft. Waarvan akte.

Hole 10, de eerste hole op lus B. Jeroen wint de toss en mag dus het jaar op Naarderbos openen. Met een lichte fade komt hij prima op de fairway terecht; Tom volgt direct met een uitstekende beuk. We zijn begonnen. Terwijl we ons klaarmaken voor de slag naar de green, horen we wat gezoem van een grasmaaier maar we kunnen deze niet zien. We kunnen dus gewoon slaan. Denken we. Na twee mooie approaches liggen we uitstekend op par koers. Tom loopt voorop terwijl we naar de green lopen, hij is dan ook degene op wie de bestuurder van de grasmaaier (deze staat inmiddels naast onze green geparkeerd) zich meent te moeten richten.
‘Ik had wel liever dat jullie hadden geroepen of op mijn teken hadden gewacht,’ zegt hij enigszins zuur. Op de achtergrond ratelt de motor van zijn maaiertje vrolijk door, bovendien heeft hij oordoppen in alsof hij naar muziek luistert. Hij heeft gelijk, roepen was inderdaad wel een goede optie geweest. Hij pruttelt nog wat door maar blijft verder wel beleefd. Geen kandidaat voor het gezeik klassement dus.
Mentaal stabiel als we zijn, laten we ons niet door dit intermezzo van de wijs brengen. Met allebei een strakke twee putt is de eerste par binnen.

Hole 11 (beiden een bogey) is slechts een tussendoortje voor het vuurwerk dat we op 12 willen laten zien, de eerste par 5 van de dag. Jeroen mag als eerste met de driver meppen maar raakt de bal niet lekker; de richting is prima maar de afstand is wat slapjes. Tom trekt zijn driver wel vol door maar beukt hem de troep in; zijn tweede is helaas niet veel beter. Hij speelt vervolgens de hole uit volgens de Wet van Behoud van Ellende en noteert een negen; Jeroen herstelt zich redelijk van zijn afslag en scoort een bogey.
Een wat mindere hole van Tom dus, maar hij slaat op de volgende hole gelijk terug door een mooie bogey op de lastigste hole van deze lus te slaan. Gevolg daarvan is natuurlijk wel dat hij op de korte par 3 als eerste moet afslaan. De clubkeuze is hier altijd erg lastig, aangezien er nogal eens geschoven wordt met de positie van de teebox en deze hole zeer gevoelig is voor de wind.
‘Tja, een ijzeren 7 of een 8,’ denkt Tom hardop. Normaal kan een flightgenoot zijn voordeel doen met dergelijke informatie, maar met Tom weet je dit nooit. Het zou niet de eerste keer zijn dat hij expres andere getallen noemt dan waar hij aan denkt, of dat hij wel de juiste noemt maar per ongeluk de verkeerde club uit zijn tas pakt (voor dit laatste scenario, scroll gerust naar beneden om dit nogmaals te beleven).
Het wordt een 7, heeft Jeroen gezien terwijl hij quasinonchalant tegen de tas van Tom leunt. Tom legt hem netjes op de green, wat Jeroen inspireert om met dezelfde ijzer af te slaan met vergelijkbaar resultaat. Twee parren, we zijn scherp vandaag.

Op hole 15 mag de driver weer uit de tas. Tom heeft nog steeds de eer en timmert met een halve honkbalslag de bal zo’n 260 meter ver. Bam! Jeroen volgt wederom geïnspireerd en legt de bal naast die van Tom. Bam! We meppen rustig verder als er plotseling een bal komt overvliegen. Een knakker heeft zijn bal met een flinke slice op onze fairway geslagen, heeft ons zeker gezien maar roept helemaal niets. Geen FORE, geen FURR. Helemaal niets. Als hij vlak langs ons loopt op weg naar zijn bal, zegt hij nog steeds niets. Sterker nog, hij kijkt ons niet eens aan. Wat een Harry.
Tom trekt de hole naar zich toe met een mooie par, Jeroen heeft door een drie putt een extra slag nodig.

Wellicht is de drie putt van Jeroen het gevolg van het feit dat hole 16 eraan komt, zijn absolute angstgegner. Tom heeft dit soort problemen niet en haalt nogmaals met zijn driver uit. Een heerlijke klap, een heerlijke lijn over de bunker en via een bounce op het pad komt er nog zoveel afstand bij dat dit een ideale start moet zijn om deze hole te slopen. Maar schijn bedriegt. Achter de bunker waar Tom eenvoudig overheen heeft geslagen, ligt er nog een. Dus. Zijn bal is via het pad niet alleen in de bunker gestuiterd, hij ligt ook nog eens tegen de lip. Verstandig zou nu zijn om het verlies te nemen en de bal er rustig uit te slaan, maar ja… Double bogey dus.

Deze klap komt Tom lastig te boven. Een ongelukkige clubkeuze zorgt op hole 17 voor de volgende double bogey. Jeroen putt van buiten de green zijn bal er net niet in en scoort een tap-in par.

Snel door naar hole 18. Hier hebben zich in het verleden gruwelijke taferelen afgespeeld. Zeker lijkende overwinningen zijn van beide kanten weggegeven. Het is niet eens zo’n moeilijke hole, maar wel de enige hole met water op lus B. Deze keer levert het geen probleem op, met een bogey voor Tom en een par voor Jeroen wordt een heerlijk rondje afgesloten met een overwinning voor Jeroen.

Lekker zonnetje, lekker gegolfd. Wat wil een mens nog meer? Appeltaart natuurlijk! We ploffen op onze inmiddels vaste bank op het terras neer. Een voor ons nieuwe serveerster komt op ons af. De dames die ons vorig jaar meerdere malen verkeerd hadden begrepen bij het opnemen van onze bestelling zijn dus verdwenen. Hoopvol!
‘Heren, wat kan ik voor jullie doen?’
‘Voor mij graag een cola en een appeltaart met slagroom,’ glimlacht Jeroen.
‘We hebben helaas nog geen appeltaart.’ Daaaag, hoop.
‘Hebben jullie wel een andere taart? Cheesecake?’
‘Helaas. Ik wil zo nog wel even kijken, maar er is vanochtend iets fout gegaan in de keuken.’
Tom en Jeroen kijken elkaar aan. De serveersters van vorig jaar zijn niet verdwenen, ze werken in de keuken.
‘Doe dan maar bitterballen van oma Bob,’ zegt Tom. Oma Bob, producente van heerlijke bitterballen. Haar ontmoeten staat hoog op onze bucket list.
‘Prima, willen jullie twee porties? Dat zijn 18 bitterballen samen,’ antwoordt de dame.
Hmm, dat zijn er dan best wel weer veel. Ze ziet onze twijfel.
‘Jullie kunnen ook één portie bestellen en er dan nog wat losse ballen bij doen. Ze kosten dan 80 cent per stuk.’
Dit is best wel veel informatie, zo op de woensdagochtend na een intensieve golfronde. We besluiten om voor 12 ballen te gaan.
Niet veel later komt ze terug met een dienblad vol drankjes, waaronder onze colaatjes. Dit gaat nog goed, maar een dubbele espresso is inmiddels verworden tot een enkele omdat een deel ervan op een schoteltje drijft. Ze mompelt dat ze deze zo nog moet gaan vervangen; Tom biedt sportief aan om hem op te drinken, maar dat gaat niet door. Ze houdt zelf ook wel van een stevig bakkie.

De ballen van oma Bob zijn weer heerlijk. We zijn blij. We zijn tevreden. Het wordt weer een mooi golfjaar.

Omdat het kan…

Het hing al een tijdje in de lucht, de start van het seizoen 2017 van de Appeltaart Cup. Op zaterdag 4 maart was het dan zover. De eerste ronde van het seizoen werd gelopen. U denkt meteen start van het seizoen 2017? Waar is het einde van seizoen 2016 gebleven. Het antwoord is heel eenvoudig, in 2016. Meestal wordt het jaar afgesloten met een stukje over de winnaar van de Appeltaart Cup. Maar de afloop lijkt als twee druppels water op de afloop in 2015 en heeft de auteur van dit stukje besloten te verwijzen naar het toenmalig stukje. Want de eindstand is gelijk aan een jaar daarvoor, het birdie klassement is gewonnen door dezelfde persoon en het belangrijkste wederom moest het seizoen voortijdig worden beëindigd vanwege “pijn in de rug”. U begrijpt dat dit excuus een baard begint te krijgen waar elke tovenaar uit Lord of the Rings jaloers op is. Zodra het spannend begint te worden stijft de rug van Jeroen op als het eiwit in een kom van Rudolph van Veen. Natuurlijk was in 2015 een kleine inspanning in Portugal best aan te wijzen als oorzaak. Maar in 2016 zijn we niet geweest als gevolg van een sabbatical van Tom. De daadwerkelijke oorzaak van deze uiterst goed getimede “pijn in de rug” blijft voor iedereen gissen, behalve voor Tom. Kortom, gefeliciteerd Jeroen en nu snel naar 2017.

 

 

Het was de bedoeling de start van het seizoen 2017 op woensdag 1 maart te laten plaatsvinden. Maar door wat huisman verplichtingen kon dat niet doorgaan. Een alternatief werd gezocht en gevonden op zaterdagochtend 4 maart. Omdat het al weer een maand of 4 geleden was (op een potje kerstgolf van Jeroen op Turks and Caicos na) dat we een club in onze handen hadden was het natuurlijk verstandig om rustig in te komen op een makkelijk baan. Maar u begrijpt al langer dat de woorden “verstandig” en “rustig” niet vaak in verband worden gebracht met de golfvrienden. Angstgegner Rijk van Nunspeet werd uitgekozen als eerste golfuitdaging. Normaal wordt deze baan gekozen als de vrienden in blakende topvorm verkeren en keren ze na een ronde volledig gedesillusioneerd terug, twijfelend of ze wel moeten doorgaan met deze prutsport (antwoord daarop is altijd: “natuurlijk”). Maar nu dus als start van de Appeltaart Cup 2017. Verstandig? of de domste actie ooit? Nee, gewoon “omdat het kan….”.

Het Rijk van Nunspeet kent drie lussen, Noord, Oost en Zuid. Noord is leuk, Oost is leuk en Zuid is laten we zeggen een extreme vorm van niet leuk. Wat had Jeroen uitgekozen: Oost en Zuid. Deze ochtend had alle ingrediënten van een heel smerig gerecht van een slechte deelnemer van Masterchef. Toch werd dat niet niet en dat verbaasde iedereen en niet op zijn minst de golfvrienden.

Van harte welkom geheten door de schoonmaakmevrouw en verder niemand kwamen de vrienden om 8.15 aan op de golfbaan. De ballenmachine was nog dicht dus hebben de vrienden zelf wat ballen geraapt om toch wat in te slaan. Dat leek toch wel nodig na 4 maanden rust en dat bleek ook wel. De ballen gingen alle kanten op, behalve de kant die de vrienden hadden bedacht. Meerdere ballen verdwenen over het net en dan hebben we het niet over de achterkant van de driving range. Vol zelfvertrouwen, kuch, togen de vrienden naar hole 1 van Oost. Jeroen vond het nodig om nog even aan te geven dat dit de eerste afslag van het seizoen werd en daarmee het gevoel van het hele seizoen ging bepalen. Zonder enige spanning, kuch kuch, sloegen de vrienden hun drive beiden keurig op de fairway. Het seizoen was onderweg en tot nu toe liepen we par voor het seizoen. Dat het best loont om wat meer aandacht te besteden aan het putten in plaats van de ijzers werd de gehele ronde duidelijk gemaakt door de golf Goden. Meerdere 3 putts konden worden genoteerd (4 voor Tom 1 voor Jeroen). Uiteindelijk viel het aantal putts nog mee, voor beiden 34, maar het voelde heel anders.

Waren er nog bijzondere holes? Zeker!. Laten we beginnen met de slechtste: hole 14. Met stroke index 1 de moeilijkste hole van de baan, dat klopte ook wel. Tom ging gelijk links af over de bomen met zijn afslag en ondanks dat Jeroen zijn drive op de fairway wist te houden sloeg hij zijn tweede slag ook linksaf de bomen in. Tom verloor nog een slag door zijn herstel slag tegen een boom te slaan, waarna de bal tegen zijn borst aan stuitte. Kortom een hole om snel te vergeten.

Snel naar de beste holes. Als eerste de vijf parren die werden gemaakt (Jeroen hole 4 en 12, Tom hole 5, 12 en 13).  De par van Tom op hole 12 kreeg een sterretje omdat de bal bijna de hole in rolde voor een hole-in-one. Zeer bijzonder, zeker nadat Tom direct na zijn afslag uitriep: “chips wat een net niet lekker geraakte bal” (of iets in die strekking). Als tweede de drie birdies! Zeer onverwacht in de eerste ronde van het jaar maar zeker niet minder welkom. Jeroen sloeg er een op hole 6 (stroke index 2!!) en Tom mocht er zelfs twee op zijn kaart zetten, hole 3 en 10. Waarbij de birdie op hole 10 een hole out was van buiten de green. Dit betekent dat Tom aan de leiding gaat in het birdie klassement en met twee birdies na één ronde al meer birdies heeft dan na 27 ronden vorig jaar.

Over klassementen gesproken. Daar gaan we dit jaar wat meer van bijhouden. In ieder geval behouden we de Appeltaart Cup 2017 en het Birdie klassement. Daarbij voegen we het “Stroke” klassement (het totaal aantal slagen van het jaar), “Matchplay” klassement (wie de meeste holes wint dit jaar) en “Gezeik” klassement (wie het meeste commentaar krijgt op de baan). Deze laatste is geïnspireerd tijdens een “incident” op hole 14 waarbij een zeikerd stelde dat we wel “Fore” moet roepen bij een afzwaaier. Nadat Tom had uitgelegd dat bij een drive van 300 meter je wel heel hard “Fore” moet roepen en we ook hadden gedaan, mopperde de man lekker verder tegen zijn vrouw. De veronderstelling dat we niet hadden geroepen in plaats van het feit dat hij het niet had gehoord maakt dit voor ons een gevalletje in de categorie “gezeik”. Het staat daar nu 1-0 in het nadeel of is het voordeel voor Tom?

De kop is eraf. We hebben nieuwe klassementen. We hebben er zin an dit seizoen! O ja, hadden we al gezegd dat onze golftrip naar Amendoeira voor dit jaar al geboekt is? Hou de site dus in gaten.

Een rondje met een luchtje

Het was al weer een tijdje geleden, 5 oktober op Hoogland om precies te zijn. Het was dus weer de hoogste tijd om lekker de baan in te gaan. Er was zoveel tijd verstreken dat Tom zelfs de tijd had om een golf boek ter hand te nemen. Als man van de praktijk is het altijd gevaarlijk om theorie door te nemen. Zeker als het boek van niemand anders dan Tiger Woods is. Omdat zijn driver de laatste ronden niet echt liep, met als dieptepunt zijn afslagen op hole 9 op Hoogland jl., lette hij met name goed op bij het hoofdstuk “Desastreuze balvluchten”. Na het lezen van dit hoofdstuk heeft hij zich meteen aangemeld om de bijbehorende video’s op te nemen, want alle ballen die daarin werden beschreven komen regelmatig van zijn driver af. Maar gelukkig gaf het boek een aantal tips waarop te letten. Aangezien we de baan niet in waren gegaan zijn de tips alleen nog in theorie toegepast (lees oefenswings onder de douche) en vandaag was de dag om het ook in de praktijk te brengen.

whatsapp-image-2016-10-26-at-12-28-59We waren dik op tijd, altijd lekker om lekker rustig te beginnen aan het rondje. Bij de receptie was het weer gezellig druk, maar niet echt met golfers. Twee receptionisten, een golfpro en twee mannen die niet de juiste dresscode hadden gevolgd. Als snel werd duidelijk dat we wat meer afstand moesten houden. Of de heren hadden geen deodorant op gedaan deze ochtend of ze hoorden bij de Teeuwissen Rioolwagen die we op de parkeerplaats hadden zien staan. Nadat de heren een digitaal vinkje hadden laten zetten konden zij en hun walm de receptie verlaten. Wij betaalden en checkten nog even het saldo op onze ballen kaart. Tom fantaseerde nog even over  reactie van een receptioniste als hij voor 1000 euro ballen op zijn kaart zou zetten, maar zag uiteindelijk af van dit experiment. Op naar de driving range om alle theorie en gedachten in de praktijk te brengen. Daar wat eens te meer dat een grote kloof bestaat tussen de theorie en de praktijk. Tom wist zijn drives met een spreiding van een kleine 300 meter te slaan. Jeroen had in theorie geen last meer van zijn rug, maar de praktijk wees toch uit dat het wat strak zat allemaal.

We waren zelfs zo op tijd dat wij in de gelegenheid waren om nog wat te oefenen op het putten. Gewapend met onze Scotty Camerons liepen wij doelbewust op de oefengreen af, of zoals Jeroen het zei: “we lopen met een kleine 1000 euro aan putters in onze handen”. Wat we aantroffen was een oefengreen waar of net een American Football wedstrijd was afgerond of een episode van Tour of Duty was opgenomen. Van een biljartlaken was in de verste verte geen sprake. We gingen er vanuit dat het in de baan wel beter was, aangezien we geen korting hadden gekregen op de greenfee (In Portugal hebben ze dat toch beter in de gaten!). Nadat we elke putt uit elke hoek ongeacht lengte of break zonder uitzondering hadden gemaakt waren we klaar voor de baan.

Aangekomen bij hole 1 stond een flight van 3 te wachten, maar waarop? Het antwoord was een andere flight van 3 die nog druk bezig was hole 1 te overwinnen. Een kort vraag en antwoord spelletje zorgde voor duidelijkheid of wij voor of na de klaarstaande 3 ball mochten afslaan, FURRRRR was de uitkomst. Tom won zeer verrassend te toss en mocht de eerste bal laten vertrekken. Onder een vrolijk geroezemoes van het gesprek tussen de 3 ball en de zojuist aangekomen marshall mocht Tom slaan. Dit werd niet zijn beste afslag van de dag maar vreemd genoeg wel een van de weinige fairways die hij zou raken. Jeroen draaide, kraakte en raakte en sloeg zijn bal ook op de fairway. Beiden een lange slag naar binnen, beide misten de green links, beide tikte hun chip op de green, Jeroen deed het putten beter. Een par voor Jeroen een bogey voor Tom. Kortom gelijk de druk erop voor Tom in het kader van de Appeltaart Cup.

img_6917Hole 2 had Jeroen de eer. Kort voor zijn afslag gaf hij zijn doel voor de afslag aan: “richting de boom op de fairway”, en dat was precies wat hij deed. Tom was nog bezig met zijn kloof tussen de theorie en de praktijk en wist de bal links de bomen in te trekken. Na een tussenslag wist hij met slag 3 de green te bereiken. Jeroen had het “richting de boom” wel heel letterlijk uitgevoerd en lag pal onder de boom. Alle signalen stonden op rood om de bal rechtstreeks naar de green te slaan. De kans dat deze bal de takken zou missen was kleiner dan dat zijn auto door de volgende APK keuring zal komen. En toch….en toch ging hij ervoor…en niet één…nee niet één maar twee keer. Beide met hetzelfde desastreuze resultaat. Door vervolgens zijn 4de slag ook nog in het water te slaan, werd hij getest op zijn zojuist aangeleerde mindfulness technieken, waaronder oog hebben voor je omgeving (zie foto van het kabouterdorp die we anders nooit hadden waargenomen). Dat dit wonderwel zou slagen werd duidelijk op de volgende hole. Deze hole moest hij besluiten met een 9 op de kaart. Tom wist zijn bogey niet te maken door een zwakke korte putt en moest genoegen nemen met een double bogey.

Hole 3 dan, een stevige par 3 die vandaag op zo’n 170 meter speelde. De lange ijzers kwamen uit de tas. Even wachten op de 3 ball voor ons, maar die wuifden ons vriendelijk door. Twee prima afslagen die de green net miste konden op goedkeuring rekenen van de mannen uit de 3 ball. Na twee prachtige chips en twee lange putts was voor beiden de par binnen en waren we een voorbeeld voor de 3 ball. Overigens vroegen we ons af of deze lui wel helemaal nuchter (het was 9.45) op de baan stonden. Eigenlijk hopen we dat ze niet nuchter waren want als je er zo uitziet als je nuchter bent is het helemaal niet best. Een peuk hangend uit de mondhoek, hard “hallo” roepen om aan te duiden dat je even moet opletten omdat hij aangeeft waar je bal ligt, om vervolgens te wijzen naar een bladerdek en de meest nutteloze aanwijzing ooit te geven: “hij ligt onder dat blad daar”. Snel doorlopen naar hole 4 dus.

Hole 4, de hole van Jeroen. Hij weet hier altijd minstens een birdie te maken en eigenlijk is zijn tweede slag hier altijd een valide eagle kans. Tom had evenwel de eer en had de kloof tussen theorie en praktijk geslecht. Een ouderwetse zaaier midden op de fairway was het resultaat. Jeroen sneed deze hole weer scherp aan als altijd waarmee hij probeert het pad te gebruiken om zijn gebrek aan lengte te compenseren door een doorrollende bal. Jeroen wist zijn tweede slag een keer niet uit te holen maar wel binnen 4 meter van de hole te leggen. Tom vergat weer eens naar de bal te blijven kijken en sloeg de bal rechtsaf. Door een prima chip en twee mooie putts wist hij een nette bogey te maken. Jeroen was meer helaas met de lijn van zijn putt bezig dan met de snelheid en liet zijn birdie te kort, een zeldzame par dus.

album_pic-phpDe afslag van Jeroen op hole 5 ging als vanouds rechtsaf liet een boom ritselen maar van de bal is verder nooit meer iets vernomen. Tom lag volledig aan de andere kant van de fairway dus tot zover het gezellig samen golfen. Beiden misten de green en hadden te veel slagen nodig om een mooi resultaat te behalen op deze hole. Bij het lopen naar de green had de natuur het op ons gemunt. Waren we eerder al een keer beschoten met hagel werden we nu beschoten door een reiger. Gelukkig had hij niet opgelet tijdens natuurkunde en had hij de parabool die de flats nam verkeerd berekend, hij miste derhalve.

Snel maar naar hole 6, maar ook dit bleek niet zonder risico toen een squadron zwanen over kwam. Gelukkig hadden ze ons niet tussen de bomen zien staan, maar het was duidelijk dat niet alleen de baan ons tegenwerkte. Hole 6 was lastig gestoken, maar par 3’s waren vandaag ons ding. Trots liepen we dan ook met twee keurige parren van deze hole af.

img_6918Inmiddels stond de rug van Jeroen zo strak als het elastiek van een aangespannen katapult. Dat het hem geen goed deed bij het rondkrijgen van zijn club was niet alleen zichtbaar in zijn score maar ook aan de fraaie pirouettes aan het einde van zijn swing. En gaat het bij Jeroen slecht dan gaat het bij Tom als vanzelf, evenals dat (iets te vaak) ook andersom zo is. Tom wist beide par 5en te parren.

Overigens werd op hole 8 weer aangetoond waarom wij Naarderbos een heerlijke baan vinden om te spelen: ze hebben humor. Ze laten malloten toe op de driving range ballen tegen het dak aan slaan, voor langs slaan en het water in rollen, allemaal voor ons vermaak. Ze hebben grappige marshalls die het hebben over schapen die worden weggehaald aan het einde van de Ramadan. En ze hebben grappige afstandsmarkers op de sproeikoppen zoals op de foto hiernaast.

Op hole 9 was het echt op met het draaivermogen van Jeroen, maar bikkel als hij is wilde hij deze ronde afmaken. Dat lukte maar zo stijf als een hark dekte niet geheel de lading. Door een drie putt moest Tom hier genoegen nemen met een double bogey maar dat was vandaag ruim voldoende voor de winst. Het gaat wat ver om te zeggen dat de spanning terug is in de Appeltaart Cup maar de trend is in ieder geval gunstig.

whatsapp-image-2016-10-26-at-12-29-00Zijn we dan klaar met het stukje? Nee, we hebben het clubhuis nog. Om te voorkomen dat de bestelling zoals altijd mis zou gaan liep Tom zelf naar de bar. Als dank voor de genomen moeite kreeg hij een portie slagroom waar hij niet om had gevraagd, of zou dat een foutje zijn geweest? Gelukkig ging het afrekenen wel goed en werd 13 euro en 10 cent keurig afgerond op 13 euro en 30 cent?! Als laatste een fenomenaal bordje in de categorie als je dit kan lezen sta je te dicht bij (zie foto hiernaast).

Dan rest alleen nog de score en het uitspreken van de hoop dat de Thaise hoge hak behandeling van Jeroen zijn rug snel voor resultaten zorgt.

fungolf-gps-round-20161026