Het was weer geen wedstrijd

Na drie weken vanwege slechte redenen (ziekte en werk) niet gespeeld te hebben, mogen wij eindelijk weer aantreden. Lusje A wordt het deze keer, omdat we die lus al lang niet gespeeld hebben (belangrijk argument), deze lus uitdagender is dan lusje B (belangrijker argument) en Jeroen na het debacle van de vorige keer voorlopig even helemaal klaar is met Hoogland (belangrijkste argument).

Het is niet druk op de baan dus we kunnen rustig inslaan en op ons gemak naar de eerste tee lopen. Uit ons ooghoek zien we echter ineens twee andere golfers opduiken die ook die kant op komen. In dit soort situaties zijn we inmiddels goed getraind, no way dat we mensen in onze flight dulden. We beginnen altijd met gewoon keihard negeren, indien dat niet werkt zetten we zwaardere middelen in (Jeroen heeft ooit een acute aanval van darmkramp gefaket). Maar het is deze keer niet nodig, onze intimiderende ‘dit is onze rug’ houding werkt.

Voor de verandering wint Jeroen weer eens de toss. Hij streept de bal in een scherpe lijn over de fairway bunker naar een perfecte positie. Tom liep op de driving range al een beetje te knoeien en zet dit met zijn afslag moeiteloos door; gelukkig stopt de bal voor de eerder genoemde bunker (spoiler alert: dit is dan ook direct het enige dat meezit voor Tom in deze ronde). Zijn tweede bal trekt hij links naast de green, maar met een mooie chip langs een boom weet hij een prima bogey te scoren. Jeroen slaat een heerlijke approach en tikt een 5 meter putt in de hole: birdie!

Hole 2 schreeuwt om course management, het is een par 4 maar afslaan met een driver brengt de boom midden op de fairway in het spel. Jeroen pakt zijn hybride en slaat deze bal ook weer kaarsrecht. Tom pakt een ijzer en slaat ook deze bal linksaf. De toon is gezet, het wordt weer zo’n ronde. Tom vindt zijn bal gelukkig wel; course management is nu geen optie meer, er moet gewoon hard geslagen worden om over het water te komen. Met een marge van 5 centimeter lukt het. Met een gave Seve chip weet hij de bal vrij te spelen en is een bogey of hooguit een double bogey een reële optie. Tot zover de theorie. Vijf slagen later mag Tom zijn bal uit de hole halen. Jeroen blijft fantasieloos doorspelen en produceert door een nieuwe 5 meter putt een par.

Hole 3, de eerste par 3. Jeroen legt de bal pinhigh maar net naast de green neer. Voor Tom is het golfen inmiddels een puur mentale sport geworden. ‘Niet weer naar links, niet weer naar links’, galmt door zijn hoofd. De ervaren lezer van onze stukjes kan nu moeiteloos invullen wat er gebeurt. Jeroen laat voor het eerst deze ronde een slag liggen, wat geheel te wijten is aan de kwaliteit van de green (vindt hij zelf).

De dogleg op hole 4 is in elke omstandigheid lastig, maar met een op handen zijnde zenuwinzinking niet te doen. De eerste bal van Tom komt links tussen de bomen, de provisionele bal ter compensatie rechts in het water. Jeroen durft inmiddels nauwelijks meer iets te zeggen, elke opmerking is te pijnlijk. We hebben altijd zo’n zin en waarom moet het altijd zijn dat een van ons een vaginadag heeft? Gelukkig weet Tom zijn bal nog wel te vinden, maar een goede score wordt totaal kansloos als zijn approach weer naar links gaat en de daaropvolgende chip een boom raakt. Double bogey. Jeroen maakt weer een par en staat na vier holes nog steeds op level par.

Hole 5 is een lange par 4, een goede afslag is cruciaal. Ik herhaal: een goede afslag is cruciaal. Jeroen trekt zijn driver helemaal naar rechts en belandt tussen de bomen. Tom trekt de bal ook naar rechts (geintje: natuurlijk gaat deze naar links). Jeroen realiseert zich dat course management weer vereist is, maar dat had hij op hole 2 al gedaan en twee keer in een ronde is echt teveel gevraagd. De bal raakt een tak en wat er daarna met de bal is gebeurd zullen we nooit weten. Verloren bal, droppen dus en een strafslag. Tom maakt er ook geen briljante hole van maar heeft wel een slag minder nodig.

Dit betekent dus dat Tom de eer heeft op hole 6, een par 3 waarvoor de clubkeuze zeer uitdagend is vanwege de dwarrelwind. Maar niet voor Tom. Resoluut pakt hij zijn ijzeren 9 en maakt zowel zijn eerste GIR als par. Jeroen lift lafjes mee op de clubkeuze en scoort ook een par.

Op naar de eerste par 5 van de dag. Tom weet inmiddels nauwelijks meer hoe hij zijn driver moet beethouden. Links ligt water. Plons dus. Jeroen timmert vervolgens zijn bal hard rechtdoor. ‘Ik wil ook zo’n bal’, mompelt Tom als hij nog een bal van de tee slaat. Plons. Verslagen sjokt hij naar de plek van de eerste bal en dropt een nieuwe bal. Geen gekke dingen meer doen, gewoon met een ijzeren 9 de bal de fairway op slaan. Plons. Weer een drop. Weer een uithaal. Deze gaat beter, zeker niet naar links maar wel angstvallig recht op een boom af. Plok. Maar daarna staat de golfer in Tom op; met een wereld approach redt hij nog enigszins zijn hole. Jeroen scoort par.

Op hole 8 moeten we even wachten voordat we kunnen afslaan, de groep van 4 voor ons is aan het gemaai te zien normaal werkzaam in de plantsoenendienst. Als we bijna mogen afslaan, komt een wat oudere dame naar ons gelopen. Ze heeft net de vorige hole gespeeld en zegt dat ze alvast bij de vrouwen tee gaat staan. Waarschijnlijk zit ze in een opname van ‘Try before you die’ want de vrouwen tee ligt zo’n vijftig meer links voor onze tee, perfect in de baan van de ballen die Tom vandaag slaat. Maar aardig als hij is mept hij de bal gewoon rechts in de rough; Tom’s kracht ligt in de zelfanalyse van zijn fouten en hij is er inmiddels achter wat er 7 holes fout is gegaan. Zijn bal ligt nog net droog, met een gecontroleerde tik moet hij de bal terug op de fairway kunnen tikken. Het woord ‘gecontroleerd’ staat hier niet niets. Plons dus, waarmee er inmiddels 3 ballen van Tom in hetzelfde water liggen. Zijn volgende ijzers zijn prima, er zit enig herstel in zijn spel. Jeroen heeft zijn afslag rechts in het water geslagen en verknoeit daarmee definitief de kans om een ronde in de buurt van par te lopen.

Eindelijk hole 9. We moeten weer een tijd wachten, maar de wat oudere dame heeft inmiddels genoeg gezien want ze gaat niet nogmaals alvast bij de vrouwen tee staan. Na wat geworstel met bomen en plaggen zit de hole er niet veel later op. Jeroen besluit daarmee een prima ronde met 43 slagen, net niet genoeg punten om zijn handicap te houden. Tom heeft 13 slagen meer nodig; bij de traditionele knuffel op de laatste hole spreken we beiden de hoop uit dat dit eens maar nooit meer was. Alles zat tegen en damage control was totaal niet mogelijk.

Maar hoe slecht de ronde ook is, taart hebben we altijd verdiend. Er staat een voor ons nieuwe dame achter de bar, we zijn benieuwd hoe het bestellen deze keer gaat.
Doe mij maar een cola met cheesecake,’ zegt Tom. ‘En voor mij graag een cola met appeltaart,’ zegt Jeroen erachteraan.
De radartjes van de dame beginnen op volle kracht te draaien. ‘En wat wilde u ook al weer?’ vraagt ze aan Tom. Geduldig herhaalt Tom zijn bestelling. De radartjes lopen nu verhit aan.
‘Dus twee cola, een cheesecake en een appeltaart.’ Het is niet helemaal duidelijk of ze het voor zichzelf herhaalt of dat ze nog een bevestiging van ons nodig heeft. We knikken, lopen naar een bank en ploffen neer. Al snel komen we op ons favoriete onderwerp: golfen in Portugal. Dit jaar zijn we begin juni geweest en dat beviel zeer goed: super weer, niet te druk en de banen waren in topconditie. We komen tot de conclusie dat we volgend jaar in dezelfde periode gaan. Nathalie, Jennifer: graag jullie goedkeuring hiervoor via een reactie op dit stukje. Overige lezers: mochten onze dames na een week nog niet gereageerd hebben, kan een van jullie dan alsjeblieft aan hen vragen of we volgend jaar weer mogen? Bij voorbaat dank!

Elllllende…..

Afgelopen zondag hebben J&T inspiratie opgedaan bij de KLM Open. Op papier, of beter gezegd, via de WhatsApp zijn de swings volledig verbouwd. Tom weet hoe hij zijn driver moet slaan en Jeroen heeft een thump in zijn korte ijzers. Vol zelfvertrouwen togen de vrienden dan ook naar Hoogland voor een rondje van 9. Een volle golfronde van 18 durven ze niet meer te boeken aangezien dat garant staat voor prut met peren weer. De ronde op Hoogland was nog niet geboekt of de weersvoorspellingen droogde op. Het zou een mooie dag worden met wel 19 graden. Heerlijk golfweer dus.

De vorige keer op Hoogland hebben we genoten van het zogenaamde Play & Lunch arrangement en ook dit keer zagen we dat wel zitten. Op de driving range gaan we er eens goed voorstaan met alle nieuwe ideeën en inspiratie. Bij Jeroen loopt het lekker (te lekker?) en bij Tom gemiddeld. Wanneer alle ballen op het gras zijn gedeponeerd wandelen we naar de eerste hole. We zijn wat vroeg dus we kunnen nog wat oefenputts maken. Het is Tom die zegt “of we kunnen nu meteen beginnen, oefenputts hebben wij nooit nodig”, wat een verschrikkelijke mispeer dit is zou later blijken.

Tom wint weer eens de toss en mag beginnen. Een laffe ijzer-5 dirigeert hij naar het midden van de fairway. Jeroen pakt het groter aan en haalt zijn driver vol door. Een streep door het midden die wat onfortuinlijk vlak naast een boom eindigt. Tom speelt met nieuwe gele ballen die, nu blijkt, evenveel licht geven als de Tarzan van de vrouw van Kim Jung-un. Ze vallen lekker op en zelfs Jeroen twijfelt of hij niet met een zonnebril moet gaan spelen. Een mooie approach met een ijzer-9 levert Tom net aan een GIR op. Jeroen heeft serieus last van de boom en moet forceren. Het forceren resulteert in een roller naar de green in plaats van een mooie boog. Een extra chip (over de green) en nog een (op de green) is nodig om in de buurt van de hole te komen. Keurig legt Jeroen de toch niet makkelijke putt erin en scoort daarmee een bogey. Inmiddels heeft Tom zijn Scotty uit de tas getrokken en legt aan om de bal in de hole te duwen. Geen oefenputts betekent geen enkel idee hoe snel de greens zijn en dat blijkt. Tom put zijn bal maar die komt niet verder dan de helft van de afstand. Geeft niks als je er maar van leert. Dat laatste laat Tom na en ook zijn tweede putt laat hij dik te kort. Als hij dan zijn derde putt de hole laat lippen mag hij een keurige 4-putt in de statistieken laten landen en een double bogey op zijn kaart schrijven.

Hole 2 is de korte par 3 met een ondiepe green. De goede clubkeuze is hier absoluut een must of totaal niet relevant als je zoals Jeroen de bal volledig aan de andere kant van de green legt. De plek van de green waar de vlag niet staat. Het is een GIR, maar ook 4-putt of meer territorium. Tom doet het beter en gebruikt zelfs de helling achter de vlag als back-stop en de bal rolt keurig terug en stopt op zo’n 3 meter van de hole. De eerste putt van Jeroen geeft hem een kans op par, zijn tweede putt geeft hem kans op bogey, zijn derde putt geeft hem kans….nee die gaat wel in de hole. Tom maakt hier een keurige par.

Dan moet de driver uit de tas voor de langste par 4 van de baan. Een in theorie volledig verbouwde swing levert Tom een bal op een fairway op. Juist…op EEN fairway en niet DE fairway, namelijk die van hole 9. Jeroen zijn drive blijft ook rechts van de fairway en komt tot stilstand tegen een prachtig heide plantje. Wat is golf toch een oneerlijke sport. Een totale k***te bal eindigt op het korte gras en en net niet optimale bal ligt gelijk s**t. Met een perfecte ligging en hoek naar de vlag pakt Tom zijn ijzer-6 uit de tas en legt aan, slaat een mooie streep en legt de bal op zo’n 5 meter van de hole net naast de green. Jeroen kan niet anders dan de bal uit de plant thumpen en kiest voor een lay-up. Zijn approach is te kort en met een extra chip legt hij de bal wel op de green. Tom gebruikt zijn putter weer 3 keer om de bal van net buiten de green in de hole te krijgen. Jeroen doet dat toch echt beter en heeft maar 2 keer zijn putter nodig.

Op hole 4, een dogleg naar rechts, slaat Jeroen zijn afslag veelal links in de prut. Dit keer concentreert hij extra op zijn lijn maar vergeet zijn bal goed te raken. Hiermee toont hij aan dat mannen inderdaad niet kunnen multitasken. Met zijn ijzer-7 raakt Tom wederom fantasieloos midden-fairway en ook zijn tweede bal is goed al mist hij net de green. Jeroen zijn tweede bal lijkt niet zijn beste bal van de dag, maar die kwam nog wat later. Deze hook naar links staat wel in de top-3 vandaag en eindigt downhill in het hoge gras. Met de hoop op een betere ligging loopt Jeroen recht op een rond wit voorwerp af maar dat blijkt een paddenstoel. De beker met gif is ingeschonken en klaar om wat teugen uit te nemen. Zijn chip/slag naar de green gaat weliswaar naar EEN green maar niet DE green. Het is inmiddels gaan regenen (welk mooi golfweer) en dat past prima bij het humeur van Jeroen. Hij is niet eens vrolijk te krijgen doordat hij zijn nieuwe paraplu mag uitproberen. Terwijl Jeroen zijn bal zoekt op hole 7, chipt en putt Tom alsof het zijn lieve lust is. Om de laatste 10 meter naar de hole af te leggen gebruikt hij 4 slagen en schrijft een double-bogey. Jeroen vindt een gaatje in de bomen en chipt de bal naar voorkant green en twee putts later scoort ook hij een double-bogey. Zelfde score, ander gevoel.

Met zijn double-bogey behoudt Tom de eer en slaat zijn drive maar weer eens ver naar rechts en richting de teebox van hole 7. We hebben betaald en dan gebruiken we ook de hele baan moet de gedachte zijn. Jeroen gooit wat agressie in zijn swing en weet eindelijk ook eens een goede afstand te halen en slaat voorbij de strategisch geplaatste bunker. Ondanks de afzwaaier heeft Tom weer een heerlijke ligging, op een zacht bedje van gras en lekker uphill. Hij komt lekker onder de bal en lepelt zijn bal net links van de green. Volgens eigen zeggen vern***t Jeroen zijn super ligging en topt de bal naar de green. Komt daarmee zeer dicht bij het water achter de green maar nattigheid blijft hem, en daarmee ook al zijn golfclubs, bespaard. Het komt weer aan op kort spel en misschien was het beter om daar meer op te letten zondag. Maar waarom zou je als je net als Chris3Wood pas op hole 17 een green mist. Wat putts hier en een chippie daar en we noteren een bogey voor Tom en een double bogey voor Jeroen.

De lange par-3 6de hole speelt vandaag zonder wind, dus eenvoudig. Tom vindt dit duidelijk te makkelijk en hookt zijn ijzer-6 het water in. Jeroen wacht op zijn reactie, duidelijk klaar om katachtig weg te springen als het oud-Hollands clubsmijten begint. Tot zijn verbazing gebeurt dit niet. Tom pakt ijzig kalm zijn tee uit de grond en loopt naar zijn tas terug. Flabbergasted over deze beheersing van Tom slaat hij zijn bal te kort naar de green en houdt daarmee een chip over met een moeilijkheidsgraad van 4 vluchtelementen achter elkaar op de rekstok. Tom vindt zijn bal in het water en dropt deze op de modder. Hij thumped de bal richting green en de bal stopt op 2,5 meter van de hole. Jeroen chipt de bal keurig over de bunker en deze stop voorbij de hole op de green. Een keurige twee putt van die afstand en de bogey is binnen. Tom maakt zijn putt en scoort daarmee ook een bogey. Net als op hole 4 dezelfde score en een heel ander gevoel over het verloop.

Twee heerlijke batsen, daar beginnen de mannen mee op hole 7. De hole waar beiden al delen van hebben bezocht deze ronde. De perfecte ligging na slag een kan niet worden verzilverd door matige chips van beiden. De eerste par voor Jeroen en de tweede voor Tom. Tom denkt terug aan de ronde op Hoogland waar hij pas op hole 7 boven par ging. Jeroen denkt terug aan de ronde op Hoogland waar hij in totaal +2 liep. Resultaten uit het verleden….juist. Omdat zijn ijzers lekker lopen valt Tom de pin positie van hole 8 lekker aan de bal gaat iets links maar ligt midden green. Omdat zijn ijzers voor geen meter lopen heeft Jeroen geen idee waar hij de bal heen moet slaan. Uiteindelijk besluit hij de green links te missen. Wederom houdt hij zijn bal net droog en daarmee zijn hele golfset. Een zeer lastige chip maakt dat Jeroen 3 putts nodig heeft om het balletje in de hole te krijgen. Ook Tom putt voor de verandering maar weer eens 3 keer.

De laatste hole is een par-5 waarbij de afslag zeer precies moet. Rechts ligt een hoop heide, prachtig om te zien, maar niet om te liggen. Links ligt de driving range en is out-of-bounds. Jeroen weet niet hij zijn ijzers ooit nog goed kan slaan, Tom heeft dat mijn zijn driver. Hij besluit het denken maar uit te zetten en gewoon te slaan. Hij mist de fairway aan de rechterkant en kan zijn lichtgevende bal gaan zoeken in de heide. Samen uit samen thuis is waarschijnlijk de gedachte van Jeroen want ook hij slaat zijn drive die kant op. Tom ligt nog maar een keer op een bedje van zachtgras en veertjes van baby-eendjes, Jeroen in een woord dramatisch. Hij thumped zich een hernia en nog gaat de bal niet ver en land zelfs in een pluk hoog gras midden in de fairway. De gifbeker waaraan hij was begonnen op hole-4 is duidelijk nog niet leeg en hij neemt nog maar een teug door de volgende bal naar de rough te laten rollen links van de fairway. Daar besluit hij direct nog een teug te nemen door van het hoge gras in het hoge gras te slaan nog geen 20 meter verder. Mijn zijn schouders moedeloos omlaag lepelt hij, geheel niet onaardig, de volgende bal richting green. Zijn reactie is gelaten, vandaag is de strijd Hoogland vs Eversen duidelijk uitgevallen in het voordeel van Hoogland. Na twee redelijke ballen naar de green gaat Tom weer verder waar hij de hele ronde al veelvuldig mee bezig is: putten. Drie keer mag Scotty de bal aanraken alvorens geknuffeld, gekust en gefeliciteerd wordt op de green. Tom verlaat de baan met een tas vol gemiste kansen, Jeroen verlaat de baan met een lege gifbeker.

Terug in het clubhuis gaan wij eens goed zitten voor het lunch gedeelte van ons Play & Lunch arrangement. Voor onze trouwe lezers volgt nu een prijsvraag:

Welk van de volgende gerechten werd door zowel Jeroen als Tom besteld:

Stuur uw inzendingen naar tom@jtgolf.nl . Onder de juiste inzendingen wordt een gebruikte wedstrijd bal van Jeroen of Tom verloot. Geef bij je inzending aan welke bal, Tom of Jeroen, je bij winst wil ontvangen.

O ja, de achterstand van Tom in de Appeltaart Cup is weer te overzien en teruggebracht naar 5. Ook nog de scores van vandaag (en ja elke “L” in de titel van dit stukje staat voor een double bogey of erger van Jeroen, jammer als je deze kwinkslag zou missen).

De eerste klappen zijn een daalder waard (Portugal 2017 dag 1)

Het is vroeg in de ochtend, donderdag 15 juni 2017. Vandaag gaan JT naar Portugal voor een mannen uitje. Al maanden is uitgekeken naar deze trip. Voorbereidingen zijn tot in de kleinste details getroffen. Zelfs over het vliegveld van vertrek, Schiphol, is nagedacht. 2 jaar geleden werd de golftrip verkort door een vliegtuig dat een noodlanding moest maken op de enige baan van Rotterdam. Weliswaar zorgde dit destijds voor een onvergetelijke avond op het vliegveld maar toch wilde we het dit keer voorkomen. Met een snelle “doei, tot zondag” en een met tegenzin eruit geperste “veel plezier” en in geval van Jeroen “Have fun” verlaten wij onze vrouwen. Met kleine oogjes, want niet geslapen door de spanning, rijden we ongekend soepel naar Schiphol.

Een golftrip is al decadent maar dat wisten we het nog een niveautje hoger te brengen door te parkeren op de VIP parkeerplaats van Schiphol. We worden welkom geheten door een lekker muziekje en eenduidig stellen we vast dat we hier wel aan kunnen wennen. Vanaf de parkeerplaats lopen we door een soort hotel lobby naar de vertrek hal. Duidelijk onder de indruk van dit alles slaakt Jeroen de kreet “Dit is echt geil, man”. Waarbij de laatste twee woorden duidelijk hoorbaar zijn voor de hele vertrekhal omdat net de schuifdeuren open zijn gegaan. We zijn op Schiphol en iedereen mag het weten!.

 

Met onze golftassen achter ons aan is het niet echt een vraag wat wij gaan doen. Transavia is de maatschappij van keuze en al snel kunnen we aansluiten in de rij. De eerste foto’s worden genomen en het duurt niet lang als wij vriendelijk te woord worden gestaan door een ground stewardess in opleiding. “Waar gaat de reis heen” vraagt zij vriendelijk, “naar de golfbaan” is ons in koor gezongen antwoord. Omdat zij toch iets meer details nodig heeft geven we toch maar aan dat we naar Faro willen. De golftassen worden ingecheckt en verder hebben we alleen handbagage. “De golftassen zijn te zwaar, kunt u wat overpakken?” zegt de mevrouw in opleiding. “Nee, overpakken gaat niet lukken” terwijl wij wijzen op onze handbagage. “Ja, de golftassen zijn echt te zwaar” herhaalt zij nog maar eens terwijl ze ons indringend aankijkt en de oplossing niet dichterbij brengt. Een stilte volgt die uiteindelijk Tom maar doorbreekt met de vraag “Welke opties hebben we nu?”. Kennelijk zat dit niet in de opleiding en begint zij enigszins nerveus op zoek te gaan naar opties in de computer. J&T zien de bui alweer hangen, gaat het alweer mis voordat ze in het vliegtuig zitten? Mogen ze wel mee? Na een minuut of 5 komt het hoge woord eruit “Dat kost dan 10 euro extra”, ze is nog niet uitgesproken of Jeroen heeft zijn creditcard al op de toonbank gelegd “hier, en nu opschieten tr…” Tom trekt hem net op tijd weg van de balie om erger te voorkomen.

We vliegen door de controles heen en komen veel te vroeg aan bij de gate. Het vliegtuig is al netjes op ons aan het wachten. Na een korte tijd gaan we het vliegtuig in en omdat iedereen dat wil staat er een kleine file in de “slurf”. Enigszins in paniek komt een jongen in tegengestelde richting langs met de vraag of iemand een telefoon een oortjes heeft gevonden. Net zoals de andere mensen schudden wij “nee” en druipt de jongen af. We nestelen ons in de juiste stoelen lekker vooraan (want snel uit het vliegtuig en snel op de golfbaan, aan alles is gedacht). Tom besluit om alvast zijn oortjes uit zijn tas te halen om te proberen toch nog even de ogen te sluiten. We gaan veel doen de komende vier dagen, maar slapen is daar niet een van. “Hee, waar heb jij die oortjes vandaan?” vraagt Jeroen, waarbij Tom meteen begrijpt dat dit een knipoog is naar het “slurf” incident. Tom antwoord dan ook: “Ja, die vind ik net in de slurf, grappig he”. Leuke onderlinge grap, die een verrassende wending krijgt doordat net op dat moment de bewuste jongen naast onze stoelen in het gangpad staat. Hoopvol vraagt hij dan ook “heeft u die net gevonden? echt?”, wij geven aan dat het een onderlinge grap was, maar zo grappig vindt hij het niet. Hardop hopen wij dat die hooligans die ook in het vliegtuig zijn gestapt niet zijn vrienden zijn want dan halen we golfbaan alsnog niet.

Netjes drie en en half uur later stappen wij uit op Faro Airport. Vele golftassen liggen op de bagageband. Jeroen slaat een zucht van opluchting als hij zijn tas ziet en van de band afpakt. De label op zijn tas “Leo afblijven” herinnert nog altijd aan een incident waar niet meer over gesproken wordt. Een kleine wandeling later kan de huurauto bij Guerrin in ontvangst worden genomen. Een mooie Seat Ibiza die nog mooier was geweest als ze in plaats van twee hamsters er een motor in hadden gedaan.

Het favoriete radiostation KISS FM met de ochtendshow van Si Frater wordt opgezet en de korte autoreis naar Vilamoura begint. Alles gaat voorspoedig en rond 9.30 melden we ons bij Laguna. Een van de 5 (vijf!) Championship golfbanen in Vilamoura die Jeroen nog niet heeft gespeeld. Onze starttijd staat voor 13.00 maar is snel aangepast naar over 40 minuten. Na snel omkleden, inslaan en geheel tegen onze gewoonte in toch ook maar wat oefenputts, staan we op de eerste tee klaar voor de toss. Tom wint geheel tegen de verwachtingen van iedereen inclusief hemzelf deze toss en mag beginnen.

Goede vriend als Jeroen is wordt zijn “heel, veel plezier”, gevolgd door; “deze eerste afslag gaat de hele trip maken of kraken”. Lekker, de toon is gezet. Om het gedoe aan de linkerkant van de fairway te ontlopen kiest Tom ervoor om de bal wat rechts te houden. Geen slecht begin. Jeroen houdt ook zijn bal rechts en volgt daarmee het goede voorbeeld van Tom. Maar zoals zo vaak heeft hij niet voldoende lengte en ploft zijn bal in een goed gepositioneerde bunker.

Een bunker waar Tom overheen is gegaan, naar wat blijkt….de driving range. Tussen honderden witte ballen is zijn witte golfbal niet meer te vinden ondanks het mooie JTGolf logo. Een slag, een strafslag en de eerste bal weg. Een beter begin kan je je niet wensen. Aan de andere kant biedt dit wel de mogelijkheid om de uitspraak van Jeroen direct te ontkrachten door vanaf nu fantastisch te spelen. Dat lukt op deze hole in ieder geval niet en een dikke 9 staat direct op de kaart. Ook bij Jeroen zit de spanning in de club op de eerste hole en noteert een 7.

De kop is eraf en de gedachten worden meteen omgezet richting de twee hole. Twee mooie afslagen volgen en al snel zijn de parren gemaakt. Ook de volgende hole weet Tom na een drive uit het boekje om te zetten in een par. Jeroen kiest een wat meer aanvallende lijn en betaald daarvoor een prijs. Het staat daarmee weer gelijk. “Het is weer een wedstrijd”, klinkt het tot ergernis van Jeroen.

Bij het spelen van hole 5 worden we geduwd door een echtpaar dat na ons is gestart. Jeroen zijn afslag is in de bunker terecht gekomen en dat lijkt een mooi moment om dit echtpaar met haast door te laten gaan. Beiden slaan mooie afslagen en nog mooiere ballen naar de green. Jeroen reageert hierop door na de approach van de man zijn pet demonstratief op de grond te gooien. Even lijkt het erop dat Jeroen niet kan hebben dat deze man, naar schatting dik in de 70, dit soort ballen slaat. Terwijl de man met zijn karretje langs Tom rijdt wordt het volledig beeld duidelijk. “Zjankjoe”, klinkt het in een dik Duits accent en daarmee is het pet gooien volledig opgehelderd.

Op hole 6 weet Jeroen een prachtige afslag en mooie approach met een lange putt om te zetten in de eerste birdie van de trip. Tom doet een poging om de birdie te relativeren door te zeggen dat het gaat om de makkelijkste hole van de baan. Maar produceert zelf een drie putt, een double bogey en daarmee enig recht van spreken.

Door op hole 9 nog maar eens twee ballen weg te souveniren is de achterstand van Tom op de helft van de ronde opgelopen naar 5 slagen. In de eerste 4 holes van de tweede negen weet hij dit echter weer terug te brengen tot een verschil van 1 slag. Maar dan gaat het helemaal mis op de veertiende hole, zijn eigen rugnummer en daarmee geluksnummer nota bene. Zijn afslag zeilt net het water in en de approach na zijn drop maakt luchtfoto’s van de green wat eindelijk resulteert in een quadruple bogey. Vanaf diezelfde hole besluit Jeroen maar eens te laten zien hoe het moet. Hij loopt de resterende 5 holes in gelijk par met één bogey en één birdie. Uiteindelijk wint Jeroen deze ronde met 8 slagen verschil. Tom wint wel in het souvenir klassement met 5 tegen 1, maar of dat iets is om trots op te zijn?

Na ruim 4 uur lopen we tevreden van de baan af. Heerlijke ronde gespeeld in stralend weer met weinig mensen om ons heen. Kan het nog mooier worden? JAZEKER, nog een ronde spelen in dit stralende weer. Na deze ronde heeft Jeroen 4 van de 5 Championship golfbanen in Vilamoura gespeeld. Nog maar een ontbreekt….juist! Op naar Pinhal om te kijken of ze daar nog starttijden hebben. Een kleine 10 minuten later staan we in de receptie van Pinhal.

Deze, naast het Hilton Hotel, golfbaan heeft een prachtig clubhuis met dito entree. “Zijn er nog starttijden beschikbaar” vragen wij hijgend van opwinding, “Zegt u het maar” is het antwoord wij natuurlijk graag horen. Na een kort overleg besluiten we eerst nog wat te lunchen. Dat betekent dat we in het daltarief kunnen spelen, het wordt steeds mooier.

Genietend van een heerlijke lunch op het terras bij Pinhal kijken we over de perfect onderhouden driving range. Deze wordt echter ontsiert door een paar Engelse kneuzen. Ach, wij moesten ook een keer beginnen, maar zo slecht zijn we nooit geweest. Na de lunch gaan we de buggy ophalen en rijden we naar de putting green. Inslaan is niet meer nodig na 90 en respectievelijk 98 slagen in de ochtend sessie, putten daarentegen is geen slecht idee. Op de putting green worden we vergezeld door een wat oudere Engelse gentleman. Dat laatste blijkt voorbarig als hij een keiharde boer laat met daarna hardop de tekst “YOU PIG”, dat dit geen oepsje was blijkt uit de tweede, derde en vierde boer gevolgd door dezelfde tekst. Wat zijn die Engelse toch heerlijk subtiele mensen. 

Onze starttijd komt dichtbij en we togen naar de eerste hole van deze mooie baan. Gelijk een par-5, lekker geen subtiel gedoe gewoon twee keer vol meppen en dan maar zien waar je ligt. Een vader die zijn zoontje wil interesseren voor deze mooie sport staat bij hole 1 te kijken. Het is duidelijk dat Tom deze trip ook ziet als promotie tour voor JTGolf. Hij slaat de ballen niet alleen foetsie, maar geeft ze ook weg aan kleine kinderen.

De eerste 9 spelen we heerlijk. Het verschil wordt wederom gemaakt doordat Tom zijn balletje niet in de baan weet te houden. Maar het is allemaal zo perfect hier dat het zelfs bij Tom niet uitmaakt. Bovendien is dit een ronde die we niet hebben gepland en dan voelt het toch allemaal beter. Over beter gesproken kunnen we absoluut de afslag van Jeroen op de par 3 8ste hole noemen. Een prachtige krul, perfect ingeschat over het water en ploft perfect neer op een meter van de hole. Een fantasieloze birdie kan niet anders dan het resultaat worden. Onder de indruk van deze fantastisch bal trekt Tom zijn bal links naast de green. Door de sterk aflopende green is dit geen eenvoudige chip. De chip is een subtiele slag en daarmee een die Tom niet goed beheerst. Deze chip is daar een uitzondering op en de bal stopt op een meter van de de hole en laat een uphill putt. Maar eerst mag Jeroen zijn birdie even afronden. Kort wordt de lijn bestudeert en de afstand ingeschat. Hij zet zijn Scotty achter de bal en tikt de bal richting de hole…..mis.

Ongelofelijk maar waar, geen birdie, geen blije schreeuw maar wel een chagrijnige Jeroen. Wanneer Tom zijn putt wel maakt en daarmee ook een par weet te scoren wordt het even grauw boven het hoofd van Jeroen. Maar op de volgende hole weet Tom dit weer geheel onbedoeld om te toveren tot een glimlach als hij zijn afslag keurig achter een boom parkeert.

Gelukkig bestaat er in de wereld zoiets als karma. Niet veel later, op hole 11, ligt de afslag van Jeroen achter een boom en blokkeert een rechtstreeks route naar de green. Door de noodzakelijke Tinus Tussenslag is een double bogey het teleurstellende resultaat, terwijl Tom door een par weet te produceren.

De tweede negen maakt duidelijk dat de vrienden lekker warm aan het lopen zijn. Met goede scores van beide 46 slagen worden binnengebracht en maakt duidelijk wat ze eigenlijk allang wisten: Portugal is het ideale golfland. Mooie plaatjes, prachtige golfbanen, perfect (korte broeken) weer, goed krachtvoer voor weinig en voldoende geel nat spul met een schuimkraag.

Tevreden over het verloop van deze eerste dag stappen de golfvrienden in een snikhete Ibiza zonder motor maar gelukkig wel met airco. De hamsters gaan aan de slag en langzaam tuffen wij na genietend naar onze eindbestemming Amendoeira.

Het inchecken bij de altijd vriendelijke Raquel gaat vlot en we voelen ons zowel zeer welkom als thuis. De keuken wordt open gegooid en we dineren als Goden met een in avondrood gehuld uitzicht op de twee golfbanen Faldo en O’Connor.

Na het eerste biertje wat zeer goed smaakt volgen er nog een paar en als snel worden de gesprekken zeer diepgaand. De komende dagen worden doorgenomen en met name de aanvalstactiek op de komende holes. Jeroen legt de druk er nog even op door minstens één Eagle van Tom te verwachten en ook alvast te verklappen waar dat gaat gebeuren (O’Connor hole 11). Tom dankt hem hartelijk voor deze jinx en weet dat het daar in ieder geval niet gaat gebeuren.

Na het diner verplaatsen wij ons naar een zeer comfortabele bank in het clubhuis om daar het golfkanaal aan te zetten op de TV voor ons. In de boekenkast die om deze TV is gebouwd zit nog een hebbedingetje van onze held Sir Naldo (zie foto). Tijdens het eerste, tweede en derde glas port wordt besproken hoe deze onder het shirt van Jeroen (immers XXXL) mee te nemen. Ook in Portugal maakt drank meer geheugen kapot dan je lief is en we vergeten na het betalen dit kunstwerk mee te nemen. Misschien maar beter ook, want nu kunnen we morgen nog wel golfen in plaats van verblijven bij de lokale policia.

De start van deze editie van de JTGolf trip is fenomenaal, kwestie van de vorm vasthouden om de legendarische voorgaande editie te overtreffen, WAPO!.

Eagles zijn troef!

Deze week is het belangrijkste golftoernooi in ons kikkerlandje. De Europese Tour komt langs en speelt van donderdag tot en met zondag het KLM Open in de metropool Spijk. Vorig jaar waren we persoonlijk getuige van de fantastische overwinning van “onze” Joost Luiten. Op de 17de hole zaten we zelfs hemelsbreed 3 meter van zijn birdie putt die het toernooi diep “in the pocket” van Joost bracht. Ook dit jaar liggen de kaarten al maanden klaar en gaan we zondag ons weer vergapen aan de kunsten die deze daadwerkelijke golfvirtuozen ten toon spreiden.

Een dergelijke gebeurtenis moet goed worden voorbereid. En wel met 18 holes Naarderbos. Eerder dit jaar werd door ons ook al 18 holes op Edda Huzid gepland maar dat ging niet door vanwege slecht weer. 18 holes betekent vroeg op want op woensdag zijn er meer verplichtingen. Starttijd van 7.50 werd geboekt en we staan dan ook al vroeg op de driving range. Jeroen heeft lekkere verse krentenbollen mee en die gaan erin als Ketenlapper. De koffie die Tom heeft meegenomen ruikt zo lekker dat zelfs Jeroen voor het eerst een bakkie neemt. De receptie is speciaal voor ons vroeg open en we worden vriendelijk te woord gestaan. De ballenmachine heeft een klein defect en geeft gratis ballen af. De wind is mee en de ballen zoeven door de lucht. We raken werkelijk alles wat we willen raken en onze drives vallen niet in het water maar op de kade 200 meter verder. Niets maar dan ook niets staat in de weg van een heerlijke ronde golf.

We lopen 18 maar starten desondanks op lus B en dus hole 10. Niet erg want lus B is, gebaseerd op het verleden, onze beste lus op Naarderbos. En wie weet kan er met een mooi begin…maar niet op de feiten vooruitlopen. We tossen voor wie mag beginnen en het muntje blijft precies rechtop staan, ongelofelijk maar waar. We besluiten dat Jeroen mag beginnen omdat hij de laatste tijd veel pech heeft tijdens het golf. Zijn afslag is fenomenaal. Een prachtige draw die perfect met de wind meegaat land in een keer op de green. Om niet onder te doen voor zijn goede vriend, gaat Tom ook voor de green. Meestal is dit garantie voor een slechte bal maar niet vandaag. Ook zijn bal eindigt op de green en ligt zelfs iets dichter bij de hole dan de bal van Jeroen.

Uiteraard is gemakshalve vergeten om wat putts te maken op de oefengreen en moet puur op gevoel worden geputt. Het is de eerste Eagle putt in de carrière van Jeroen dus hij neemt wat meer tijd en voldoende aandacht. Bij een dergelijk putt onder druk heeft Jeroen of de lijn of de snelheid goed maar zelden beiden. Echter, vandaag komt alles samen. Met een prachtige krul van rechts naar links druppelt de bal met perfecte snelheid de hole in: EAGLE!.

Ondanks dat Tom al verschillende Eagle kansen heeft gehad (meest recent een Eagle chip van 4 meter in Portugal) is het hem niet gelukt een te maken. Nu zijn vriend net voor hem wel zijn allereerste Eagle kans erin legt is de druk natuurlijk zo groot als de Mount Everest. Tom weet meestal al niet om te gaan met de druk van een kiezeltje, dus lijkt dit een Mission Impossible. Na bestuderen van de lijn en inschatten van de snelheid zet hij zijn Scotty achter zijn ball. Doet nog snel een paar gebeden naar Sai Baba en duwt de bal richting de hole. Ook deze bal heeft een kans, lipt de hole en besluit na een halve ronde toch te vallen: EAGLE!.

Wat hierna volgt is niet te beschrijven maar de taferelen in Amsterdam na winst bij het EK’88 voetbal zijn er niets bij. Enigszins bijgekomen van het gejuich en weer langzaam alle kledingstukken aantrekkend beseffen de vrienden dat dit een start is die eigenlijk te mooi is om waar te zijn…….en dat is het dus ook.

Niks golf vandaag. Windkracht 6 a 7, code geel en vliegende takken…..maar gelukkig mogen we zondag wel 18 holes golf (kijken)….

Sweet surprise

‘Gaat Spieth gewoon met de cup er vandoor? Wat denk jij?’
‘Wordt spannend.’
‘Woensdag gelukkig niet.’
‘Zo slecht ben je nou ook weer niet.’
‘Nee maar jij wel.’
‘Oh bedoelde je dat, dat had ik echt niet door.’
‘Geeft niet. Je hebt wel vaker iets niet door.’

Na een standaard voorbereiding via Whatsapp kunnen we na ruim 6 weken weer samen de baan op. De vakanties zijn achter de rug, de kabouterbiertjes van afgelopen vrijdagavond min of meer verwerkt en de zin weer enorm. Na ons laatste rondje op Hoogland, waarbij Tom figuurlijk en Jeroen letterlijk de sterren van de hemel sloeg, gaan we weer eens lusje B op Naarderbos aanvallen. Het miezert en er staat een forse wind maar dat mag de pret niet drukken.

In het clubhuis volgt een wat lauwe ontvangst in tegenstelling tot wat we zouden verwachten na zo’n lange afwezigheid. Tom, in een sociale bui, opent het gesprek met de receptioniste. (Inderdaad, er staat echt: Tom, in een sociale bui. Het begint langzaam te komen).
‘Ga je weer helpen bij de KLM Open?’
De dame knikt. ‘Vier dagen lang, net als vorige jaar.’
‘Hopelijk wint Joost Luiten dan ook weer,’ vervolgt Tom.
De dame kijkt opeens heel bedenkelijk en geeft een zeer verrassend antwoord.
‘Nou eigenlijk liever niet. Alle vrijwilligers mogen op zondag naar het feest van de winnaar; als Joost wint moet hij eerst langs alle pers. Dan wordt het dus erg laat en het probleem is dat ik de volgende dag op vakantie moet.’
Kijk, dit plaatst het begrip ‘stress’ toch wel weer in een ander perspectief.
In een schuilkelder zitten wachten tot Irma voorbij is om daarna de resten van je huis in een straal van 300 kilometer terug te vinden? Niet zeuren!
Iedere avond bibberend onder je deken liggen te wachten totdat die bos oranje haar je slaapkamer in komt met de woorden ‘This is the biggest thing you have ever seen’? Niet zeuren, je wilde zelf in het Witte Huis wonen!
Nee, je zal naar het feest van Joost Luiten moeten en daarna ook nog eens de volgende dag op vakantie: dat is pas stress!
We knikken begrijpend, rekenen af en gaan naar de driving range.

Bij de driving range komen we Michel Kreek tegen, voormalig voetballer van Ajax. Hij staat op een van de vijf matten in te slaan die volgens het bordje vanaf 7:15 uur voor de leden van de businessclub Naarderbos zijn gereserveerd. Het miezert, er is verder geen hond op de baan maar het is natuurlijk wel stoer om via zo’n bordje te laten blijken dat je bij de club hoort.
Niet onder de indruk gaan we zelf inslaan. De ballen zoeven lekker weg, de vakantie lijkt inderdaad goed verteerd. Zoals altijd sluiten we het inslaan af met een spelletje ‘mikken op iets’, het wordt deze keer het eilandje dat zo’n 100 meter van ons af ligt. Tom begint. Niet veel later ontstaat er enorme commotie in een groepje zwanen dat onschuldig in het water dobbert; we hebben het sterke vermoeden dat een van hen is geraakt maar de zwanen kunnen allemaal nog verder zwemmen. Toch die wind, zullen we maar denken.

Tom wint zoals inmiddels gebruikelijk de toss en mag dus op hole 10 afslaan. Een enorme beuk volgt, wellicht zelfs iets te ver. Jeroen slaat ook prima af en houdt een betere ligging over. Par voor Jeroen, bogey voor Tom: prima begin dus. Ook de volgende hole wordt vrij normaal gespeeld, voor beiden een bogey waar een par zeker mogelijk was.

Hole 12 is de eerste par 5 van lusje B dus er kan weer lekker gemept worden. Jeroen heeft de eer en legt hem keurig op de fairway. Omdat dit er de ideale hole voor is probeert Tom zijn draw aan te spreken, het wordt echter een double cross: de bal zeilt snoeihard rechtsaf en na de geraakte zwaan vrezen we nu voor het leven van de schapen die daar staan te chillen. De bal is waarschijnlijk moeilijk terug te vinden dus Tom slaat een provisional. Blijkbaar heeft Tom echt zin om te gaan zoeken want ook deze bal gaat richting de schapen.
De ballen wordt beiden niet gevonden en nadat we hebben gecontroleerd dat er geen schapenlijk is te zien, moet Tom dus een bal droppen. De bal komt echter downhill te liggen wat de verklaring is voor de merkwaardige slag die hierop volgt, resulterend in een ligging bij een boom. Weer niet lekker dus en daarom ook waarschijnlijk weer geen lekkere volgende slag. Pardon, dit moet zijn: weer niet lekker dus en daarom ook waarschijnlijk weer geen lekkere volgende slag. Volgende obstakel: een polletje. Hans van Breukelen is er beroemd door geworden, maar Tom weet hier dan wel raad mee: hij komt steil in met zijn club, vermijdt daarmee de pol en legt de bal van grote afstand bijna in de hole. Eindelijk een uitstekende slag dus; het eventuele goede gevoel dat hij hieraan over houdt is echter al weer snel weg als hij de putt mist en een 9 scoort. Jeroen heeft met hier en daar wat wachttijd een fantasieloze par gescoord.

Hole 13 dan, een lange par 4 met flinke wind tegen. Jeroen mag weer als eerste en legt de bal midden op de fairway. Tom haalt ouderwets uit maar raakt de bal niet lekker, een slap rolletje is het resultaat. ‘Voor het gevoel sla ik er nog een,’ zegt hij terwijl hij de volgende bal op de tee plaatst. Een fantastische draw volgt, ver en perfect gelegen. Jeroen besluit om direct naar zijn bal te lopen om eventuele smekende blikken van Tom te vermijden. ‘This is not ‘Nam, this is golf. There are rules.’
Door de wind is het onmogelijk om een GIR te maken; we moeten het met een bogey en een double bogey doen. Wel leuk om te vermelden dat Tom ook met zijn tweede bal de hole speelt en hier een par mee scoort. Maar zoals gezegd, ‘this is not ‘Nam’.

Holetje 14 is weer een par 3. De windrichting is hier wat lastig te bepalen, twee bogeys dus.

Gelijk door naar de volgende par 5. Jeroen slaat net iets te ver naar rechts waardoor de bal richting een bunker rolt.
‘Hopelijk rolt hij erin!’ roept Tom. Gelukkig bestaat er zoiets als Karma en niet veel later staat Tom zelf met zijn sandwedge de bal uit het zand te scheppen. De bal van Jeroen blijkt net niet in de bunker gerold te zijn, maar heeft wel een dusdanig slechte ligging dat de enige mogelijkheid is om de bal op de ernaast liggende fairway te slaan om met de volgende slag voor de green te gaan. Jeroen kijkt even of er geen mensen op die fairway staan en lepelt met een blinde slag over een heuvel de bal netjes erop.
‘Je weet dat daar ook een bunker ligt?’ vraagt Tom na de slag.
‘Haha, leuk,’ antwoordt Jeroen rustig totdat hij zich ineens realiseert dat Tom regelmatig op die verkeerde fairway ligt en dus meer kennis van de situatie heeft. Als hij over de heuvel loopt ziet hij een hark liggen, het angstzweet breekt hem uit bij de gedachte aan het aantal keer dat Tom hem zal herinneren aan deze actie. De bunker is ook nog eens groot. Maar Karma blijft meewerken, de bal ligt netjes op het gras.
Na allebei een heerlijke derde klap geslagen te hebben, liggen we net niet op de green maar is par nog steeds een reële score. Tom gaat het beste met deze kans om een scoort een fraaie par, Jeroen heeft een slag meer nodig.

Op hole 16 heeft Tom daarom de eer, hij haalt verwoestend uit en landt op een andere fairway. Bewust, zegt hij erbij. Het levert hem een lastige bal naar de hole op, met wind mee en een enorme afgrond achter de green ligt een dramatisch vervolg van de hole op loer. Maar hij realiseert zich dat dit geen reden is tot stress; door de gedachte aan het lot van de receptioniste valt de druk weg en een mooie slag op de green volgt. Helaas is zijn eerste putt iets te enthousiast waardoor hij een bogey scoort; Jeroen putt wat minder enthousiast en haalt wel zijn par.

Hole 17, de derde en laatste par 3 van de dag. Een enorme meewind maakt de clubkeuze lastig. Nee nee, zeker geen stress, slechts lastig. Jeroen mag eerst, nu niet echt een voordeel. De bal zeilt mooi naar de vlag maar verdwijnt uit het zicht. Te hard, is de gezamenlijke mening.
‘Een ijzeren 7, gok ik?’ vraag Tom, daarbij acterend dat hij niet in de tas van Jeroen heeft gekeken terwijl deze stond af te slaan.
Jeroen knikt bevestigend. Tom heeft een ijzeren 8 gekozen maar haalt iets te hard uit waardoor de bal op de heuvel links achter de green eindigt. Terwijl we naar de green lopen, zien we dat de bal van Jeroen helemaal niet te hard was maar op zeer reële birdie afstand naast de hole ligt te wachten.
‘Dan sloeg ik met mijn 8 dus verder dan jij met een 7,’ glimlacht Tom tevreden. Het moet gezegd worden, zijn vermogen om van elke situatie het positieve in te zien is onovertroffen.
Terwijl Tom wil gaan chippen, heeft Jeroen een heel raar moment. Een soort black-out treft hem; achteraf beschrijft hij dat het voor hem leek alsof Tom een volledig mislukte chip sloeg, de bal oppakte en weer snel teruglegde. Onverklaarbaar dus, dit moeten we even in de gaten houden.
Als Tom daadwerkelijk gaat chippen landt de bal prima bij de hole, mist helaas zijn putt waardoor hij een bogey scoort. Ondanks zijn black-out tikt Jeroen zijn putt in de hole waardoor hij de eerste birdie van de dag maakt.

Op naar het water van hole 18! Hier zijn in het verleden heel rare dingen gebeurd, maar vandaag zijn de afslagen akelig precies. Jeroen slaat vervolgens als eerste zijn approach naar de green, zijn bal landt op een paar meter van de vlag. Tom heeft dus verder afgeslagen en mag nu als tweede over het water naar de hole slaan. Dit ging in het verleden niet altijd goed. Het is daarom verbazingwekkend dat een groepje ganzen rustig tussen Tom en het water in gaat staan, zeker nu Tom vandaag het toch al op de fauna van Naarderbos heeft voorzien. Maar Tom slaat de bal netjes over het water, niets aan de hand. Jeroen bewaart zijn scherpte tot het einde en scoort een par, Tom heeft een slag meer nodig.

Prima ronde dus waarmee Jeroen zijn handicap verlaagt en Tom net niet.

In het clubhuis blijkt dat naast de gebruikelijke appeltaart en cheesecake en er nu ook een ‘sweet surprise’ is. Dat moeten we uitproberen! Het blijkt een lekkere chocoladetaart te zijn die het label sweet zeker verdient.
Terwijl we de taart naar binnen lepelen komt het gesprek op onze golfrondes in Portugal. Helaas hebben we hiervan nog steeds geen verslag op onze site geplaatst; voor nu is het even belangrijk te weten dat we van de 7 rondes die we in vier dagen hebben gelopen, er één niet hebben kunnen afmaken omdat we na 17 holes van de baan werden gehaald omdat de baan dichtging. Onder begeleiding van drie Portugezen moesten we na hole 17 met onze buggy naar het clubhuis rijden. We hebben dit eigenlijk nooit goed kunnen verwerken dus moeten hier regelmatig over praten. Plotseling krijgt Tom een brainwave: de baan ging helemaal niet dicht, het ging ze alleen maar om de buggy. Die moest achter slot en grendel want ze wilden naar huis. We hadden hen de buggy moeten geven en hole 18 lopend moeten spelen… We hadden dus wel gewoon 126 holes kunnen spelen… Deze gedachte gaat nog meer praatsessies eisen, dat is duidelijk.

Taart op, cola op: tijd om te betalen. Jeroen had al bedacht dat hij dit deze keer ging doen, maar Tom maakt bij voorbaat aan alle twijfel een einde:
‘Ik heb echt geen enkele intentie om vandaag te betalen.’

Op de terugweg stoppen we nog even bij Golferspoint, Tom koopt daar een mooie Taylormade paraplu als verjaardagscadeau voor Jeroen. Terwijl hij deze afrekent zegt de verkoopster:
‘En nu maar hopen dat het niet gaat regenen.’ Het blijft een wondere wereld.

Met boter, suiker en kroketten

Het is woensdag en in tegenstelling tot vorige week komt het niet met bakken uit de hemel. Tijd voor golf dus. Zoals de golfers onder ons weten is deze week The Open en dan wordt traditie getrouw (want vorig jaar voor het eerst) Golfclub Hoogland aangedaan. Ondanks dat de boompjes al lekker groeien (Jeroen: “Is het hier veranderd?, je kon toch hier door kijken?”), blijft de baan toch het karakter houden van een links baan. Vooral de wind heeft hier vrij spel en maakt de baan een stuk moeilijker, zo ook vandaag met een frisse bries uit het zuidwesten. Nou fris, het ging richting de 30 graden dus we kunnen spreken van een vochtige Sirocco en dan hebben het dit keer niet over de lokale vervuiling van Tom.

Vol vrolijkheid werden we ontvangen bij de receptie van de golfbaan. Het was niet druk en de dames achter de balie hadden er zin in. Onze standaard elkaar afzeik grappen gingen erin als Peijnenburg en na de vraag “Wat is jullie handicap boys (!!!)” was duidelijk dat wij veruit de jongste spelers in de baan zouden zijn. Kers op de taart was dat we voor 2,50 extra de lunchkaart mochten leegeten, nu al een mooie dag.

Nadat Tom op zeer slinkse wijze ervoor had gezorgd dat zijn ballen muntje door Jeroen werd betaald sloegen wij beiden 18 ballen keihard rechtdoor op de driving range. Ook keihard was de lies van Jeroen. Deze held was van mening dat als Portugal hem niet stuk krijgt, niks hem meer stuk krijgt. Dus had hij bedacht om met de clubkampioenschapen Atletiek mee te doen aan de volledige 10-kamp heren. Nou ja heren, Masters werden ze genoemd om aan te duiden dat ze minstens meer dan 20 jaar ervaring hadden op de baan. Uit het App contact in het weekend bleek al dat Jeroen niet ongeschonden bleef na alle onderdelen, eigenlijk was dat al duidelijk na 1 onderdeel. Des te knapper was het feit dat Jeroen tweede is geworden. Een prestatie van formaat als je niet weet dat slechts 2 Masters meededen.

Maar goed golf dus. Het was rustig in de baan en toch wisten twee knuppels net voor ons aan te vangen. Maar het was mooi weer dus de mannen konden voor de verandering eens wat geduld opbrengen. Jeroen won weer eens de toss en liet weer eens zien tot welk niveau hij zijn driverslagen heeft weten op te kietelen. Een perfecte slag liet hem slechts een half clubje naar de green. Op Hoogland weet Tom altijd zijn eerste bal weg te slaan en daarmee desastreus te beginnen. Omdat hij zelfs kan leren (nieuwe baan?) sloeg hij dit keer met een ijzer-5 een perfecte fairway bal. Na een PW net over de green lag hij binnen 2 slagen dichtbij de hole in plaats van net uit het water. Toen hij ook nog een par wist te maken en Jeroen een bogey was een zeer zeldzame voorsprong na 1 Hoogland hole een feit. Tom kon zijn geluk niet op en wist de zeer foute opmerking “het is niet eens een wedstrijd” niet binnensmonds te houden.

Dat de geonduleerde greens naast de wind de verdediging van de baan vormen wordt goed duidelijk op hole 2. Deze par 3 kent een ondiepe brede green met bergen en dalen waar de Nijmeegse vierdaagse jaloers op is. Door zijn par op hole 1 had Tom de eer gewonnen en mocht hij afslaan. Jeroen keek de clubkeuze even uit de boom. Tom koos niet alleen de juiste club maar ook de juiste landingsplek en werd beloond met een magistrale bounce waarmee de bal op een halve meter van de hole stil kwam te liggen. Niet te willen onderdoen sloeg Jeroen zijn bal ook richting de landingspukkel waar Tom gebruik van had gemaakt, maar zoals altijd liet hij zijn bal te kort en kwam in de hevige rough te liggen. Een punch out en twee puttjes later moest Jeroen al zijn tweede bogey op de kaart schrijven. Tom zorgde met een birdie voor een heuse two-shot swing.

Hole 3 a.k.a “De Bereklauw” moest worden aangevallen. Met het windje schuin in de rug zei Tom stoer dat hij hem wel even in het water zou slaan (kleine 300 meter verder), dat hij daar verdomd dichtbij was bleek een kleine 298 meter verder. Jeroen volgde zijn gameplan en hield zijn bal wat korter. Met een briljante hybride wist hij zijn 191 meter approach naar de pin 190 meter ver precies op de green te slaan. Waar Jeroen 191 meter over had, had Tom 90 meter over naar de vlag. Een klein beetje links getrokken, maar desondanks een GIR. Beide hadden twee putts nodig voor twee keurige parren op deze lange par 4.

Met wind mee moet hole 4 tactisch worden gespeeld. Een ijzertje op de fairway en dan de dogleg afronden met dezelfde ijzer naar binnen. Tom wist dat uitstekend uit te voeren en had wederom een GIR. Jeroen sloeg zijn afslag, na de uitspraak “als ik ‘m maar niet naar links sla”, keurig naar…….links. Dit resulteerde in een uitdagende ligging in de rough en een lastige approach. Hij wist de bal in de baan te houden, maar het werd er vooralsnog niet makkelijker op. Een downhill niet te stoppen chip uit de rough en wat bleek, de bal was niet te stoppen en spoot voorbij de hole. Een drie putt om het geheel af te maken en niet alleen een stijve maar nu ook een chagrijnige Jeroen was het resultaat. Tom druppelde wederom een par in de hole.

Bij de volgende hole gooide Jeroen het op psychologische oorlogvoering. Hij voerde de druk aardig op met een terloopse “Goh, -1 na 4 holes dat gaat best lekker”. Menig persoon ziet dit als een compliment of zelfs als aanmoediging. Tom kent Jeroen echter al wat langer en weet dat hij van die twee woorden niet eens de betekenis kent. Maar goed hole 5, een dogleg naar rechts met een strategisch geplaatste bunker. Er is een mogelijkheid tot afsnijden maar dan ga je wel over hole 7 heen. Maar waar een mogelijkheid is, daar is een Tom en zijn ietwat asociale beuk, immers daar kunnen andere spelers staan, landde naast de teebox van hole 7. “Wat vind je daar nu zelf van?”, vroeg Jeroen en net als bij de azijnpisser van twee weken terug begreep Tom deze vraag niet en dacht alleen “mooi staaltje course management”. Jeroen besloot de bunker aan te vallen, maar bleef zoals verwacht ook hiervoor te kort. Inmiddels was zijn onderlichaam wel zover om verder niet meer mee te golfen. Alleen met zijn armen sloeg hij zijn approach links out-of-bounds en leverde hiermee het bewijs dat golf toch een teamsport is en wel van armen, heupen en benen. Tom liet zijn approach tekort en kon daarna niet voorkomen dat het eindresultaat een bogey werd en daarmee zijn score terugbracht naar level par. Jeroen pruttelde en kraakte op deze hole naar een double bogey.

De vlag van de par 3 hole 6 stond op 171 meter maar dit keer wel windje mee. Tom selecteerde zijn ijzer 7 en wist met een fraaie kromming een bunker net te ontwijken en zijn bal op 2 meter van de vlag te laten stoppen. Inmiddels was Jeroen gestopt met het geven van complimenten over mooie ballen, “ik krijg toch weer een arrogante opmerking retour”, zo was zijn verklaring. Dat Jeroen inmiddels lichamelijk maar ook mentaal niet meer helemaal kiplekker was bleek wel uit de enorme shank vanaf de tee. Enig positieve punt van deze bal was het feit dat hij bijna op de (kale) hoofden van de kneuzen voor ons was geland. Een dramatisch begin van een hole die dan ook naar verwachting slecht eindigde met een triple bogey. Tom liet zijn birdie putt te kort maar maakte een stressvrije par. Zijn opmerking “wat een slechte eerste putt” werd door Jeroen met enig gegrom ontvangen terwijl hij een 6 op zijn kaart schreef.

Hole 7 is een driveable par 4. Maar als je level par loopt na 6 holes, is de keuze toch wat lastiger te maken. Tom koos voor zijn extra stiff houten 3 (jaja dames, deze valt in de categorie “pas op de mijne is 18 meter lang”). Soepel sloeg hij zijn bal op zo’n 20 meter van de vlag net voor de green. Jeroen had niets meer te verliezen en legde nog maar eens aan met zijn driver. Maar zoals gezegd heb je voor een goede swing en zeker voor een goede driver swing je hele lichaam nodig. Dit werd dus geen goede swing met dito resultaat. De wolk die al sinds hole 4 boven het hoofd van Jeroen dreef werd donkerder en donkerder. Een handje vol ballen en slagen later stond wederom een triple bogey op de kaart. Met een keurige chip creëerde Tom een prachtige kans op birdie. “Dit keer laat ik hem niet te kort”, was zijn gedachte en dat lukte. Maar vervolgens had hij nog wel twee putts terug nodig om de hole af te ronden. Een bogey op de kaart en voor het eerst dat Tom boven par liep deze dag.

Dat daarmee de magie was gebroken werd duidelijk bij zijn afslag op hole 8. Een combinatie van een verkeerde clubkeuze en een slechte swing zorgde voor een bal in het water achter de hole en een slechte score “waiting to happen”. Met een drie putt waarbij de laatste zelfs nog een ereronde maakte alvorens te vallen stond een triple bogey op de kaart. Jeroen sloeg zijn bal ook links van de green maar wist de schade beperkt te houden tot een bogey. Hiermee won hij niet alleen zijn eerste hole maar ook zijn eer weer terug.

De gifbeker was nog niet helemaal leeg en daarom sloeg Jeroen zijn afslag op hole 9 meteen maar even out-of-bounds. Terwijl hij de laatste slokken naar binnen werkte leek het alsof hij Tom twee keer zijn extra stiff (jaja, dames) houten 3 zag slaan. Uiteraard is dat niet mogelijk en had Tom met zijn afslag de bal keurig richting de fairway gedirigeerd. Maar zijn tweede en ook zijn derde bal lieten zien dat hij het sjeu wel inmiddels helemaal kwijt was en rommelde er een double bogey uit. Jeroen kon vandaag alleen maar dromen van een tikkeltje sjeu en zette uiteindelijk een 10 op de kaart.

Net zoals twee weken geleden een zeer ruime, 13 slagen, overwinning van Tom. De ban lijkt wel gebroken. Inmiddels heeft Tom Jeroen opgegeven voor de tennis-, squash-, sjoelbak- en atletiekcompetitie. Daarmee lijkt de Appeltaart Cup vroegtijdig beslist. Maar laten we toch maar doorspelen omdat een mathematische kans bestaat dat Jeroen het toch allemaal weet rond te breien (zo’n k***tzak is het wel).

“Maar, beste Tom, waarom dan toch “kroketten” in de titel van dit stukje?”. Ik zal het uitleggen. Aan het begin van dit verhaal heb ik verteld dat we voor 2,50 iets mochten uitzoeken op de lunchkaart na de ronde. Uiteraard was een keuze voor uitsmijter, broodje ossenworst of zelfs een salade mogelijk (Ja daaaaag), maar dat betekende dat wij profiteurs zijn van deze vriendelijke aanbieding. Nee, wij gingen voor het goedkoopste op de kaart en dat was nu eenmaal twee kroketten op Loosdrechts (!?) brood. Wij hadden het ook graag anders gezien….nee echt….

Eind goed, al goed en met twee ronde buikjes en nog een laatste zeik opmerking van Tom dat Jeroen opeens nu wel de lunch wilde betalen vertrokken wij in de ruime limousine van Jeroen. Terug naar de ons zo bekende Gooise Matras.

Portugal in cijfertjes

Niet alleen zijn de vrienden groot fan van het golfspel maar ook van sportstatistieken. Nu houden de mannen niet alleen de scores bij maar ook allerhande bijzaken zoals ballen in bunkers, afzwaaiers en putts. Door deze gegevens in te voeren in een speciaal hiervoor ontwikkeld programma (Microsoft Excel) is het mogelijk om vele interessante maar ook totaal nutteloze statistische feitjes boven water te halen. Voor Jeroen is het leuk om te weten, voor Tom is het altijd speuren naar een mogelijkheid om te zeggen dat hij in een bepaalde categorie beter heeft gespeeld. Bij deze presenteren wij met gepaste trots de statistieken van onze golftrip naar Amendoeira 2017:

Statistiek Toelichting Tom Jeroen
Totaal strokes Totaal aantal slagen minus strafslagen 637 610
Aantal putts Totaal aantal slagen op de green 240 237
Gem. Putts per hole Gemiddeld aantal putts per hole 1,90 1,88
Totaal slagen Strokes met ijzer of driver 397 373
Gem. Slagen per hole Gemiddeld aantal slagen per hole 3,15 2,96
Totaal birdie kansen Een GIR is een birdie kans 29 36
Eagle kansen Een putt of chip voor eagle max. 10 meter van de hole 1 0
Eagles Twee onder par op een hole 0 0
Eagle Succes rate Aantal eagles gedeeld door het aantal kansen 0% #DEEL/0!
Birdies Een echte birdie 2 5
Birdie Succes rate Aantal birdies gedeeld door het aantal kansen 7% 14%
Chip In Van buiten de green holen met een andere club dan een putter 2 0
Pars Aantal gemaakte PARs 32 38
Bogeys Aantal gemaakte Bogeys 48 52
Double Bogeys Aantal gemaakte double bogeys 31 22
Triple Bogeys Aantal gemaakte triple bogeys 9 8
Quadruple Bogeys Aantal gemaakte quadruple bogeys 4 1
Other Erger dan quadruple bogey 0 0
0-putts Aantal holes zonder putt 3 1
1-putts Aantal holes met 1 putt 23 27
2-putts Aantal holes met 2 putt 83 85
3-putts Aantal holes met 3 putt 17 12
4-putts Aantal holes met 4 putt 0 1
Fairways Geraakte fairways 47 67
Fairway Succes rate Aantal Fairways gedeeld op het aantal kansen 48% 68%
Links van Fairway Afslagen links van de fairway geeindigd 33 16
Rechts van Fairway Afslagen rechts van de fairway geeindigd 18 15
Totaal afzwaaiers Totaal aantal slechte afslagen 51 31
Afzwaaier Succes rate Aantal afzwaaiers gedeeld op het aantal kansen 52% 32%
Bunker slagen Slagen die geeindigd zijn in een bunker 18 24
Bunker Succes rate Het aantal slagen die eindigen in een bunker ten opzichte van het totaal aantal slagen 5% 6%
Stableford punten Het totaal aantal stableford punten 217 213
Gem. Stableford per hole Gemiddeld aantal stableford punten per hole 1,72 1,69
Gem. Stableford per 18 Gemiddeld aantal stableford punten per 18 holes 31,0 30,4

De statistieken laten duidelijk zien dat Tom dit jaar niet volledig is weggespeeld door Jeroen. Winst in vele categorieën tonen dit zonder twijfel aan. Sceptici onder de lezers kunnen wijzen op het feit dat Tom winnaar is in vele negatieve categorieën zoals afzwaaiers en 3-putts. Het is jammer dat de moeilijkheidsgraad van dergelijke prestaties nog altijd worden onderschat. Opzettelijk een afzwaaier slaan is niet zo makkelijk als het lijkt.

Mochten lezers nog suggesties hebben voor extra statistische categorieën dan horen we dat graag. Veel interesse bestaat voor het soort waarin Tom wint. Bijgaand de ruwe data:

Lees verder Portugal in cijfertjes

De eerste keer na Portugal

[Dit verhaal speelt zich af na de wederom fameuze trip naar Portugal (waarover nog een verslag volgt) en voor het recent geplaatste verhaal ‘Tom wint!’ (een heerlijk verhaal in het fictie genre)]

Er is slechts één nadeel aan onze jaarlijkse trip naar Portugal: er ligt een mega zwart gat meedogenloos te wachten, de eerste keer van elke activiteit erna valt zwaar tegen. De eerste keer opstaan (moet ik echt naar kantoor?), de eerste maaltijd (waarom liggen er geen frietjes op mijn bord?), het eerste biertje (moet ik echt zelf naar de koelkast lopen?). En zeker de eerste keer golfen. Het went erg snel om in 35+ graden in een buggy over fantastisch gesoigneerde fairways te rijden, de overstap naar lusje B op Naarderbos is te vergelijken met het zien van een Raquel Welch film waarna na de aftiteling Andere tijden sport over Christine Aaftink wordt gestart.

Maar goed, er moet gegolfd worden en op lusje B zal de strijd om de Appeltaart cup voortgezet worden. Op de parkeerplaats is het opvallend rustig; waarschijnlijk dus geen langzame flights voor ons maar dan ook weinig interactie met medegolfers. Als we bij het clubhuis zijn aangekomen worden we toch direct aangesproken door een man die vraagt of we al gespeeld hebben. We zien dit maar als compliment: golfen gaat ons zo makkelijk af dat het aan ons niet af te zien is of we 9, 18 dan wel 36 holes gespeeld hebben. Of dus nog moeten beginnen.
Na het betalen gaat Jeroen direct naar de driving range, Tom heeft weer eens teveel krentenbollen gegeten dus hij heeft eerst even wat tijd voor zichzelf nodig. Als Jeroen aan het inslaan is, ziet hij de ‘hebben jullie al gespeeld’-man met drie eveneens wat oudere mannen naar lusje B lopen. Een snelle blik op zijn horloge leert dat zij zo’n 25 minuten voor ons starten, daar moeten we dus geen last van hebben.
Het inslaan gaat voor ons allebei prima, fysiek blijken we onaangetast waarmee onze stelling dat we minimaal twee keer per jaar naar Portugal moeten gaan steeds meer bewezen wordt. De verwachting voor de ronde is dan ook groot.

Tom wint uiteraard de toss en mag als eerste met zijn driver uithalen. Een mooie poeier maar wel wat rechts, de bal zeilt richting de fairway van de volgende hole. Jeroen roept voor de vorm nog even Fore maar de kans dat er iemand loopt is te verwaarlozen, naast de vier wat oudere mannen is er niemand voor ons aan lus B begonnen. Jeroen besluit zijn fairway percentage nog wat op te krikken en slaat de bal perfect rechtdoor. Nadat hij zijn trolley bij zijn bal heeft gezet wil hij Tom gaan helpen zoeken maar dat blijkt niet nodig te zijn, Tom gebaart dat hij hem gevonden heeft. Dat is op zich niet vreemd, Tom is altijd vrij goed in het terugvinden van zijn ballen (vermeld moet wel even worden dat hij hier dan ook veel ervaring in heeft). Het is echter wel vreemd dat Tom met iemand lijkt te praten. Loopt er dan toch een flight vlak voor ons? Jeroen komt naar Tom om te kijken wat er aan de hand is; tot zijn schrik loopt de ‘hebben jullie al gespeeld’-man daar. Vijfentwintig minuten voor ons gestart en dan nu net afgeslagen op de hole voor ons… Dat is niet best. Breathe in, breathe out. Focus op je eigen spel!
Tom slaat, nadat de ‘hebben jullie al gespeeld’-man weer verder is gelopen, een heerlijke approach net achterop de green. Omdat we niet ingeput hebben en het verschil in Stimp met Portugal zeker 10 is, weet Tom zijn GIR niet om te zetten in een par. Jeroen is iets gelukkiger en weet wel een twee-putt te maken.

Op hole 11 scoren we beiden een par, Tom heeft na een mooie afslag nu wel een twee-putt (hij leert snel) en Jeroen compenseert een wat mindere afslag met een up-and-down.

Bij de teebox van 12 blijkt dat we onze ‘hebben jullie al gespeeld’-man gaan inhalen. Ze lopen op schotafstand (want binnen 250 meter) dus we moeten wachten tot ze òf ons doorlaten òf verder zijn gelopen. Het eerste zit er nu nog niet in, we hebben daarom uitgebreid de tijd om hun flight te bestuderen. Maar eigenlijk weten we inmiddels wel hoe het er in zo’n flight aan toegaat, er zit een standaard rolverdeling in. Mannetje 1 kan er echt helemaal niets van en heeft het duidelijk ook nooit gekund. Mannetje 2 heeft het vroeger wel een beetje gekund maar kan er nu helemaal niets meer van. Mannetje 3 had beter kunnen gaan dammen. En mannetje 4 baalt ervan dat hij heeft afgesproken om met mannetjes 1, 2 en 3 te gaan golfen. Onze ‘hebben jullie al gespeeld’-man is een prototype van mannetje 1.
Als ze eindelijk ver genoeg zijn, mogen wij deze par 5 gaan aanvallen. We slaan hard, ver en lang. Tom scoort een heerlijke par, Jeroen loopt te prutsen op en rond de green en laat daardoor een slag liggen waarmee het weer tijd is voor de Tom Urbanus slogan ‘het is weer een wedstrijd’.

Hole 13 dan, de lange par 4. De mannetjes ploeteren vrolijk verder, zien ons staan maar laten ons niet door. We moeten dus wederom geduld hebben maar op deze hole is dat wat minder erg; hole 13 ligt op de top van een beklimming van de buitencategorie dus even op adem komen is best een goed idee. Het geeft Tom de gelegenheid om eens goed over zijn aanvalsplan voor deze hole na te denken. Het blijkt een verrassend maar zeer effectief plan te zijn, hij maakt handig gebruik van het pad. Jeroen slaat wat fantasielozer (want maakt alleen gebruik van het gras) maar ligt ook ver. De green moet dus aangevallen worden. Tom mikt echter te rechts en Jeroen slaat te ver, het wordt dus vechten voor par. Tom mag eerst en slaat een matige chip, en nog een, en nog een. Een twee-putt eroverheen en een triple bogey staat op zijn kaart. Jeroen ligt net buiten de green, besluit zijn putter te gebruiken maar doet dat zo enthousiast dat de bal aan de andere kant weer van de green afrolt. Hij besluit nogmaals met zijn putter te slaan, eigenlijk weer iets te hard maar zo goed gemikt dat de bal via de vlag in de hole valt. Een par dus, twee slagen met de putter geslagen maar toch een nul-putt omdat de bal niet op de green lag. Wat een mooie sport is het toch.

Op de volgende hole zullen de mannetjes ons wel doorlaten, toch? Dit is een par 3, de laatste heeft net afgeslagen (nou ja, de bal een zetje gegeven) als wij eraan komen. Maar nee, ze blijven gewoon doorspelen. We blijven er verbazingwekkend rustig bij, dat moet door de Portugal trip komen; hiermee wordt onze stelling bewezen dat we minimaal drie keer per jaar naar Portugal moeten gaan. Plop. Plop. Twee afslagen, twee keer een GIR. Plop, plop. Plop, plop. Twee keer een twee putt leidt tot twee parretjes. Bloedvorm in optima forma.

Inmiddels blijkt mannetje 4 zich van de overige mannetjes afgescheiden te hebben, hij wacht ons op als we naar de volgende hole lopen.
‘Wij hebben net afgeslagen, maar we wachten nu even zodat jullie ons voorbij kunnen gaan. Jullie gaan wat sneller.’ Hij lijkt nog iets over mannetjes 1 t/m 3 te willen zeggen maar slikt het in.
Dankbaar maken we van zijn aanbod gebruik. We slaan allebei een heerlijke afslag en liggen dan ook ver voorbij hun vier ballen die als paaseieren links en rechts verstopt in de rough liggen.
‘Meestal worden mensen zenuwachtig als ze anderen moeten inhalen maar daar hebben jullie duidelijk geen last van,’ stottert ‘hebben jullie al gespeeld’-man a.k.a. mannetje 1. We krijgen nog wat complimenten na onze tweede slagen en wensen hun verder veel plezier. Tom slaat zijn derde bal net naast de green maar stelt met een nu wel geslaagde chip zijn par veilig. Jeroen heeft zoveel zin in zijn derde slag dat hij in al zijn enthousiasme naast de bal ook nog een strip van 20 centimeter gras de lucht in slaat. Een par zit er daardoor niet in en hij moet genoegen nemen met een bogey.

Hole 16 dan, de par 4 waarbij slag 2 bepaalt of je een par (bal landt op de green) of een triple bogey (bal landt in de horrorbunker of in de horrorrough) slaat. Jeroen scoort een par, Tom moet dit ook doen maar mist een putt die verder alleen Lee Westwood kan missen.

Op hole 17 zijn de afslagen niet best, Jeroen weet de schade iets beter te beperken dan Tom (al is Toms slag uit de rough wel van grote klasse; ook hier geldt dat oefening kunst baart).

Jeroen heeft een redelijke voorsprong als we bij de laatste hole aankomen, maar de trouwe lezer weet dat dit helemaal niets betekent. De afslagen zijn deze keer echter prima, twee keer een fairway. Jeroen mag als eerste aanleggen voor een approach en legt de bal op een paar meter van de hole. Tom besluit er wel een typische hole 18 van te maken. Hij topt de bal net hard genoeg om deze in het water te laten verdwijnen. Op zo’n bal volgt meestal kortsluiting in de hersenen, daar kunnen we allebei nog steeds niet mee omgaan. Wat we inmiddels wel kunnen is de ander in zo’n situatie alleen laten, elke opmerking is er één teveel.
En daarmee eindigt onze eerste ronde na Portugal, waarbij we allebei ondanks wat mindere slagen erg lekker gespeeld hebben. Het vele spelen werpt dus echt zijn vruchten af. Daarmee wordt onze stelling bewezen dat we minimaal vier keer per jaar naar Portugal moeten gaan.

In het clubhuis worden we aangesproken door de mannetjes als ze een half uur na ons binnenkomen. Ze complimenteren ons nogmaals met ons spel. Op onze vraag hoe ze zelf gespeeld hebben, antwoorden ze: “Heerlijk, we hebben allemaal onze handicap gehaald.” Een angstaanjagende gedachte.

Tom wint!

Het leek allemaal een normale week met golf. Op donderdag en vrijdag kwamen er gewoon de appjes van Jeroen hoe goed hij wel niet is, dat hij hoopt dat ik de volgende keer wel een beetje beter speel zodat hij meer zijn best moet doen en meer van dat soort poep. Zaterdag en zondag is het dan even stil. Dan moeten de papa’s als papa aan de bak en moeten we de opmerking “met wie zit je te appen? Toch niet weer met je vriendje” proberen te omzeilen. Op maandag begint dan weer de opbouw naar de woensdag. “Waar gaan we spelen?”, “hoeveel birdies sla jij?”, “welke green sla je in een keer op?” (anders dan een par 3) en op dinsdagavond steevast “Man, wat heb ik een zin….en ook in golf”.

Toch voelde het anders. Misschien kwam het doordat ze niet met de auto van Tom reden, wat ze normaal wel doen. Misschien kwam het door de latere starttijd, maar lusje B voelde dan wel vertrouwd. Misschien kwam het door het vroege arriveren waardoor na een emmertje ballen ook nog tijd was om te chippen. Misschien was het dat de flight van 10.30 niet kwam en we meteen konden beginnen na aankomst op hole 10. Misschien was het omdat Tom de toss voor het eerst sinds de trip naar Portugal een keer verloor. Of misschien was het wel gewoon niets.

De eerste poeier van Tom was als vertrouwd lekker linksaf, was het niet voor een boom dan had de bal natuurlijk op de green gelegen van deze par 4. Maar die boom stond er wel en zo was een wedge nodig om de green te bereiken. 2 puttjes later stond een par op de kaart en zo waar een slag voorsprong vanwege een bogey aan de andere kant. Was dit dan waardoor het anders voelde? Nee, dit is wel eens vaker gebeurd, niet heel vaak maar toch. De strakke hole 11 dan, keurige klap aan de rechterkant van de green tegen de boom stil gelegd. Keurige chip en putt maakte dit een up-and-down par uit het boekje. Wederom een bogey en de voorsprong was al twee. Op hole 12 kwam Tom pas echt los, een giga beuk met zijn driver kon hij nog maar net voor het einde van de baan stoppen. Wel opvallend was dat de andere afslag niet verder kwam dan de rode teebox (vrouwen tee en iedereen weet dat die prestatie een traktatie waard is), dit hebben we niet vaak gezien en was eigenlijk het eerste signaal dat het gevoel dat er iets anders was wel eens kon kloppen. Ondanks de double bogey, door een putt van 30 cm te missen, kon door een 8 op de kaart niet worden ingelopen op Tom.

Na een 5 op de kaart voor hole 13 (wat eigenlijk een par zou moeten zijn bij deze hole) begon een lange reeks van parren van Tom die pas op hole 18 werd gebroken. Meest opvallende was dat Tom zowel op hole 15 als op hole 16 de andere fairway gebruikte om naar de green te geraken. Bij hole 15 (en dus op de fairway van hole 13) kwam hem dit op een toespraak te staan van een andere speler. Deze snijboon kwam op Tom aflopen, nadat Tom keurig had gewacht tot zij hadden geslagen om zelf te gaan slaan. Tom legde een ijzer 5 keurig op 50 meter van de hole op de par 5 hole 15. Maar dat zag deze man toch heel anders, “wat vind je er nu zelf van dat je zo bezig bent?”, “eeuuhh pardon” was mijn antwoord. “Ja, je moet gewoon terug tikken naar je eigen fairway, wij hadden last van je”. Het was duidelijk dat ik hier met twee pro’s van de European Tour te maken had, die ik (en overigens de marshall ook die met haar buggy op dat moment achter me stond) uit hun concentratie had gehaald. Mijn volgende opmerkingen, dat we hier voor ons lol waren en dat dit vrije tijd was vielen ook niet echt goed. Duidelijk wat frustratie dat Joost wel was uitgenodigd voor de Dubai Dutyfree Irish Open en zij niet. Maar niet onbelangrijk, een no-doubt score in het Gezeik klassement!. Dit zou wel eens een hele succesvolle dag kunnen worden, mede ook door al die parren waardoor de voorsprong alleen maar beter werd en ondanks een double bogey op hole 18 toch een respectabele 16 slagen bleef.

Toch bleef ook bij de wandeling naar het terras een knagend gevoel de overhand houden. Was dit gevoel een gevolg van het gezellige praatje op de fairway van 13? Nee, het was toch echt wat anders. Zoals Inspector Clouseau zou zeggen: “Something is rotten in the state of Denmark” met als antwoord “You mean Switzerland?”, “Yes, there too”. Op het terras werden de scores ingevoerd en moest Tom nog een scorekaart in de app afwijzen omdat “per ongeluk” zijn ronde was ingevuld. Maar nog steeds, het was anders. Was het dan dat maar 1 Oma Bob’s kroketten op brood was besteld en er twee kwamen? Nee, ook dat was eigenlijk meer standaard dan uitzondering. Het gevoel bleef bestaan, maar de vinger kon er niet opgelegd worden. Eigenlijk geheel in lijn met de mening van onze vrouwen als wij het over gevoel (moeten) hebben: het schijnt er te zijn, maar begrijpen doen we het niet.

Nou ja, niet meer verder over nadenken. Gewoon de scorekaart plaatsen de punten in de tas stoppen en lekker verder gaan. Het was een mooie golfdag!