Golfquiz

Maandag 10 april, de dag na wederom een boeiend Masters toernooi. Om nog wat na te genieten biedt jtgolf u een golfquiz aan. Uw antwoord kunt u sturen naar de redactie van deze site, voor de winnaar ligt een geheel verzorgd tweedaags sauna arrangement met Tom klaar.

De opdracht is: vindt zoveel mogelijk golfers in onderstaande zinnen. Succes!

Gehoord in de kleedkamer: ‘Zo, dat is lang niet gek. Maar volgens mij is die van Bernhard langer.’

Hij is golfer van beroep en in zijn vrije tijd doet hij Kevin na.

John eet graag konijn met kerst, Bill haas en Kiradech Aphibarn rat.

Hij weigert Head & Shoulders te gebruiken dus daarom heeft Justin roos.

Jack mocht eerst kiezen en koos Alberts zus; daarna nam Ernie Els.

In het Swahili betekent To Murb Anus ‘gescheurde kringspier.’

Jeroen toont zich een ware vriend!

Stuiterend van zin vlogen de vrienden vanochtend naar de golfbaan. Het is immers de week van The Masters en de heren hadden zich al goed verdiept in allerlei triviale historie van dit evenement. Een van de vragen die hen al het hele jaar bezighoudt is, zou anti held Danny Willet (Per ongeluk winnaar van The Masters 2016 omdat JTGolf favoriet Jordan Spieth een Tommetje deed op hole 12) fish and chips serveren tijdens het traditionele Champions Dinner? Het antwoord laten we door Danny Willet zelf geven: Champions Dinner. Ook andere wetenswaardigheden werden gretig gedeeld via de WhatsApp en op de route naar Naarderbos leek het in de auto meer op het overhoren van geschiedenis dan de gebruikelijke oude koeien.

Bij de receptie aangekomen bleek dat niet alleen onze favoriete receptioniste (“nee laat maar hoor ik had jullie al herkend”) niet aanwezig, maar ook dat we waren ingedeeld met twee andere golfers. Uiteraard zijn Urbanus en Jansen (want zo werd Jeroen genoemd) daar niet blij mee maar een alternatief werd niet gevonden, “Sorry, heren de baan is echt heel druk vandaag”. Zo werd het schichtig om ons heen kijken op de driving range of we onze playing partners konden ontdekken. Een paar dudes stonden flinke beukers te slaan, maar het oog van Jeroen viel op een wat oudere dame die volgens hem “best goed stond te slaan”. Deze uitspraak werd door Tom weggewuifd met de tekst “Ik moet de eerste vrouw van middelbare leeftijd op Naarderbos die beter kan slaan dan onze eigen jonge, sexy en woest aantrekkelijke vrouwen nog tegenkomen”. Jeroen kon niet anders dan het roerig eens zijn met deze stelling en zei dan ook: “Ik ben het roerig eens met je stelling, Tom”. Verder bleek op de driving range dat het vele gapen van Jeroen in de auto toch echt kwam omdat hij nog niet wakker was. Van de 38 ballen heeft hij exact één bal geslagen waar hij wilde (op het eiland) en verder zou een handicap 36 golfer zich nog schamen over een dergelijke vertoning. Tom weet als geen ander dat Jeroen nog wel eens dit soort spelletjes speelt en was op zijn hoede.

Vandaag wederom lus B want dat loopt zo lekker door. Rode broek en consorten liepen keurig naar de A lus dus we hadden vrij baan. Vrij baan? Jazeker, want onze playing partners hebben we nooit gevonden. Lekker met z’n tweeën dus, een echt duel waarop al het toegestroomde publiek had gehoopt. Waar Jeroen geen bal wist te raken op de driving range, beukte hij hier zijn eerste drive midden op en kon een paar slagen later een par noteren. Tom daarentegen kon bij het inslaan geen drive verkeerd slaan, maar bleek dat bewaard te hebben voor in de baan. Een mooie herstel slag was nodig en kwam. Zo wist hij de schade te beperken tot een bogey.

De wind woei dat het waaide en dus was hole 11 een uitdagende hole. Jeroen wist een keurige GIR te slaan (dit keer zonder hulp van een worm). Tom hield wat links van de hole aan en kon nog wat oefenen op zijn korte spel. Met een keurige chip en twee putts maakte hij ook hier een bogey. Jeroen moest dat, helaas voor hem, evenaren door een onfortuinlijke drie putt.

Als je tegenwind hebt op hole 11 dan heb je het ook bij de afslag op hole 12. Elke afwijking wordt dan vergroot. Geen probleem voor Jeroen die zijn afslag keurig in het midden van de fairway wist te plaatsen. Tom ging weer eens vol voor de Schapenheuvel maar wist dit keer wel zijn bal terug te vinden. Een herstelslag later lag hij weer op de fairway. Jeroen, die op dit moment nog niet leek op de Jeroen van de driving range, legde aan voor een werkelijk gigantische beuk. Hij sloeg een enorm hoge bal die door de wind werd gegrepen en tergend langzaam maar wel resoluut naar een bunker werd gedreven. Een werkelijk miraculeuze slag uit de bunker waar geen enkele pro ontevreden mee kon zijn zag zijn balletje op chip afstand van de pin landen. Maar de chip was van een kwaliteit waar wel elke pro ontevreden mee kon zijn en waren twee putts nodig voor een bogey. Tom wist zijn chip in de buurt van de pin te krijgen en kon wel een par maken. Het was weer gelijk en dat was een ongekende weelde voor Tom die de laatste paar keer na 3 holes al tegen een formidabele achterstand keek.

De tegenwind werd zijwind op hole 13. Eerst even wachten op een flight van hole 15 (zie foto), die keurig simultaan de ballen naar de juiste hole terugsloegen. Daarna mocht Jeroen weer keurig op de fairway slaan, Tom daar iets rechts van. Tom sloeg zijn approach met een ijzer-6 van 160 meter op de green, precies in de vallei waar de pin stond. Jeroen sloeg zijn ijzer 6 ook in een vallei maar dan waar de schapen staan. Nog maar een keer proberen en daarna nog een keer en toen lag hij op de green. Voor beiden twee putts maar voor Tom voor Par en voor Jeroen voor een triple bogey. Een voorsprong voor Tom na 4 holes! De emoties werden hem bijna te machtig, maar het was nog een lange weg te gaan.

Op hole 14 was er weer een straffe tegenwind en in combinatie met de pin achterop de green werden de ijzer-7’ens uit de tas getrokken. O ja, wat ik nog vergeet te melden is dat de dame van Jeroen in een flight met twee andere dames voor ons speelden. En het mag een keer gezegd worden, deze dames speelden niet onverdienstelijk (maar lang niet zo goed als onze altijd appetijtelijke vrouwen). Echter, een blik in de teemarker en tevens teetjesopvangbakje (of is daar nog een vakterm voor?) was het onweerlegbaar dat we te maken hadden met een damesflight. Maar goed verder met de hole. Ijzer-7 dus waar we ook wel eens met een 9 hebben afgeslagen. Tom koos veilig voor de rechterkant van de hole, of was het gewoon een slechte bal? Jeroen bleef netjes kort voor de green, of was het gewoon een slechte bal? Twee goede chips zorgden voor par kansen. Tom met een uphill putt en Jeroen met een downhill putt. Tom ramde de bal in het hart van de hole en scoorde een par. Jeroen druppelde de bal naast de hole en had dus twee putts nodig voor een bogey.

“Het is weer zo’n dag”, liet Jeroen zich ontvallen toen de drive van Tom op hole 15 op miraculeuze wijze een bunker miste en doorstuiterde voor zijn eerste (en laatste) afslag op de fairway. De drive van Jeroen ging ver, hoog en recht op een andere bunker af. “Zal je %*&*($&W net zien”, mompelde Jeroen. Gelukkig was zijn bal net voor de bunker en keurig op de fairway blijven liggen. Het was weer meten en passen. Wat voor slag wil je overhouden naar de green op deze par 5? Jeroen koos voor een uitdagende bal vanuit The German Bunker, of was het gewoon een slechte bal? Tom koos voor een blinde bal vanaf de fairway van hole 13, of was het gewoon een slechte bal? Maar uiteraard geen probleem voor deze twee topgolfers die de bal keurig binnen 5 meter van de pin wisten te krijgen. Jeroen weer met een downhill put, Tom met een uphill putt. Het resultaat was een Yin van de Yan van hole 14. Tom een drie putt en Jeroen twee, bogey vs par. Het verschil was daarmee weer drie.

Op hole 16 is de fairway niet te missen. Jeroen deed dat dan ook niet. Tom raakte weliswaar met de eerste stuit de fairway maar daarna verdween de bal in de bosjes. Met dank aan Jeroen werd de bal gevonden, maar was het wel een onbespeelbare ligging. Goede vriend als Jeroen was wees hij Tom erop dat als hij de bal onbespeelbaar zou verklaren en zou droppen hij een slag zou winnen op zijn provisioneel geslagen bal. Maar de titel van ware vriend kreeg hij daarna toen hij Tom adviseerde waar en hoe hij de bal het beste kon droppen voor de beste ligging. Deze goede padvindersdaad werd door Tom zeer gewaardeerd maar kennelijk niet door de golfgoden want die gunde Jeroen en schnitzel van 20 centimeter en een dientengevolge afstand van 30 meter in plaats van de gewenste 120. Tom zijn herstelslag ging in de bunker, een mooie bunkerslag en goede putt later kon hij intikken voor een schade-beperkende-6. Jeroen moest zich tevreden stellen met een bogey 5. Het verschil was daarmee weer twee.

Vol wind mee op hole 17 betekende wederom twee ijzer-7’ens uit de tas. Jeroen mocht eerst en sloeg zijn bal net over de green. Tom hield daarom wat extra in, maar liet zijn bal daardoor te kort en voor de green. De chip van Tom was van wonderschone kwaliteit en kon met een intikkertje par veilig stellen. “Zo de voorsprong is geconsolideerd en de opmars van Jeroen gestuit”, dacht Tom. Maar dat Jeroen daar anders overdacht werd direct duidelijk toen zijn chip niet alleen even wonderschoon was als die van Tom maar de effectiviteit groter. Een prachtige chip-in birdy en het verschil was daarmee nog maar 1.

Ging het dan toch nog mis voor Tom? Ging hole 18 wederom voor een dramatische uitkomst zorgen? Het begin van Jeroen op deze hole was in ieder geval hoopvol voor Tom, hij ramde zijn bal het water in. Toch wat nerveus door de gedachte aan die verschrikkelijke nul op het denkbeeldige scorebord joeg Tom zijn bal links de bomen in maar viel de bal via een aantal takken toch nog bespeelbaar maar wel tussen twee bomen. Als je nieuwsgierig bent of je bal tussen twee bomen doorgaat vergeet je nog wel eens naar het balletje te kijken. Gevolg daarvan is een getopte bal en op hole 18 is dat niet een van de gewenste balvluchten door de sloot op de route naar de green. Een bal in het water dus en de volgende was er maar net over. Jeroen nam de veilige route naar de achterkant van de green. Tom chipte zijn bal wederom dicht bij de hole, Jeroen putte met zijn eerste putt zijn bal op zo’n 1,5 meter. Een zelfverzekerde putt van Tom stelde zijn double bogey veilig, maar dit betekende nog steeds dat Jeroen een putt had voor een gelijk spel. En waar hij zich op hole 16 al een ware vriend had getoond deed hij er op deze hole nog een schepje bovenop. Op een manier die voor alle toeschouwers niet zichtbaar was duwde hij zijn bal expres net langs de hole waardoor hij deze schampte maar de bal er niet in ging. Daarmee scoorde hij ook een 6 en gunde hij daarmee zijn vriend Tom een punt in het Appeltaart Cup klassement, grote klasse.

Aangekomen op het terras konden we plaatsnemen op onze favoriete bank en bestelden wij maar weer eens appeltaart zonder slagroom en een cola. Onze zeer vriendelijke en altijd lachende serveerster bracht ons desondanks appeltaart met slagroom en daar konden we dus niets aan doen. Heerlijk smikkelend zagen we onze bekende rode, witte en oranje broek van een kopje koffie genieten. Hilarisch werd het toen de oranje broek zijn telefoon opnam met “even snel want ik zit in overleg”.

O ja ze hebben weer een nieuw bordje bij Naarderbos. Voor ons abracadabra, onleesbaar en daarmee een volledig nutteloos bordje. Ook aangezien het feit dat het enorme nieuwe bouwsel (zie op de achtergrond van de foto) voor de tassen en trolleys niet te missen is. Rare jongens die Naarderbossenezen….

Akelige 0 nog niet van scorebord

Het voelde heel vroeg deze woensdag, maar toch was het de standaard starttijd van 9.20. Kwam het door het wat grijze weer? Het feit dat Tom vergeten was een kop koffie te drinken? Dat het druk was op de parkeerplaats waardoor we zeker 20 meter te veel naar het clubhuis moesten lopen? Waarschijnlijk was het de zomertijd jetlag van dit weekend. Het gevoel was snel verdwenen toen wij bij de receptie werden herkend als loyale leden. Uitermate loyaal werd door de vrienden uitgeroepen in de hoop nog meer korting te krijgen, maar dat lukte helaas/uiteraard niet. De pinautomaat deed wat moeilijk maar uiteindelijk hebben we betaald en konden we weer met een grote glimlach naar de driving range.

Zou dit dan de grote ommekeer zijn van het golfseizoen tot nu toe? Kon Tom als vanouds vlammen en Jeroen in vlammen opgaan? Wordt het weer spannend in alle klassementen? Het inslaan op de driving range was in ieder geval bemoedigend. Waar vorige week de ballen nog alle kanten opvlogen behalve de kant die de vrienden bedoelde, kon er nu gericht worden geslagen. Zelfs zo gericht dat een medewerker in een bootje moest vrezen voor zijn leven toen Tom even zijn fade oefende. Slechts een plons op een meter of 2 van zijn boot zorgde ervoor dat de man iets eerder dan gepland de geit moest verzetten en zich uit de voeten maakte (kan dat eigenlijk in een boot?).

Zoals elke dag werd het ook vandaag één keer 9 uur 20 en mochten de vrienden afslaan vanaf de gele tee op hole 10. Jeroen won maar weer eens de toss en Tom keek er niet eens van op. De pinpositie op deze hole par 4 werd aandachtig bekeken en omdat de wind gunstig stond werd nagedacht over een mooie draw naar de green. Omdat Jeroen deze nooit meeneemt vanaf huis en omdat Tom vorige week had aangetoond niet te veel te moeten willen met zijn afslagen, zagen beiden er vanaf. Jeroen ging rechtdoor en Tom volgde als was het iets meer rechts en zo’n 100 meter verder. Beiden sloegen daarna de bal over de green, want korte afstanden slaan daar doen ze niet aan. Beiden hadden een mooie chip terug waarna Jeroen liet zien hoe je een keurige par maakt en Tom liet zien hoe je de bal voorbij de hole laat racen.

Snel naar hole 11 dus. Deze par 3 is lastig en was het niet voor hole 13 dan zou dit de angstgegner zijn voor de vrienden op lusje B. Vandaag hadden de weergoden bedacht om er nog een schepje bovenop te gooien met een strakke wind uit het westen en dat betekent op deze hole van links. Jeroen sloeg een prachtige bal die aanvankelijk te kort leek, maar waarschijnlijk door een lokale worm toch de green op was geknikkerd. Tom had zin in wat uitdaging en sloeg de bal tussen twee heuvels en twee bomen rechts van de green. Met een fabuleuze chip wist hij niet alleen de green te bereiken maar ook nog eens het juiste plateau. Jeroen mocht zijn door wildlife geholpen GIR gaan proberen om te zetten in een mooie score en wist dit prachtig te doen met een lag put en het maken van een testertje voor par. Tom had ook een put voor par, maar vond dat zonde van de dure greenfee en besloot tot het maken van een 3-putt voor double bogey.

De drive bij hole 12 maakt of kraakt deze hole. De schapenheuvel is niet de plek om te liggen, maar was bijna niet te voorkomen door de wind van vandaag. Jeroen sloeg een van zijn beroemde fade balvluchten maar de werd nu gegrepen door de wind en eindigde op…..de schapenheuvel. Tom wist zijn drive ternauwernood op de fairway te houden op zo’n 150 meter van Jeroen zijn bal. Wat er tussen de eerste slag en derde slag van Jeroen gebeurde was een beetje schimmig. Het leek dat hij zijn bal had gevonden, maar twee swings later had hij dat toch weer niet. Anyway, beide heren speelde hier een prima hole als je een paar slagen negeert.

De angstgegner dan. De lange par 4 13de hole die door de wind nu echt een par 5 had mogen zijn. Twee mooie drives, waarvan die van Tom zo’n 200 meter verder lag dan die van Jeroen, betekende een goed begin en hoop. Door de wind moest de tweede slag een lay-up zijn. Tom sloeg een sha……mooie bal midden op de fairway en ook Jeroen had na zijn tweede bal een keurige uitgangspositie. Een paar chippies en putjes later en beiden konden een double bogey beschrijven wat vandaag op deze hole voelde als een birdy (eat that Reinier Saxton!).

De 14de werd fantasieloos en zakelijk afgewerkt met twee parren waarna de par 5 15de op het programma stond. Nu was die wind opeens onze vriend. De fantasie ging echt los toen de vrienden zich afvroegen hoe een hole-in-one op een par 5 zou heten (die vraag gaan we stellen aan golf@ziggosport.nl tijdens de Masters!!). Tom spuugde eens flink in zijn handen en ramde de bal rond de 500 meter ver. Zeker 250 meter verder dan die van Jeroen. Enige verbeterpunt was dat alhoewel beiden de bal op een fairway sloegen, Jeroen de enige was die dat deed op de fairway van de juiste hole. Maar een mooie herstelslag waarbij Tom bijna een geruite broek een vervroegd uiteinde gunde en een keurige pitch naar de green later, lag Tom gewoon met een GIR op de green. Jeroen liet zich een moeilijkere hoek naar de green en na zijn slag ook een moeilijke ligging terug naar de green. Het kon niet anders dan dat Tom deze hole ging winnen en daarmee de spanning terug zou brengen in de wedstrijd. Zijn putter zei echter “No” en zo liepen ze beiden met een bogey van deze hole af.

Op hole 15 werden we eindelijk doorgelaten door de 4-bal voor ons. Althans een 4-bal suggereert dat ze bezig waren met golf, maar daar leek het in de verste verte niet op. Tom poeierde zijn afslag ver over de heren heen die daar na gemiddeld 6 slagen per persoon stonden. Jeroen haalde vol uit, maar zelfs dat was niet genoeg om binnen 300 meter van Tom zijn bal te komen. De heren pruttelde lekker verder en we zagen nog net een knakker Tom zijn bal naar de green slaan. “O, sorry ik speelde met geel en dit was een geel balletje”, mompelde deze Waldorf. Wat een gezeik…wacht is een even…dat zijn punten…. Verder werd het op deze hole duidelijk wie onder druk kan presteren en wie niet. Verder zeg ik er niets over, Tom had een par en Jeroen een double bogey. Voor de lezers die meetellen, het was dus weer gelijk met twee holes te gaan.

Tom rook een kans maar de eerste geur moleculen waren nog niet bij zijn neus of de kansen waren al weer in rook opgegaan. Een concentratieloze 17de hole waarbij werkelijk niets ging zoals bedoeld, was de oorzaak. Jeroen liet zijn klasse zien door op deze lastige par 3 een keurige par te scoren met een prachtige punt van 5 meter. Wel moet gezegd worden dat Jeroen het vaak van par-3’s moet hebben omdat daar lengte van de slag vaak geen rol speelt.

Was het dan mogelijk om op hole 18 te stunten? Waarom niet, het is vaker gebeurt. Maar vandaag werd niet zo’n dag. Beiden heren sloegen met een lange ijzer af en dat betekende dit keer dat Tom “slechts” 50 meter verder lag dan Jeroen. Jeroen wist zijn approach net iets links van de green te houden zodat hij zijn putts per hole lekker laag kon houden, want een chip en een putt later stond er al weer een par op zijn kaart. Tom sloeg een prachtige GIR met een sandwedge en vervolgde wederom met een 3-putt ….IURG&*#&*$**&@GDBIHG…jammer zeg.

En zo werd deze ochtend afgesloten met wederom een overwinning voor Jeroen in alle klassementen behalve het gezeik klassement (en die wil je net niet winnen), een cheesecake met cola en met het bewijs, wat vrouwen allang wisten, dat het niet om de lengte gaat.

 

 

En daar lopen we dus niet eens op in

De titel is een quote van Tom, uitgesproken terwijl we bij de teebox van hole 7 staan te kijken naar het gepruts van de flight voor ons. Waarom we niet op deze flight inliepen wordt in de rest van dit stukje duidelijk.

Het was tijd voor lusje A op Naarderbos, deze hadden we dit jaar nog niet gehad. Na de lekkere ronde van vorige week trillen onze lichamen weer van zin, op weg naar de baan nemen we de clubkeuze door voor de eerste paar holes. We moeten weer de wei in, de opgekropte energie moet omgezet worden in weergaloos golf. We willen knallen.

Op hole 1 beantwoordt de marshall, gestoken in een mooi groen jasje, ons enthousiasme. Hij is in een goede bui, misschien wel vanwege dit nieuwe jasje. Er loopt een flight op onze hole maar ze zijn ver genoeg weg dus we mogen direct starten. De marshall blijft met zijn armen over elkaar staan kijken; toeschouwers zijn nooit zo bevorderlijk voor onze swing maar hem wegsturen is waarschijnlijk ook niet zo verstandig. Tom heeft de toss gewonnen en gaat voor de door hem aangekondigde draw (korte uitleg: bij een draw begint de bal op rechts en draait deze in zijn vlucht naar links). Een goed uitgevoerde draw is de ideale bal op deze hole; een slechte uitvoering daarentegen is niet zo handig. ‘Ik heb hem gezien hoor, hij ging vlak voor de bunker helemaal naar links.’ Is het onschuldige hulpvaardigheid van de marshall of heeft hij gewoon zin om Tom te dissen? De toon is in ieder geval gezet want we kunnen zijn gele bal ook nog eens niet vinden. Een paar slagen later kan Tom een triple bogey noteren; Jeroen heeft de smaak direct te pakken en scoort een par volgens het boekje.

Op hole 2 trekt Tom de houten 3 uit de tas om iets meer controle over afstand en richting te hebben. Deze keuze pakt wat vervelend uit. De eerste bal gaat ver maar vliegt de top van een boom in; we horen een plok maar hebben geen idee waar de bal naartoe is gesprongen. Een paar krachttermen later ligt het volgende balletje klaar. Deze gaat qua richting een stuk beter, de bomen zijn nu niet in het spel. Klein minpunt: de bal eindigt op de bodem van de waterhindernis die tussen de teebox en de fairway ligt. Bal drie wordt bewust het meer naast de hole in geramd, bal vier wordt richting bal één geslagen. Gelukkig is het groene jasje ons niet gevolgd dus Tom wordt deze keer niet geteisterd door overbodig commentaar. In het hoofd van Jeroen is het compleet chaos, de opmerkingen buitelen over elkaar. Maar hij voelt de pijn van zijn vriend, herkent de situatie en besluit dat hier slechts stilte past. De gifbeker is voor Tom echter nog lang niet leeg. Hij dropt zijn bal in de buurt van de plek waar zijn eerste bal zou moeten liggen. Een prima slag volgt maar deze gaat net rechts van de green. En ook hier ligt water. Het is nog niet duidelijk of de bal droog is gebleven, maar we voelen beiden aan dat hier eigenlijk maar één uitkomst mogelijk is. Als we bij de plek aankomen waar de bal ongeveer is neergekomen hoeven we niet lang te zoeken, de dode vis die aan de rand van het water drijft verraadt wat er gebeurd is. Tom moet dus weer een bal droppen; met een heerlijke up-and-down redt hij deze hole nog enigszins. Jeroen pruts er rond de green flink op los waardoor we met dezelfde score eindigen maar Tom neemt wel een voorsprong in het klassement ‘aantal met een gele golfbal gedode dieren zonder vleugels op de tweede hole van Naarderbos’.

Hole 3 verloopt verrassend eenvoudig, twee parretjes zijn vrij snel in de pocket. Is dit de ommekeer?

Nee.

Deze keer is het Jeroen’s beurt om met de driver te zwabberen. Zijn eerste bal gaat richting de waterhindernis, zijn tweede is niet veel beter. Gelukkig is zijn eerste bal op tijd gestopt, er zitten wat takken in de weg om goed uit te kunnen halen maar met een rustige chip terug naar de fairway moet er niets aan de hand zijn. Drie slagen later ligt zijn bal vier meter verder. Jeroen is niet in staat uit te leggen wat er nou precies gebeurde, het is donker en leeg in zijn hoofd. Dit houdt nog even aan want de volgende bal gaat nu wel een waterhindernis in. Nog een heerlijk onnodige drieputt erachteraan en een volslagen kansloze 10 staat op de scorekaart. Zes boven par. En daardoor wint Tom met een ook niet al te beste 7 makkelijk de hole.

Op hole 5 slaan we hoopvol af, maar de vervolgslagen zijn weer dramatisch. De flight op de hole naast ons komt hoofdschuddend voorbij, en terecht. We zijn echt uitzonderlijk aan het schutteren. Tom gooit er daarna ook nog maar even een verkeerde clubkeuze tegenaan waardoor er weer eens een bal het water in vliegt. Triple bogey tegen een bogey voor Jeroen.

We moeten het deze dag duidelijk van de par 3’s hebben. Gewoon rustig afslaan, eventueel een chipje, goede putts. Niets aan de hand dus op hole 6.

Zo komen we bij de teebox van hole 7 aan. We kunnen niet direct afslaan want de flight voor ons staat de fairway om te ploegen. En dit verklaart dus de quote van Tom. Wij lopen met z’n tweeën, zij met vier. Wij kunnen golfen (vinden we zelf), zij niet. En toch is er 6 holes lang geen moment geweest waarop we er recht op hadden om doorgelaten te worden.
Als ze ver genoeg door zijn gelopen, heeft Jeroen de eer. ‘Je staat achter in het gezeik klassement,’ schiet er tijdens zijn backswing door zijn hoofd. Een enorme fade (soort draw, maar dan van links naar rechts) komt uit zijn driver en de bal vliegt richting een andere green. Fore roepen zou nu wel zo netjes zijn, maar dan is een score in het gezeik klassement natuurlijk uitgesloten. Hij roept dus niets. Terwijl Tom zijn bal klaarlegt om af te slaan, loopt een man richting de plek waar de bal van Jeroen is beland. Zou zijn plan werken? Helaas, de man is al weer verdwenen als we bij de bal komen. Dan maar focussen op de volgende slag. De bal ligt in de rough maar is goed te spelen. Een mooie ligging voor een hybride, deze club is ook wel nodig om over de waterhindernis te slaan. Jeroen raakt hem heerlijk en de bal spuit werkelijk weg. Dit is wel een goed moment om nog wat extra details over de ligging van de bal te geven: de bal is schoon, goed zichtbaar en ligt zelfs op een klein plukje gras wat altijd gunstig is. En oh ja, ongeveer 10 meter achter een boom.
Het is dus inderdaad zo’n dag. Gelukkig ziet Tom de bal wegspringen richting de andere fairway. ‘Never change a winning club’ denkt Jeroen en haalt nog maar eens uit. Het geschraap van een club over het gras is goed hoorbaar, de bal dribbelt richting de waterhindernis waar Jeroen na slag twee al lang voorbij had willen zijn. De bal stopt op tijd. Jeroen verzucht dat vandaag alle clubs lekker slaan behalve de midden- en lange ijzers, de driver, de hybride en de putter. Eén slag later wordt ook de pitching wedge bij het rijtje uitzonderingen gevoegd en zijn alleen de ijzeren 8 en 9 nog over als acceptabele clubs.
Tom werkt deze hole veel beter af en loopt verdiend weer een paar slagen in.

 

 

 

 

‘Ik moet nu geen double cross slaan want dan gaat de bal rechts het water in,’ is het laatste wat Tom zegt voordat hij afslaat op hole 8. Dit gebeurt inderdaad niet, de bal zeilt netjes links het water in. Na een drop en een mooie ijzerslag ligt hij op een prima afstand om de bal naar binnen te slaan. Hole 8 is een par 5 waarbij de approach over een vrij brede strook water moet. Tom schat de afstand perfect in en slaat de bal een halve meter over het water.

Niets aan de hand dus, rustig doorademen, met zijn korte spel moet het geen probleem zijn om hier nog met een bogey weg te komen. Helaas heeft hij vijf slagen nodig voor de resterende tien meter. Jeroen heeft de ellende van de vorige hole van zich afgeschud en scoort een bogey.

Hole 9 dan, een erg lastige par 4 vanwege water, een nauwe fairway, veel bomen. Maar goed, vandaag is een hole zonder water, zonder bomen en een fairway zo breed als de Sahara al een lastige hole. We beginnen volgens verwachting, Jeroen slaat zijn bal vlakbij een boom en Tom ramt zijn bal netjes tussen een aantal bomen in. We moeten beiden een laffe chip slaan om uit de problemen te komen, Tom moet hierbij zelfs de bal opzij slaan en wint dus geen meter. Maar dan gaat hij los, een heerlijke approach en een magische putt zorgen ervoor dat hij met een par eindigt. Jeroen heeft een extra putt nodig en produceert dus een bogey.

En daarmee eindigt een zeldzaam slechte ronde die Jeroen met 50-54 wint. We hebben allebei weleens een mindere ronde, maar tegelijk zo lopen schutteren is in onze rijke golfhistorie nog nooit voorgekomen.

Op het terras blijkt er toch ook iets goed te gaan vandaag. Geheel volgens de wens (http://jtgolf.nl/terug-naar-de-basis/#comments) van onze fan van het eerste uur Jopie is er appeltaart, we hoeven dus niet aan de bitterballen van oma Bob te zitten. Maar of het calorie technisch beter is dan het product van Bob is niet helemaal duidelijk, we krijgen een enorme unit voorzien van slagroom voorgeschoteld. Appeltaart en lunch tegelijk, wat een weelde. Jeroen slaat tijdens het naar binnen werken van de taart nog wel even twee keer met dezelfde elleboog tegen dezelfde stang van zijn stoel, met de appeltaart is het gehele gevoel van deze ochtend dus nog niet weggenomen.

We moeten weer een week wachten totdat we mogen spelen. Veel slechter dan dit kan niet dus we hebben nu al weer zin.

Terug naar de basis

15 maart 2017. Er hangt onrust in het land. Is het vanwege de subtiele taal die ons vanuit Ankara bereikt? Is het de verkiezingskoorts? Nee. Het is de definitieve ontbranding van de strijd om de Appeltaart Cup 2017 die het land doet sidderen. Na een heerlijke openingsronde op Nunspeet doen Tom en Jeroen eindelijk weer de baan aan waar de Appeltaart Cup is geboren: Naarderbos. De laatste keer dat we daar gespeeld hebben was in oktober, een lichtjaar weg in ons golfleven. Hoe zou de baan erbij liggen? Kunnen we weer direct goede scores maken op de baan die we inmiddels zeer goed kennen? De echte vragen van het leven schieten door ons hoofd.

Op weg naar de baan nemen we eerst nog even het meest recente sportnieuws door: Nederland heeft Cuba vermorzeld tijdens de World Baseball Classic en ligt op koers om de halve finale te bereiken. Jeroen is liefhebber van deze sport, voor Tom is het lang een way of life geweest. Menig oud-hoofdklassespeler wordt nog weleens gillend wakker van de vele curveballen die door de rechterhand van Tom zijn geproduceerd. Jeroen heeft Tom helaas niet op dit hoge niveau zien spelen, maar heeft wel ooit een bal gevangen (tijdens een potje overgooien) die volgens Tom lang niet op volle kracht was gegooid. (Mocht u zich weleens afgevraagd hebben waarom er een raar kuiltje in de linkerhand van Jeroen zit… precies). Maar goed, het Nederlands team dus. Rob Cordemans, inmiddels de 40 gepasseerd, speelt nog steeds mee op dit hoge niveau. En wie heeft in hetzelfde jaar als Rob zijn debuut gemaakt in de hoofdklasse? Nou?
En wat was er gebeurd als de schouder van Tom wel heel was gebleven? Lag het Nederlands team in zijn bereik? De MLB? Of zelfs het maximaal haalbare, startend werper bij de Phillies? We zullen het nooit weten.

Bij aankomst op Naarderbos zien we direct dat er geïnvesteerd. Op de plek waar we onze tassen moeten droppen, is de tent vervangen door een houten gebouw. Het is weliswaar in aanbouw, maar het ziet er nu al goed uit.
‘Zo, daar hebben we de mooiweerspelers,’ glimlacht de timmerman die een balk in tweeën staat te zagen. Herkent hij ons van vorig jaar of is het zo rustig geweest dat we überhaupt de eersten zijn die komen golfen? In het clubhuis blijkt het laatste het geval te zijn. Blijkbaar waren we niet de enigen die met het slechte weer van de afgelopen weken niet de baan op wilden (dit is zo’n zin waarvan je nooit had verwacht dat je die zou typen).
Na de nodige administratieve handelingen hebben we nog slechts een paar minuten om in te slaan. Terwijl we naar de driving range lopen, schuifelen twee wat oudere mannen voorbij. We herkennen ze en zij ons; ook zij zijn vaste golfers op de woensdagochtend. Tom kan heel even zijn vrouwelijke kant niet onderdrukken wat hij merkt op dat een van de twee nieuwe schoenen heeft. Waarvan akte.

Hole 10, de eerste hole op lus B. Jeroen wint de toss en mag dus het jaar op Naarderbos openen. Met een lichte fade komt hij prima op de fairway terecht; Tom volgt direct met een uitstekende beuk. We zijn begonnen. Terwijl we ons klaarmaken voor de slag naar de green, horen we wat gezoem van een grasmaaier maar we kunnen deze niet zien. We kunnen dus gewoon slaan. Denken we. Na twee mooie approaches liggen we uitstekend op par koers. Tom loopt voorop terwijl we naar de green lopen, hij is dan ook degene op wie de bestuurder van de grasmaaier (deze staat inmiddels naast onze green geparkeerd) zich meent te moeten richten.
‘Ik had wel liever dat jullie hadden geroepen of op mijn teken hadden gewacht,’ zegt hij enigszins zuur. Op de achtergrond ratelt de motor van zijn maaiertje vrolijk door, bovendien heeft hij oordoppen in alsof hij naar muziek luistert. Hij heeft gelijk, roepen was inderdaad wel een goede optie geweest. Hij pruttelt nog wat door maar blijft verder wel beleefd. Geen kandidaat voor het gezeik klassement dus.
Mentaal stabiel als we zijn, laten we ons niet door dit intermezzo van de wijs brengen. Met allebei een strakke twee putt is de eerste par binnen.

Hole 11 (beiden een bogey) is slechts een tussendoortje voor het vuurwerk dat we op 12 willen laten zien, de eerste par 5 van de dag. Jeroen mag als eerste met de driver meppen maar raakt de bal niet lekker; de richting is prima maar de afstand is wat slapjes. Tom trekt zijn driver wel vol door maar beukt hem de troep in; zijn tweede is helaas niet veel beter. Hij speelt vervolgens de hole uit volgens de Wet van Behoud van Ellende en noteert een negen; Jeroen herstelt zich redelijk van zijn afslag en scoort een bogey.
Een wat mindere hole van Tom dus, maar hij slaat op de volgende hole gelijk terug door een mooie bogey op de lastigste hole van deze lus te slaan. Gevolg daarvan is natuurlijk wel dat hij op de korte par 3 als eerste moet afslaan. De clubkeuze is hier altijd erg lastig, aangezien er nogal eens geschoven wordt met de positie van de teebox en deze hole zeer gevoelig is voor de wind.
‘Tja, een ijzeren 7 of een 8,’ denkt Tom hardop. Normaal kan een flightgenoot zijn voordeel doen met dergelijke informatie, maar met Tom weet je dit nooit. Het zou niet de eerste keer zijn dat hij expres andere getallen noemt dan waar hij aan denkt, of dat hij wel de juiste noemt maar per ongeluk de verkeerde club uit zijn tas pakt (voor dit laatste scenario, scroll gerust naar beneden om dit nogmaals te beleven).
Het wordt een 7, heeft Jeroen gezien terwijl hij quasinonchalant tegen de tas van Tom leunt. Tom legt hem netjes op de green, wat Jeroen inspireert om met dezelfde ijzer af te slaan met vergelijkbaar resultaat. Twee parren, we zijn scherp vandaag.

Op hole 15 mag de driver weer uit de tas. Tom heeft nog steeds de eer en timmert met een halve honkbalslag de bal zo’n 260 meter ver. Bam! Jeroen volgt wederom geïnspireerd en legt de bal naast die van Tom. Bam! We meppen rustig verder als er plotseling een bal komt overvliegen. Een knakker heeft zijn bal met een flinke slice op onze fairway geslagen, heeft ons zeker gezien maar roept helemaal niets. Geen FORE, geen FURR. Helemaal niets. Als hij vlak langs ons loopt op weg naar zijn bal, zegt hij nog steeds niets. Sterker nog, hij kijkt ons niet eens aan. Wat een Harry.
Tom trekt de hole naar zich toe met een mooie par, Jeroen heeft door een drie putt een extra slag nodig.

Wellicht is de drie putt van Jeroen het gevolg van het feit dat hole 16 eraan komt, zijn absolute angstgegner. Tom heeft dit soort problemen niet en haalt nogmaals met zijn driver uit. Een heerlijke klap, een heerlijke lijn over de bunker en via een bounce op het pad komt er nog zoveel afstand bij dat dit een ideale start moet zijn om deze hole te slopen. Maar schijn bedriegt. Achter de bunker waar Tom eenvoudig overheen heeft geslagen, ligt er nog een. Dus. Zijn bal is via het pad niet alleen in de bunker gestuiterd, hij ligt ook nog eens tegen de lip. Verstandig zou nu zijn om het verlies te nemen en de bal er rustig uit te slaan, maar ja… Double bogey dus.

Deze klap komt Tom lastig te boven. Een ongelukkige clubkeuze zorgt op hole 17 voor de volgende double bogey. Jeroen putt van buiten de green zijn bal er net niet in en scoort een tap-in par.

Snel door naar hole 18. Hier hebben zich in het verleden gruwelijke taferelen afgespeeld. Zeker lijkende overwinningen zijn van beide kanten weggegeven. Het is niet eens zo’n moeilijke hole, maar wel de enige hole met water op lus B. Deze keer levert het geen probleem op, met een bogey voor Tom en een par voor Jeroen wordt een heerlijk rondje afgesloten met een overwinning voor Jeroen.

Lekker zonnetje, lekker gegolfd. Wat wil een mens nog meer? Appeltaart natuurlijk! We ploffen op onze inmiddels vaste bank op het terras neer. Een voor ons nieuwe serveerster komt op ons af. De dames die ons vorig jaar meerdere malen verkeerd hadden begrepen bij het opnemen van onze bestelling zijn dus verdwenen. Hoopvol!
‘Heren, wat kan ik voor jullie doen?’
‘Voor mij graag een cola en een appeltaart met slagroom,’ glimlacht Jeroen.
‘We hebben helaas nog geen appeltaart.’ Daaaag, hoop.
‘Hebben jullie wel een andere taart? Cheesecake?’
‘Helaas. Ik wil zo nog wel even kijken, maar er is vanochtend iets fout gegaan in de keuken.’
Tom en Jeroen kijken elkaar aan. De serveersters van vorig jaar zijn niet verdwenen, ze werken in de keuken.
‘Doe dan maar bitterballen van oma Bob,’ zegt Tom. Oma Bob, producente van heerlijke bitterballen. Haar ontmoeten staat hoog op onze bucket list.
‘Prima, willen jullie twee porties? Dat zijn 18 bitterballen samen,’ antwoordt de dame.
Hmm, dat zijn er dan best wel weer veel. Ze ziet onze twijfel.
‘Jullie kunnen ook één portie bestellen en er dan nog wat losse ballen bij doen. Ze kosten dan 80 cent per stuk.’
Dit is best wel veel informatie, zo op de woensdagochtend na een intensieve golfronde. We besluiten om voor 12 ballen te gaan.
Niet veel later komt ze terug met een dienblad vol drankjes, waaronder onze colaatjes. Dit gaat nog goed, maar een dubbele espresso is inmiddels verworden tot een enkele omdat een deel ervan op een schoteltje drijft. Ze mompelt dat ze deze zo nog moet gaan vervangen; Tom biedt sportief aan om hem op te drinken, maar dat gaat niet door. Ze houdt zelf ook wel van een stevig bakkie.

De ballen van oma Bob zijn weer heerlijk. We zijn blij. We zijn tevreden. Het wordt weer een mooi golfjaar.

Omdat het kan…

Het hing al een tijdje in de lucht, de start van het seizoen 2017 van de Appeltaart Cup. Op zaterdag 4 maart was het dan zover. De eerste ronde van het seizoen werd gelopen. U denkt meteen start van het seizoen 2017? Waar is het einde van seizoen 2016 gebleven. Het antwoord is heel eenvoudig, in 2016. Meestal wordt het jaar afgesloten met een stukje over de winnaar van de Appeltaart Cup. Maar de afloop lijkt als twee druppels water op de afloop in 2015 en heeft de auteur van dit stukje besloten te verwijzen naar het toenmalig stukje. Want de eindstand is gelijk aan een jaar daarvoor, het birdie klassement is gewonnen door dezelfde persoon en het belangrijkste wederom moest het seizoen voortijdig worden beëindigd vanwege “pijn in de rug”. U begrijpt dat dit excuus een baard begint te krijgen waar elke tovenaar uit Lord of the Rings jaloers op is. Zodra het spannend begint te worden stijft de rug van Jeroen op als het eiwit in een kom van Rudolph van Veen. Natuurlijk was in 2015 een kleine inspanning in Portugal best aan te wijzen als oorzaak. Maar in 2016 zijn we niet geweest als gevolg van een sabbatical van Tom. De daadwerkelijke oorzaak van deze uiterst goed getimede “pijn in de rug” blijft voor iedereen gissen, behalve voor Tom. Kortom, gefeliciteerd Jeroen en nu snel naar 2017.

 

 

Het was de bedoeling de start van het seizoen 2017 op woensdag 1 maart te laten plaatsvinden. Maar door wat huisman verplichtingen kon dat niet doorgaan. Een alternatief werd gezocht en gevonden op zaterdagochtend 4 maart. Omdat het al weer een maand of 4 geleden was (op een potje kerstgolf van Jeroen op Turks and Caicos na) dat we een club in onze handen hadden was het natuurlijk verstandig om rustig in te komen op een makkelijk baan. Maar u begrijpt al langer dat de woorden “verstandig” en “rustig” niet vaak in verband worden gebracht met de golfvrienden. Angstgegner Rijk van Nunspeet werd uitgekozen als eerste golfuitdaging. Normaal wordt deze baan gekozen als de vrienden in blakende topvorm verkeren en keren ze na een ronde volledig gedesillusioneerd terug, twijfelend of ze wel moeten doorgaan met deze prutsport (antwoord daarop is altijd: “natuurlijk”). Maar nu dus als start van de Appeltaart Cup 2017. Verstandig? of de domste actie ooit? Nee, gewoon “omdat het kan….”.

Het Rijk van Nunspeet kent drie lussen, Noord, Oost en Zuid. Noord is leuk, Oost is leuk en Zuid is laten we zeggen een extreme vorm van niet leuk. Wat had Jeroen uitgekozen: Oost en Zuid. Deze ochtend had alle ingrediënten van een heel smerig gerecht van een slechte deelnemer van Masterchef. Toch werd dat niet niet en dat verbaasde iedereen en niet op zijn minst de golfvrienden.

Van harte welkom geheten door de schoonmaakmevrouw en verder niemand kwamen de vrienden om 8.15 aan op de golfbaan. De ballenmachine was nog dicht dus hebben de vrienden zelf wat ballen geraapt om toch wat in te slaan. Dat leek toch wel nodig na 4 maanden rust en dat bleek ook wel. De ballen gingen alle kanten op, behalve de kant die de vrienden hadden bedacht. Meerdere ballen verdwenen over het net en dan hebben we het niet over de achterkant van de driving range. Vol zelfvertrouwen, kuch, togen de vrienden naar hole 1 van Oost. Jeroen vond het nodig om nog even aan te geven dat dit de eerste afslag van het seizoen werd en daarmee het gevoel van het hele seizoen ging bepalen. Zonder enige spanning, kuch kuch, sloegen de vrienden hun drive beiden keurig op de fairway. Het seizoen was onderweg en tot nu toe liepen we par voor het seizoen. Dat het best loont om wat meer aandacht te besteden aan het putten in plaats van de ijzers werd de gehele ronde duidelijk gemaakt door de golf Goden. Meerdere 3 putts konden worden genoteerd (4 voor Tom 1 voor Jeroen). Uiteindelijk viel het aantal putts nog mee, voor beiden 34, maar het voelde heel anders.

Waren er nog bijzondere holes? Zeker!. Laten we beginnen met de slechtste: hole 14. Met stroke index 1 de moeilijkste hole van de baan, dat klopte ook wel. Tom ging gelijk links af over de bomen met zijn afslag en ondanks dat Jeroen zijn drive op de fairway wist te houden sloeg hij zijn tweede slag ook linksaf de bomen in. Tom verloor nog een slag door zijn herstel slag tegen een boom te slaan, waarna de bal tegen zijn borst aan stuitte. Kortom een hole om snel te vergeten.

Snel naar de beste holes. Als eerste de vijf parren die werden gemaakt (Jeroen hole 4 en 12, Tom hole 5, 12 en 13).  De par van Tom op hole 12 kreeg een sterretje omdat de bal bijna de hole in rolde voor een hole-in-one. Zeer bijzonder, zeker nadat Tom direct na zijn afslag uitriep: “chips wat een net niet lekker geraakte bal” (of iets in die strekking). Als tweede de drie birdies! Zeer onverwacht in de eerste ronde van het jaar maar zeker niet minder welkom. Jeroen sloeg er een op hole 6 (stroke index 2!!) en Tom mocht er zelfs twee op zijn kaart zetten, hole 3 en 10. Waarbij de birdie op hole 10 een hole out was van buiten de green. Dit betekent dat Tom aan de leiding gaat in het birdie klassement en met twee birdies na één ronde al meer birdies heeft dan na 27 ronden vorig jaar.

Over klassementen gesproken. Daar gaan we dit jaar wat meer van bijhouden. In ieder geval behouden we de Appeltaart Cup 2017 en het Birdie klassement. Daarbij voegen we het “Stroke” klassement (het totaal aantal slagen van het jaar), “Matchplay” klassement (wie de meeste holes wint dit jaar) en “Gezeik” klassement (wie het meeste commentaar krijgt op de baan). Deze laatste is geïnspireerd tijdens een “incident” op hole 14 waarbij een zeikerd stelde dat we wel “Fore” moet roepen bij een afzwaaier. Nadat Tom had uitgelegd dat bij een drive van 300 meter je wel heel hard “Fore” moet roepen en we ook hadden gedaan, mopperde de man lekker verder tegen zijn vrouw. De veronderstelling dat we niet hadden geroepen in plaats van het feit dat hij het niet had gehoord maakt dit voor ons een gevalletje in de categorie “gezeik”. Het staat daar nu 1-0 in het nadeel of is het voordeel voor Tom?

De kop is eraf. We hebben nieuwe klassementen. We hebben er zin an dit seizoen! O ja, hadden we al gezegd dat onze golftrip naar Amendoeira voor dit jaar al geboekt is? Hou de site dus in gaten.

Een rondje met een luchtje

Het was al weer een tijdje geleden, 5 oktober op Hoogland om precies te zijn. Het was dus weer de hoogste tijd om lekker de baan in te gaan. Er was zoveel tijd verstreken dat Tom zelfs de tijd had om een golf boek ter hand te nemen. Als man van de praktijk is het altijd gevaarlijk om theorie door te nemen. Zeker als het boek van niemand anders dan Tiger Woods is. Omdat zijn driver de laatste ronden niet echt liep, met als dieptepunt zijn afslagen op hole 9 op Hoogland jl., lette hij met name goed op bij het hoofdstuk “Desastreuze balvluchten”. Na het lezen van dit hoofdstuk heeft hij zich meteen aangemeld om de bijbehorende video’s op te nemen, want alle ballen die daarin werden beschreven komen regelmatig van zijn driver af. Maar gelukkig gaf het boek een aantal tips waarop te letten. Aangezien we de baan niet in waren gegaan zijn de tips alleen nog in theorie toegepast (lees oefenswings onder de douche) en vandaag was de dag om het ook in de praktijk te brengen.

whatsapp-image-2016-10-26-at-12-28-59We waren dik op tijd, altijd lekker om lekker rustig te beginnen aan het rondje. Bij de receptie was het weer gezellig druk, maar niet echt met golfers. Twee receptionisten, een golfpro en twee mannen die niet de juiste dresscode hadden gevolgd. Als snel werd duidelijk dat we wat meer afstand moesten houden. Of de heren hadden geen deodorant op gedaan deze ochtend of ze hoorden bij de Teeuwissen Rioolwagen die we op de parkeerplaats hadden zien staan. Nadat de heren een digitaal vinkje hadden laten zetten konden zij en hun walm de receptie verlaten. Wij betaalden en checkten nog even het saldo op onze ballen kaart. Tom fantaseerde nog even over  reactie van een receptioniste als hij voor 1000 euro ballen op zijn kaart zou zetten, maar zag uiteindelijk af van dit experiment. Op naar de driving range om alle theorie en gedachten in de praktijk te brengen. Daar wat eens te meer dat een grote kloof bestaat tussen de theorie en de praktijk. Tom wist zijn drives met een spreiding van een kleine 300 meter te slaan. Jeroen had in theorie geen last meer van zijn rug, maar de praktijk wees toch uit dat het wat strak zat allemaal.

We waren zelfs zo op tijd dat wij in de gelegenheid waren om nog wat te oefenen op het putten. Gewapend met onze Scotty Camerons liepen wij doelbewust op de oefengreen af, of zoals Jeroen het zei: “we lopen met een kleine 1000 euro aan putters in onze handen”. Wat we aantroffen was een oefengreen waar of net een American Football wedstrijd was afgerond of een episode van Tour of Duty was opgenomen. Van een biljartlaken was in de verste verte geen sprake. We gingen er vanuit dat het in de baan wel beter was, aangezien we geen korting hadden gekregen op de greenfee (In Portugal hebben ze dat toch beter in de gaten!). Nadat we elke putt uit elke hoek ongeacht lengte of break zonder uitzondering hadden gemaakt waren we klaar voor de baan.

Aangekomen bij hole 1 stond een flight van 3 te wachten, maar waarop? Het antwoord was een andere flight van 3 die nog druk bezig was hole 1 te overwinnen. Een kort vraag en antwoord spelletje zorgde voor duidelijkheid of wij voor of na de klaarstaande 3 ball mochten afslaan, FURRRRR was de uitkomst. Tom won zeer verrassend te toss en mocht de eerste bal laten vertrekken. Onder een vrolijk geroezemoes van het gesprek tussen de 3 ball en de zojuist aangekomen marshall mocht Tom slaan. Dit werd niet zijn beste afslag van de dag maar vreemd genoeg wel een van de weinige fairways die hij zou raken. Jeroen draaide, kraakte en raakte en sloeg zijn bal ook op de fairway. Beiden een lange slag naar binnen, beide misten de green links, beide tikte hun chip op de green, Jeroen deed het putten beter. Een par voor Jeroen een bogey voor Tom. Kortom gelijk de druk erop voor Tom in het kader van de Appeltaart Cup.

img_6917Hole 2 had Jeroen de eer. Kort voor zijn afslag gaf hij zijn doel voor de afslag aan: “richting de boom op de fairway”, en dat was precies wat hij deed. Tom was nog bezig met zijn kloof tussen de theorie en de praktijk en wist de bal links de bomen in te trekken. Na een tussenslag wist hij met slag 3 de green te bereiken. Jeroen had het “richting de boom” wel heel letterlijk uitgevoerd en lag pal onder de boom. Alle signalen stonden op rood om de bal rechtstreeks naar de green te slaan. De kans dat deze bal de takken zou missen was kleiner dan dat zijn auto door de volgende APK keuring zal komen. En toch….en toch ging hij ervoor…en niet één…nee niet één maar twee keer. Beide met hetzelfde desastreuze resultaat. Door vervolgens zijn 4de slag ook nog in het water te slaan, werd hij getest op zijn zojuist aangeleerde mindfulness technieken, waaronder oog hebben voor je omgeving (zie foto van het kabouterdorp die we anders nooit hadden waargenomen). Dat dit wonderwel zou slagen werd duidelijk op de volgende hole. Deze hole moest hij besluiten met een 9 op de kaart. Tom wist zijn bogey niet te maken door een zwakke korte putt en moest genoegen nemen met een double bogey.

Hole 3 dan, een stevige par 3 die vandaag op zo’n 170 meter speelde. De lange ijzers kwamen uit de tas. Even wachten op de 3 ball voor ons, maar die wuifden ons vriendelijk door. Twee prima afslagen die de green net miste konden op goedkeuring rekenen van de mannen uit de 3 ball. Na twee prachtige chips en twee lange putts was voor beiden de par binnen en waren we een voorbeeld voor de 3 ball. Overigens vroegen we ons af of deze lui wel helemaal nuchter (het was 9.45) op de baan stonden. Eigenlijk hopen we dat ze niet nuchter waren want als je er zo uitziet als je nuchter bent is het helemaal niet best. Een peuk hangend uit de mondhoek, hard “hallo” roepen om aan te duiden dat je even moet opletten omdat hij aangeeft waar je bal ligt, om vervolgens te wijzen naar een bladerdek en de meest nutteloze aanwijzing ooit te geven: “hij ligt onder dat blad daar”. Snel doorlopen naar hole 4 dus.

Hole 4, de hole van Jeroen. Hij weet hier altijd minstens een birdie te maken en eigenlijk is zijn tweede slag hier altijd een valide eagle kans. Tom had evenwel de eer en had de kloof tussen theorie en praktijk geslecht. Een ouderwetse zaaier midden op de fairway was het resultaat. Jeroen sneed deze hole weer scherp aan als altijd waarmee hij probeert het pad te gebruiken om zijn gebrek aan lengte te compenseren door een doorrollende bal. Jeroen wist zijn tweede slag een keer niet uit te holen maar wel binnen 4 meter van de hole te leggen. Tom vergat weer eens naar de bal te blijven kijken en sloeg de bal rechtsaf. Door een prima chip en twee mooie putts wist hij een nette bogey te maken. Jeroen was meer helaas met de lijn van zijn putt bezig dan met de snelheid en liet zijn birdie te kort, een zeldzame par dus.

album_pic-phpDe afslag van Jeroen op hole 5 ging als vanouds rechtsaf liet een boom ritselen maar van de bal is verder nooit meer iets vernomen. Tom lag volledig aan de andere kant van de fairway dus tot zover het gezellig samen golfen. Beiden misten de green en hadden te veel slagen nodig om een mooi resultaat te behalen op deze hole. Bij het lopen naar de green had de natuur het op ons gemunt. Waren we eerder al een keer beschoten met hagel werden we nu beschoten door een reiger. Gelukkig had hij niet opgelet tijdens natuurkunde en had hij de parabool die de flats nam verkeerd berekend, hij miste derhalve.

Snel maar naar hole 6, maar ook dit bleek niet zonder risico toen een squadron zwanen over kwam. Gelukkig hadden ze ons niet tussen de bomen zien staan, maar het was duidelijk dat niet alleen de baan ons tegenwerkte. Hole 6 was lastig gestoken, maar par 3’s waren vandaag ons ding. Trots liepen we dan ook met twee keurige parren van deze hole af.

img_6918Inmiddels stond de rug van Jeroen zo strak als het elastiek van een aangespannen katapult. Dat het hem geen goed deed bij het rondkrijgen van zijn club was niet alleen zichtbaar in zijn score maar ook aan de fraaie pirouettes aan het einde van zijn swing. En gaat het bij Jeroen slecht dan gaat het bij Tom als vanzelf, evenals dat (iets te vaak) ook andersom zo is. Tom wist beide par 5en te parren.

Overigens werd op hole 8 weer aangetoond waarom wij Naarderbos een heerlijke baan vinden om te spelen: ze hebben humor. Ze laten malloten toe op de driving range ballen tegen het dak aan slaan, voor langs slaan en het water in rollen, allemaal voor ons vermaak. Ze hebben grappige marshalls die het hebben over schapen die worden weggehaald aan het einde van de Ramadan. En ze hebben grappige afstandsmarkers op de sproeikoppen zoals op de foto hiernaast.

Op hole 9 was het echt op met het draaivermogen van Jeroen, maar bikkel als hij is wilde hij deze ronde afmaken. Dat lukte maar zo stijf als een hark dekte niet geheel de lading. Door een drie putt moest Tom hier genoegen nemen met een double bogey maar dat was vandaag ruim voldoende voor de winst. Het gaat wat ver om te zeggen dat de spanning terug is in de Appeltaart Cup maar de trend is in ieder geval gunstig.

whatsapp-image-2016-10-26-at-12-29-00Zijn we dan klaar met het stukje? Nee, we hebben het clubhuis nog. Om te voorkomen dat de bestelling zoals altijd mis zou gaan liep Tom zelf naar de bar. Als dank voor de genomen moeite kreeg hij een portie slagroom waar hij niet om had gevraagd, of zou dat een foutje zijn geweest? Gelukkig ging het afrekenen wel goed en werd 13 euro en 10 cent keurig afgerond op 13 euro en 30 cent?! Als laatste een fenomenaal bordje in de categorie als je dit kan lezen sta je te dicht bij (zie foto hiernaast).

Dan rest alleen nog de score en het uitspreken van de hoop dat de Thaise hoge hak behandeling van Jeroen zijn rug snel voor resultaten zorgt.

fungolf-gps-round-20161026

Portugal flashback op Hoogland

8:30, Tom draait zijn Volvo de Goudwespmeent in. De golfspullen van Jeroen staan uitnodigend klaar om ingeladen te worden. Trouwe lezers van jtgolf weten dat het er nu om gaat spannen: past Tom de tactiek van vorige week toe door in zijn auto te blijven zitten? Of klimt hij er wel uit om de spullen in te laden? Jeroen staat nog binnen voor het raam, duwt een laatste restje krentenbol naar binnen en wacht af op wat er gaat gebeuren. Maar Tom lijkt geleerd te hebben van vorige week, met een grote grijns pakt hij de spullen van Jeroen. Back to normal dus.
Op weg naar Hoogland hebben we ruim de tijd om bij te praten, er staat een behoorlijke file. Tom wil eerst echter de muziek veranderen en switcht van de radio naar zijn iPhone. Dat had hij beter niet kunnen doen, de onschuldige keeltjes van Kinderen voor Kinderen zingen ons toe.
‘Hé, hebben de kinderen weer aan mijn telefoon gezeten,’ probeert Tom de situatie te redden. Slecht geacteerd en natuurlijk volslagen kansloos.
Jeroen besluit Tom te sparen en buit dit niet verder uit. Via het falsificationisme van Karl Popper (het is niet meer helemaal duidelijk welke stappen er tussen Kinderen voor Kinderen en Karl Popper zaten) komen we uit op de Ryder Cup (van Karl Popper naar de Ryder Cup is natuurlijk wel logisch, want golf). We zijn het erover eens dat Westwood niet meer in ons team hoort; Sullivan en Fitzpatrick zijn door het ijs gezakt en onze minst favoriete golfer Willett willen we helemaal nooit meer zien. Als we er zo over nadenken mogen alle Britten eigenlijk wel opzouten, die Brexit lijkt nu ineens toch wel weer een goed idee (als we McIlroy maar wel mogen houden). Heerlijk iedereen afgekraakt dus, we zijn in vorm dus verwachten veel van deze wederom zeer zonnige dag.

‘Ja, ik,’ beantwoord Tom de vraag van de receptioniste of we toevallig ANWB golflid zijn.
‘Mooi, dan krijg je 2,50 euro korting.’
Grijzend kijkt Tom naar Jeroen terwijl hij voor zijn greenfee betaalt. ‘Zo die is weer binnen. Moet jij ook maar lid worden.’
Jeroen haalt zijn schouders op. ‘Voor mij dus de greenfee zonder korting. En ook graag een ballenkaart want daar hij heeft weer niet aan gedacht,’ zegt hij terwijl hij in de richting van Tom knikt.
‘Het is 1 euro voor 18 ballen, 2 euro voor 36 ballen, enzovoorts,’ meldt de receptioniste met een lichte grijns.
‘Doe maar voor 2 euro dan, we hebben niet zoveel tijd omdat hij niet doorreed,’ antwoordt Jeroen, nogmaals in de richting van Tom knikkend.
De receptioniste kijkt ons nu lachend aan. ‘Gaat het wel goed met jullie?’ Ze lijkt wel lol in dit gesprek te hebben. Eindelijk iemand die onze gesprekken kan waarderen.

Op de driving range valt Tom’s oog op het volgende bordje.
img_6869
Heerlijk. Vooral die laatste zin spreekt ons erg aan. Daarnaast zijn we zeer benieuwd wie van de aanwezigen artikel 162 heeft opgezocht, gelezen en begrepen. Niemand, schatten wij in.

Na een korte oefensessie mogen we weer de baan in. Jeroen wint de toss, inmiddels niet meer verrassend. Een heerlijke tik met zijn driver volgt, de bal ligt ideaal op de fairway. Tom had in de auto nog gezegd dat hij deze keer niet met zijn driver zou afslaan, een rustige ijzer moest ook goed zijn. Maar op de driving range ging het lekker dus de grote stick komt gewoon weer uit de tas. Hij trekt hem echt vol door, vol op de slof zoals Rolf Muntz altijd zegt, maar helaas vliegt de bal het water in. Ellende dus en dit houdt de rest van de hole aan waardoor Tom een triple bogey scoort. Jeroen slaat een heerlijke approach naar binnen waardoor hij met een niet al te moeilijke putt met een birdie begint. Hij viert het ingetogen om Tom’s start niet nog erger te maken.

Na twee parretjes op hole 2 komt de lastige par 4. Lang, zeker met de tegenwind die we hebben. Jeroen vindt voor het eerst sinds lange tijd op deze hole de fairway, Tom trekt zijn drive weer naar rechts. Een vervelende ligging in de rough, maar natuurlijk geen reden om niet voor de green te gaan. Helaas, de brede sloot die tussen hem en de green ligt, eist de bal op. Weer een triple bogey, het zit even niet mee voor Tom. Jeroen slaat wat rechter door en scoort een bogey.

Hole 4, een vrij onschuldige par 4. Twee ijzertjes is meestal genoeg om op dan wel net naast de green te liggen. Is ook nu weer het geval, maar deze keer laat de hole zijn tanden zien. Terwijl Jeroen – zijn trolley achter zich aan slepend – naar de green loopt, schiet het plotseling in zijn rug. Dus niet bij een slag, een onverwachte beweging of een slechte uitgevoerde tilactie; nee, gewoon bij het lopen. Blijkbaar slaat de lichamelijke aftakeling al bij 44 jaar toe. Door wat rek- en strekoefeningen verlicht de pijn iets, maar het voelt niet lekker.
‘Als dit maar geen Portugal actie wordt.’ Portugal, de trip van vorig jaar waarbij Jeroen op de laatste dag na 5 holes moest stoppen omdat zijn rug het na 90 holes in de drie dagen ervoor begaf. ‘Dat was trouwens wel in deze week,’ roept Tom. Nu schieten de gedachten helemaal terug naar vorig jaar: marsen, bier, heel veel golf, boerende Engelsen, wrong fucking seat, … Wat een legendarische trip was dat.
Maar goed, terug naar de realiteit, we staan op Hoogland en niet op Faldo’s parel in de Algarve. We scoren beiden een bogey.

Jeroen heeft nog de eer op hole 5 en met een licht verkrampte rug slaat hij de bal links de rough in. Tom doet het niet heel veel beter, hij slaat hem hoger dan ver. Zijn tweede bal is wel fraai waardoor hij nog een nette bogey scoort. Jeroen is inmiddels aan het tobben, zijn blad slaat helemaal open bij zijn tweede slag, een shank richting bunker maar gelukkig hard genoeg om daar weer uit te rollen. Maar na nog twee slagen en een drie putt mag hij een triple bogey noteren.

Hole 6 dan, de lange par 3. We hebben nu wind mee dus we kunnen niet op de standaard clubkeuze vertrouwen. Tom mag als eerste en slaat een heerlijke bal; de bounce is fantastisch waardoor hij net langs de bunker de green oprolt. Indrukwekkend. Jeroen slaat een prima bal, maar recht op de bunker af. Geen goede bounce voor hem, de bal rolt er vol in. Dat wordt lastig, zeker omdat de combinatie van ligging van de bal en de pinpositie verre van ideaal is. Maar dat weerhoudt Jeroen er niet van om vol voor de vlag te gaan. Hij topt de bal die tegen de lip van de bunker schiet, weer naar beneden rolt en tussen zijn voeten blijft liggen. Op dat moment gaat het licht even uit in zijn hoofd. Vier slagen later, verdeeld over twee verschillende bunkers, ligt de bal eindelijk niet meer op het zand. Totaalscore: 8 slagen, een quintiple bogey dus. Tom heeft met een mooie twee putt een zeer fraaie par gemaakt en besluit, terwijl we naar de teebox van hole 7 lopen, dat stilte nu even op zijn plaats is. Waarvoor dank.

Tom heeft dus nog steeds de eer en slaat uitstekend af op hole 7, een korte par 4 waarbij een goed geplaatste ijzer voldoende is. Jeroen heeft inmiddels wat cooling down time gehad en besluit voor de driver te gaan. Zijn rug protesteert nog licht maar geeft voldoende mee om een streep te produceren, de bal blijft op chip afstand van de green liggen. Tom slaat een mooie approach naar binnen en tikt met een twee putt zijn twee par van de dag binnen. Jeroen geeft zichzelf na een goed gelukte chip een birdiekans en pakt deze: tweede birdie van de dag!

Op hole 8 scoren we beiden een bogey waardoor de beslissing op de laatste hole gaat vallen, de enige par 5 van de baan. Jeroen mag beginnen en streept de bal de fairway op. Tom heeft ook een wereldklap in gedachten maar sliced de bal over de fairway van hole 3 het terrein af.
‘Ik wilde iets nieuws proberen,’ mompelt hij terwijl hij een nieuwe bal pakt. Nu is het weer Jeroen’s beurt om gepast reageren. Stilte dus. Ook de volgende bal raakt Tom niet lekker, maar hij ligt in ieder geval bespeelbaar. En zo komen we, net als twee weken geleden, pas weer op de green elkaar tegen. Tom heeft onderweg nog een bal verloren en ligt na zes slagen op de green. Jeroen ligt na zijn derde slag net voor de green.
‘Kom op, pak die derde birdie. Chippen of putten?’ vraagt hij. Jeroen bestudeert de ligging en besluit zijn Scotty uit de tas te pakken.
‘Wel minder spectaculair dan putten,’ is Tom’s reactie die dus nog heel erg zijn best moet gaan doen om zijn derde triple bogey van de dag te voorkomen. Jeroen haalt maar weer eens zijn schouders op, putt en legt de bal dood bij de hole. Par dus. En inderdaad een derde triple bogey voor Tom.

En daarmee wint Jeroen met drie slagen verschil. Het was een behoorlijk afwisselende ronde, met in totaal twee birdies en vijf triple bogeys vloog het bijna letterlijk alle kanten op. Op het terras genieten we nog even van een cola en een (zeker niet huisgemaakte) appeltaart voordat we weer in de auto stappen.

Tom rommelt weer wat op zijn iPhone om muziek op te zetten, met als resultaat dat Kabouter Plop uit de speakers schalt. Hij doet nu wijselijk geen enkele poging om dit goed te praten.

img_0454

Het is Jeroen nu duidelijk wat de heimelijke muzieksmaak van Tom is. Jammer dat Jambers geen programma’s meer maakt.

fungolf-gps-round-20161005

Helpt psychologische oorlogsvoering?

Nu de eerste bladeren de takken beginnen te verlaten en het ’s avonds weer significant vroeger donker wordt, kortom de herfst is in aantocht, vallen ook weer de beslissingen in een aantal competities: volgende week start het play-off seizoen in de MLB, Rotterdam maakt zich al op voor het kampioenschap van Feyenoord en de laatste wedstrijd in de Fedex Cup is gespeeld. Hopelijk gaat het voor de deelnemers aan de Appeltaart Cup nog even door, na de heerlijke ronde van vorige week is de gedachte om niet te kunnen spelen vanwege het weer ondraaglijk.

Dat de beslissende fase van de Appeltaart Cup is aangebroken, blijkt wel uit de manier waarop Tom de Goudwespmeent in komt. Waar hij normaal direct uit zijn auto springt om de al klaarstaande spullen van Jeroen in te laden, blijft hij nu met draaiende motor in de auto zitten. Jeroen kijkt het even aan, wacht tot Tom zijn fout herstelt maar ziet vrij snel in dat er niets gaat gebeuren. Psychologische oorlogsvoering dus, wordt het zo’n dag? Jeroen doet zijn spullen in de auto en stapt in. Tom keurt Jeroen geen blik waardig en gaat door waar hij mee bezig is: telefoneren. Pas op het moment dat hij zijn gesprekspartner terug moet bellen omdat de verbinding is verbroken, komt er een kort ‘ook goedemorgen’.
Doordat het gesprek de gehele rit naar Naarderbos duurt, heeft Jeroen voldoende tijd om na te denken over deze nieuwe aanpak van Tom. Scherp blijven, wordt het devies voor vandaag.

Lus B, beginnen op hole 10 dus. We beginnen beiden met een heerlijke streep als afslag, al is het niet goed te zien of we allebei op de fairway zijn beland. Helaas blijkt er maar één bal te liggen. Tom bekijkt de bal en meldt dat deze van Jeroen is; aangezien de afslag van Tom wat rechtser was opgezet (laten we het een lichte fade noemen), moeten we dus in de rechter rough gaan zoeken. Tot onze verbazing kunnen we niets vinden, zo slecht was de bal echt niet. Hier worden we moedeloos van, een lekkere bal slaan en niet kunnen vinden is moeilijk te accepteren. Terwijl Tom met tegenzin een bal dropt, staat Jeroen klaar om de bal op de green te leggen. Maar helaas, de concentratie blijkt even weg te zijn want hij produceert een onvervalste shank. De bal vliegt naar de bunker naast de green, rolt er net uit en blijft in de kraag boven de bunker liggen. Een onmogelijke ligging, maar Jeroen besluit toch met zijn volgende slag voor de green te gaan. Hij vergeet hierbij de regel dat je nooit moet proberen om een slechte slag met een perfecte slag te compenseren; dat gaat namelijk nooit goed. Bovendien is “the shot after a (rhymes with blank)” een van de officieel vastgestelde moeilijke slagen in golf (zie artikel van Tom). Resultaat: weer een shank. En nog steeds niet op de green. Terwijl Jeroen klaarstaat voor zijn vierde slag, kijkt hij nog eens goed naar zijn bal. Drie rode stippen. Drie rode stippen?
‘Hé Tom, dit is jouw bal!’
Jeroen haalt opgelucht adem, vandaar die shanks. Maar realiseert zich daarbij wel dat het Tom was die had gezegd dat dit zijn bal was. Is dit het vervolg van de psychologische oorlogsvoering, ingezet met het telefoongesprek in de auto? Tom lacht slinks, hij loopt met een bogey de green af terwijl Jeroen een slag meer nodig heeft. Wordt het echt zo’n dag?

Op hole 11 en 12 gebeurt weinig bijzonders, het is vooral niet best wat we laten zien. De wind is fors en maakt een goede score eigenlijk onmogelijk.
Aangekomen op hole 13, een lange par 4, hebben we de wind vol in ons gezicht. Jeroen heeft de eer en krijgt tijdens het inprikken van zijn tee nog even een opmerking van Tom mee.
‘Je moet de bal hier echt laag houden met je afslag. Als je dat niet kan, ben je echt een loser.’
Resultaat van deze opmerking: Jeroen poeiert de bal rechtdoor de fairway op terwijl Tom zijn eerste bal links out of bounds slaat. Iets met karma…

Pas op hole 15 valt de eerste par, en wat voor een. Tom ramt zijn bal gedragen door de wind ongelooflijk ver van de tee en slaat vervolgens met zijn ijzeren 5 de bal net over de green. Klinkt als een normale prestatie, alleen is het hier niet onbelangrijk te melden dat hole 15 een par 5 is. Twee slagen op een par 5 en dan net over de green liggen, dat is niet normaal maar echt zeer indrukwekkend. Gelijk doemt de vraag op of dit, als hij wel op de green had gelegen, als GIR had geteld. We denken van wel. Helaas lukt het Tom niet om een birdie eruit te slepen, waarna Jeroen hem nog even meegeeft dat het op deze manier niet raar is dat Tom pas op 3 birdies staat voor dit jaar.

Hole 17 wordt solide gespeeld, par voor Jeroen en een bogey voor Tom. De scores liggen dicht bij elkaar dus de beslissing gaat zoals zo vaak op hole 18 vallen. De afslagen zijn perfect dus alle druk ligt op de approach. De vlag staat voorop op de green; ‘weinig green om mee te werken’ heet dat. Tom moet als eerste slaan, hij gaat duidelijk voor de vlag maar slaat de bal iets te vet waardoor deze net over de sloot belandt die tussen hem en de green ligt. Jeroen probeert ook voor de vlag te gaan maar raakt de bal iets te vol waardoor zijn bal achter op de green komt. Een lastige chip versus three-putt-territory: het wordt voor beiden lastig om een par te scoren. Tom geeft zichzelf met een heerlijke chip nog een goede kans maar mist zijn putt. Jeroen’s eerste putt is niet goed genoeg en ook voor hem zit een par er niet in. Beiden een bogey dus, waardoor Jeroen de ronde die eigenlijk geen winnaar verdiende met één slag verschil wint.

Terug naar de vraag in de titel. Het antwoord is dus ‘nee’. Maar gaat dit Tom ervan weerhouden om het niet nogmaals te proberen? Woensdagochtend staan de spullen van Jeroen weer op zijn oprit klaar om ingeladen te worden. We gaan zien wat er gebeurt.

fungolf-gps-round-20160928

Not In Water Yet

Op deze site worden met name de golfverhalen van Jeroen en Tom beschreven. Maar eens in de zoveel tijd spelen Jeroen en/of Tom wel eens een rondje met anderen. Meestal zijn die dodelijk saai en verlangen beide heren dan direct terug aan een rondje met elkaar. Maar heel zelden gebeuren er zaken die een plek op deze site verdienen.

Enige tijd terug had Jeroen een mooi stukje commentaar opgevangen tijdens een van de uitzendingen van de Amerikaanse PGA tour, de zogenaamde NIBY. Dit stond voor Not In Bunker Yet en was de aanduiding van een bal die niet in de bunker ligt maar een grote kans heeft om dat toch nog te laten gebeuren. Bijvoorbeeld door een downhill liggen op zo’n halve meter van de bunker. Al snel hebben de vrienden hier een aanvullende term op bedacht, de NIWY…juist de Not In Water Yet.

Tijdens een rondje van Tom op Golfbaan Kromme Rijn in Bunnik met twee collega’s, Wouter Hepkema en Hendrik Ermers, werd hier een perfect voorbeeld van getoond. Hendrik Ermers, eerder nog door Jeroen de meest getalenteerde golfer van CQT genoemd (wat meteen de beperkte golfkennis van Jeroen bevestigt), wist de NIWY maar liefst 3 keer in perfecte vorm uit te voeren. Aangezien Tom al hoopvol zijn camera aan had gezet is dit voor het nageslacht vastgelegd en verdient het in al zijn schoonheid een plekje op deze site. Let op: het zijn echt 4 verschillende filmpjes.

Mocht u zich afvragen of de golfset van Hendrik Ermers nog compleet is, dan is het antwoord daarop “Ja!”. In tegenstelling tot zijn werk kan hij bij golf wel alles van zich af laten glijden. Het lijkt inmiddels niet meer uit te sluiten dat Hendrik Ermers door JTGolf wordt uitgenodigd om een rondje met de vrienden te lopen. Ook Jeroen en Tom willen wel eens lachen op de golfbaan. Mocht u zich afvragen van wie die absoluut opbouwende lach op de achtergrond is, zoek dan niet verder dan Wouter Hepkema.