Sorry Nederland, sorry!

Het is zaterdagochtend en na het altijd moeizame bed ontstijgen, sla ik de gordijnen open. Tot mij komt een bak treurnis van epische proporties. Het is donker, grijs, regent pijpenstelen en niets wijst erop dat het nog beter gaat worden in de loop van de dag. Om nog wat zout op de wonden te gooien heb ik een WhatsApp bericht van golfpro en vriend van JTGolf, Edward de Jong. Hij stuurt een foto met baanboekje van Victoria en een selfie met zonnebril, gelardeerd met de tekst “Iemand moet het doen”. Daarmee maakt hij drie dingen zo helder als glas: dat het niet overal in de wereld pet weer is, dat wij weer eens op de verkeerde plek zitten en dat wij het verkeerde beroep hebben gekozen.

Mijn enige lichtpuntje deze ochtend is een touwtrek battle die ik heb met onze hond Max. Het fanatisme en plezier straalt er vanaf en ook Max vindt het niet erg om te doen. Uiteindelijk verlies ik ook deze strijd en ben ik weer terug bij de grijze, trieste en natte dag.

Toch ben ik bang dat deze dramatisch treurige dag niet zo maar willekeurig is. Dat het niet een speling der natuur is, gewoon een slechte dag of een reguliere Nederlandse februari dag. Helaas moet ik bekennen dat JTGolf een negatief aandeel heeft in deze misère. Ik leg het uit:

Aangezien onze standaard woensdagochtend Appeltaart Cup golfwedstrijd niet kon doorgaan door onduidelijke of zo je wilt duidelijke redenen (zie vorige post) werd veelvuldig gesproken over een ronde op zaterdag. Sterker nog, de zinnen waren gezet op een rondje van 18-holes op Nunspeet. Vorig jaar werd duidelijk dat als wij 18 holes (in Nederland) willen spelen, dat moeder Natuur (een vrouw, toeval?!) dat ten allen tijde wil voorkomen. Regen, wind en andere anti golf maatregelen worden dan door haar los gelaten. Zo ook vandaag en daarmee zijn wij van JTGolf verantwoordelijk voor het slechte weer van vandaag. Nederland onze wel gemeende excuses hiervoor, sorry!.

Opvallend is wel dat wij gisteren al besloten om niet te gaan vanwege, golfcarrière ondermijnende, vaderlijke redenen. Het lijkt er dus op dat moeder Natuur er een schepje bovenop heeft gedaan en dat de intentie om 18 holes te gaan golfen al genoeg is om volledig los te gaan. Dan zit er nog maar een ding op: Edward we komen eraan!!!

Smoezen-parade begint vroeg dit jaar

De steeds grotere groep vaste lezers van JTGolf weten dat Jeroen enig momentum van Tom weet de doorbreken met een enorme stroom aan slappe excuses en smoezen. Dit is een van de redenen waarom Jeroen al drie keer achter elkaar de Appeltaart Cup in zijn voordeel heeft beslist.

Zijn belangrijkste wapenfeit binnen deze bedenkelijke categorie was de pijn in zijn rug aan het eind van de eerste golftrip naar Amendoeira. Niet alleen won hij daardoor de Amendoeira Wisselbokaal maar ook de Appeltaart Cup omdat het seizoen toen al begin oktober “eindigde”. Alhoewel het veinzen van deze “blessure” magistraal werd uitgevoerd met diverse pirouettes bij het afslaan, was natuurlijk meteen duidelijk dat dit niet voortkwam uit fysieke ongemakken maar uit angst. Angst voor het fantastische spel en enorme dadendrang van Tom. Enige tijd later is dit ook bewezen tijdens het ondervragen van Jeroen zijn fysiotherapeut in Guantanamo Bay.

JT fans weten dat Tom zijn driver vaak “vergeten” of even “kwijt” is. Maar als hij deze na uitgebreide “Ik weet nu wat ik verkeerd deed”-analyses weer terugvindt dan is het niveau wat hij op de fairway legt van jaloersmakend niveau. Begrijpelijk dat elke golfer hierdoor angstig of geïntimideerd wordt. Echter, een beetje vent stroopt dan de mouwen op en gaat tegen beter weten de strijd aan. Zo niet Jeroen. Hij grijpt dan elk halfwaar feit aan om een rondje golf te voorkomen. Veelal worden dan zijn lieve vrouw en schattige kinderen op een schandalige manier in het smoezen-complot getrokken. Ook is hij al jaren bezig met het op cruciale woensdagen ontvangen van aannemers voor een verbouwing die nooit gaat plaatsvinden.

Gisteren was het niet anders. Vanwege zijn verjaardag had Tom Jeroen uitgenodigd voor zijn partijtje op woensdagochtend (neem je golfspullen mee, maar ik zeg niet wat we gaan doen). Gezien zijn overwinning van vorige week schetste het niemand zijn verbazing dat hij moest afzeggen. Immers, het was meer dan waarschijnlijk dat Tom de stand gelijk zou trekken en een start zou maken met een winningstreak van een aantal weken om daarmee direct de spanning uit de Appeltaart Cup 2018 te trekken. Maar zoals gezegd, Jeroen kon niet. Hij moest dingetjes doen voor zijn dochters. Natuurlijk goed mogelijk tijdens een papadag, maar de toevoeging “samen met mijn vrouw” maakte het direct volledig ongeloofwaardig. Beide mannen zijn met een carrière vrouw (wisten we toen niet!) getrouwd die zij doordeweeks alleen in bed (slapend!!) ontmoeten. Dus “samen met mijn vrouw” op een woensdag is gewoon niet mogelijk. Jammer, jammer, jammer is allemaal onnodig. Verliezen is echt niet erg Jeroen, Tom kan het weten….

Wat vraagt u?

Hoe groot de kans is dat Jeroen volgende week afzegt naar aanleiding van dit stukje?

Klein tot zeer klein.

Hoe kan dat vraagt u?

Bovenstaande is totale onzin en Jeroen baalt zo mogelijk meer van een gemist golfrondje dan Tom.

We zijn weer begonnen!

Het is inmiddels twee maanden geleden dat we voor het laatst op een golfbaan hebben gestaan. Door vakanties, slecht weer en andere omstandigheden hebben we noodgedwongen een winterstop gehad waarin we nog wel een les putten van Edward hebben gekregen. Tom heeft deze les uitgebreid beschreven in het stuk van 6 december, maar we stippen nog graag even de essentie van het Aimpoint systeem aan: door het op de juiste wijze gebruiken van je vingers kom je sneller in het gaatje. We hadden deze techniek natuurlijk al lang onder de knie en veelvuldig toegepast, alleen nog nooit op de golfbaan. Vandaar dus de noodzakelijke les.

We hebben lusje B van Naarderbos uitgekozen voor het eerste rondje van het jaar. Gelukkig geen wintergreens, maar we krijgen de dag voor onze ronde wel het bericht dat we niet met onze trolley de baan op mogen. Omdat op zo’n korte termijn geen caddie te regelen is die aan onze standaarden voldoet, moeten we zelf onze eigen tas dragen. Om deze zo licht mogelijk te maken, worden alle overbodige dingen zoals 10 extra sleeves ballen en beschimmelde krentenbollen uit de tassen gehaald.

Bij aankomst in het clubhuis blijkt dat we lus B voor onszelf hebben, we kunnen dus uitgebreid inslaan. Dit blijkt nodig te zijn. Tom is al vrij snel op dreef, Jeroen verzandt al snel in een streak van shanks die pas na 8 ballen stopt. Hij probeert nog de harde wind de schuld te geven, maar dit excuus wordt weggelachen.

Iets na negen uur komen we bij hole 10 aan, de starthole van lus B. Jeroen wint de toss en heeft dus de eer om het seizoen te openen. We spelen vanaf de blauwe tees, dit zijn de wintertees wat betekent dat iedereen vanaf deze tees speelt. Dit is goed te merken aan de blubber waar we doorheen moeten ploegen. Terwijl Jeroen zijn bal klaarlegt, komt er een marshall aanrijden die roept dat hij blijft wachten tot we geslagen hebben. Prima. Jeroen tikt de bal met zijn driver een lekker eind weg en Tom doet met een ijzer hetzelfde. Goed begin! Als we langs de marshall lopen en hem en goedemorgen wensen, wil hij toch even weten wat onze starttijd is. We blijken niet op zijn lijstje te staan, maar de volgende flight komt pas om 10 uur dus er is geen probleem. Hadden we toch bijna na onze eerste afslag van het seizoen allebei een punt te pakken in het gezeik klassement.
Na een matige approach en prima chip hebben we allebei een reële kans op par. We proberen via het Aimpoint systeem uit te vinden hoe we nu moeten mikken, alleen houdt dit systeem geen rekening met vogelpoep, niet-gerepareerde pitchmarks en andere kraters die tussen onze ballen en de hole liggen. Bogey dus.

Hole 11 spelen we prima, Jeroen is iets scherper en scoort zijn eerste par waar Tom een slag extra nodig heeft. Terwijl we naar de volgende hole lopen, trekt er langzaam een waas voor onze ogen. Een par 5 op de blauwe tees biedt mogelijkheden… Hierbij is een rechte afslag echter wel handig. Tom eindigt links van de fairway in een struik, Jeroen ligt aan de rechterkant achter een boom. Geen goed begin dus, waardoor we allebei ‘slechts’ een par halen.

Op de open vlakte bij hole 13 voelen we pas echt hoe hard het waait. Met klapperende broek slaat Jeroen de bal netjes op de fairway. Tom kondigt aan dat zijn bal sowieso op de fairway van de hole ernaast gaat komen, dit gebeurt namelijk ook al zonder wind. Maar door zijn clubblad (naar later bleek onbewust) wat naar binnen te draaien, produceert hij een heerlijke streep. Jeroen probeert zijn kortere afslag te compenseren met een beuk met zijn hybride. Ook dit wordt een enorme streep, maar dan in het gras; de plakkaten modder vliegen in het rond alsof er een goed gevulde giertank wordt geleegd. Slag 3 is ok maar weer te kort waardoor hij pas na 4 slagen op de green ligt, twee puttjes later staat de eerste double bogey op de kaart. Na enige rekenwerk (bal boven de voeten, harde wind, eerste ronde van het jaar) heeft Tom bepaald hoe hij zijn approach moet slaan. Helaas blijkt de praktijk toch altijd weer lastiger, de lengte van zijn slag is goed maar toch een tikkie scheef. Na een mooie chip volgt helaas een drie putt waardoor ook Tom zijn eerste double bogey van het jaar maakt.

De volgende par 3 is door het spelen vanaf de blauwe tee kort, de pinpositie gunstig en de invloed van de wind te overzien. Zou dit de eerste birdie van het jaar gaan opleveren? Tom heeft de avond ervoor nog even wat extra druk op gezet door hier een fles port aan te verbinden. Jeroen mag beginnen en slaat de bal net buiten de green op een paar meter van de vlag. Tom maakt het zichzelf wat moeilijker door links voorbij de green te vliegen. Ook zijn korte spel laat te wensen over waardoor hij nog een double bogey maakt. Jeroen’s birdie putt eindigt net naast de hole, de fles port blijft dus nog even staan.

Op de tweede par 5 hebben we wind mee. Met een maximum aan adrenaline trekken we de drivers uit de tas. De stelling ‘ik ga zo een putt voor albatros hebben’ valt. Jeroen trekt de bal prima van de tee maar landt in een hoopje zooi waardoor hij geen extra afstand wint. Tom doet het beter. Een waanzinnige tik landt perfect en stuitert nog een heel eind door. ‘Er is dus echt geen enkele twijfel, ik ga zo vol voor de green’, is zijn terechte reactie. Jeroen mag echter eerst zijn tweede bal slaan en pakt weer de hybride uit zijn tas. Deze keer raakt hij hem wel goed, te kort om op de green te komen maar gelukkig wel ver genoeg om in een bunker te rollen. Tom heeft enorm veel zin in zijn tweede slag, een putt voor eagle is reëel. Helaas, de hoeveelheid zin zit weer eens in de weg. Ter compensatie is zijn chip iets te enthousiast waardoor hij na drie slagen voorbij de green ligt. Jeroen slaat een dubieuze bunkerbal en vervolgens een nog dubieuzere chip. Het gebral over een albatros lijkt al weer eeuwen geleden. Jeroen knoeit vrolijk verder en loopt met een double bogey de hole af, Tom doet het een slag beter.

En daarmee krijgt Tom de eer om op de pittige hole 16 als eerste af te slaan. Dankbaar slaat hij zijn bal links de bunker in. Jeroen heeft dus even kunnen kijken hoe het niet moet en profiteert hiervan. Terwijl we naar onze ballen lopen, begint Jeroen alvast hardop over zijn volgende bal na te denken. De approach naar hole 16 is zijn absolute angstgegner vanwege de diepe bunker aan de linkerkant van de green. Door de harde wind die van rechts naar links waait en de vlag links op de green, wordt deze slag nog uitdagender dan normaal. Hij zet de bal rechts van de green op en laat hem perfect vertrekken. Helaas begint de bal snel naar links af te buigen, de wind grijpt hem en vertwijfeld moet Jeroen toekijken hoe zijn bal toch nog in de bunker komt. Luidkeels roept hij dat hij dit toch wel erg jammer vindt. Tom heeft vervolgens zijn eigen problemen met de wind, een op het oog prima slag sterft in schoonheid. Met tweemaal double bogey worden we hard gestraft. Maar we hebben ervan geleerd, op de volgende hole gaan we slim met de wind om en scoren we een te accepteren bogey.

Voor de beschrijving van hole 18 schakelen we over naar Philip Bloemendal, de man van het Polygoon journaal.
‘Onder het enthousiaste gejuich van het massaal toegestroomde publiek betreden onze jongens de teebox van hole 18. Vol ongeloof stoten de toeschouwers elkander aan als ze doorkrijgen dat Tom gaat trachten de bal op deze par 4 met één ferme tik op de green te slaan. Dit is nog nimmer vertoont. Een waarachtig heldhaftige poging strandt helaas in het water, maar de toeschouwers tonen hun waardering door een klaterend applaus. Als ook Jeroen eenzelfde poging wil ondernemen, gonst het op de tribunes van opwinding. Men gaat staan om niets van dit spektakel te missen. Na een keurige zwaai vertrekt zijn bal in een rechte lijn naar de vlag. Een zucht van ontzetting golft door het publiek als blijkt dat de bal een meter te kort is geslagen en derhalve ook in het water verdwijnt. Maar voorwaar een magnifieke poging!’

Robert-Jan Derksen zou zeggen: ’Wat een kansloze acties.’

Vervolgens slaan we op de normale manier af en liggen we allebei keurig in de knik van de dogleg. Jeroen denkt even rustig na over zijn clubkeuze voor de volgende slag. ‘Duurt lang!’ klinkt het. Twee minuten later liggen onze ballen allebei net naast de green. Detail: alleen de bal van Jeroen is nog droog. Hij besluit de ronde met een par, Tom heeft twee slagen meer nodig.

En zo zit de eerste ronde er weer op, het was door de omstandigheden hard werken maar het smaakt weer naar meer. In het clubhuis zien we overigens ook nog van alles wat naar meer smaakt, maar we houden het bij cheesecake en appeltaart.

Appeltaart Hattrick voor Jeroen

De Appeltaart Cup lijkt op een lange relatie. De spanning is weg, het is saai, voorspelbaar, langdradig en eigenlijk weet je dat je ermee moet stoppen. Na 2015 en 2016 gaat de Cup in 2017 wederom naar Jeroen. Je denkt bijna dat hij de betere golfer is. Alhoewel alle statistieken voor deze theorie pleiten is niets minder waar. Golf gaat over afstand, durf, slagen zien die niemand anders ziet, risico’s nemen, nieuwe dingen proberen, spelen over andere fairways, harde putts en beuken uit de bunkers. Hiervan is niets in het spel van Jeroen ook maar met een vergrootglas te vinden. Zoals de kenners op The Dutch wel zeggen: “Fantasieloos golf”. Ja natuurlijk is het effectief als je wilt winnen, maar fraai is het niet. Eigenlijk is het golf met een Duitse insteek en zeg nu eerlijk wie vindt Duitsers sympathiek. Laten we maar even snel de feiten opsommen en door gaan naar 2018:

Het Is daarmee duidelijk wie de leukste, flamboyantste, gezelligste en vriendelijkste speler van 2017 is geworden. Want het enige klassement wat er echt toe doet heeft Tom gewonnen.

“Zeg Tom, wat vind je nu zelf van dit stukje?”

Op naar 2018!!!! Dat jaar vind ik toch beter.

Two Putt or not two Putt…

Het is de dag na Sinterklaas avond en na alle speculaas, pepernoten, schuimpjes en andere heerlijkheden is het hoogtijd om weer eens de wei in te trekken. Lang lang geleden stonden we voor het laatst op de golfbaan, de afgelopen woensdagen gingen op aan werk en het bouwen van een huis in Cambodja. In Nederland raakt Jeroen nog geen spijker aan, en dat is voor alle partijen (de muur, de buren en Jeroen) de beste keuze, maar in Cambodja bouwt hij even een heel huis. Toegegeven, de standaarden liggen daar wat lager, maar toch.

Een tijdje terug kregen we van onze favoriete golfpro en vriend van JTGolf: Edward de Jong, een uitnodiging om te leren putten volgens het Aimpoint systeem. De datum toen was voor ons niet mogelijk. Toch willen wij graag leren putten als Justin Rose, Adam Scott en andere PGA toppers. Gelukkig geeft Edward ons graag een persoonlijke instructie. Vandaag is de afgesproken dag en we treden aan op Golfbaan Amelisweerd in Utrecht. Een beetje onwennig met alleen onze putter en vijf ballen in de hand lopen we naar de oefengreen, “Ga maar wat proberen, ik laat nog even de hond uit”, is een tekst die je niet vaak hoort op een golfbaan maar vandaag wel. Beiden zoeken we een hole uit en doen wat we altijd al doen namelijk putts missen.

“Laten we binnen beginnen”, zegt Edward toen hij ons even bezig had gezien. Met zijn hondje Milo voorop stiefelen we naar het onderkomen van de Golfpro’s. In het warme hok, wat veel weg heeft van een studentenkamer aan het eind van een zwaar studiejaar, krijgen wij uitleg over het Aimpoint systeem. “Het heeft allemaal met gevoel te maken”, vertelt Edward. Wij kijken elkaar aan en vragen ons hardop af of dit wel een systeem voor ons is. Gevoel is niet een van onze sterkste kanten, wat onze vrouwen zeker zullen beamen. Aan de hand van een boekje legt Edward verder uit hoe het systeem werkt. “Je gaat voelen wat een 1, 2, 3 of 4 is en dan moet je zo richten” legt Edward eenvoudig uit. Kan niet moeilijk zijn, behalve dat voelen dan. “Dat gaan we trainen”, zegt Edward en loopt met putter in de hand het hok uit naar de oefengreen. Met een krijtje geeft hij aan wat een 1, 2, 3 en 4 slope is. “Ga nu maar even voelen”, is zijn instructie. En als twee lemmingen lopen Jeroen en Tom achter elkaar aan om op elk cijfer even stil te staan om met hun voeten de slope te voelen. Uiteraard weet Tom het weer beter en meent dat de slope bij cijfer 3 en 4 gelijk is en wel een 3,5. Edward kijkt bedenkelijk maar verandert er toch iets.

Na het voelen is het tijd om te kalibreren. We moeten onze vingers op een bepaalde afstand van ons lichaam houden om zo de juiste richting van de putt te bepalen. We hopen maar dat het werkt, want zonder context of succes ziet het er wel heel treurig uit. Aimpoint uitgelegd: check, gevoel gevoeld: check, vingerafstand gekalibreerd: check, tijd om alles in de praktijk te brengen.

Het lijkt allemaal wat vreemd en zeker de lijn de we volgens het systeem moet kiezen maar de putts komen wel continue verdacht dicht in de buurt bij de hole. “Voordeel is dat wanneer je de richting van je putt gekozen hebt, je alleen nog maar op de snelheid hoeft te letten”, deze uitspraak klinkt zowel bij Jeroen als bij Tom als muziek in de oren. Op twee dingen tegelijk letten is bijna net zo moeilijk als iets voelen, vraag wederom maar weer aan onze vrouwen. Het feit dat we de richting kunnen weg strepen scheelt minstens de helft aan hersencapaciteit die we vervolgens voor het inschatten van de snelheid kunnen gebruiken.

We oefenen dat het ons een lieve lust is en het gaat steeds beter. Of het aan ons gevoel ligt, aan het systeem, aan de luchtdruk of aan allemaal, geen idee, maar de resultaten zijn prima. Nog een paar tips van Edward hoe je de bal beter kan laten rollen (wie wist dat je bal omhoog gaat als je ‘m raakt?) en de ene na de andere putt rolt erin. Zelfs bij het putt wedstrijdje tegen de Pro houden we hem goed bij. De twee uur vliegen om en maken ons zelfs enthousiast over putten. Teksten als “dat moeten we vaker doen”, “goh, dit gaat ons wel helpen” en “In Portugal missen we nu geen putt meer” worden uitgewisseld.

Maar aan alle goede dingen komt een einde. Wij bedanken Edward voor deze goede en ook gezellige instructie en maken een afspraak voor een Pro-Am op de Hilversumsche in de lente. Vervolgens belonen wij ons op een heerlijk stuk appeltaart en verbazen ons nog even over het aantal grijze postduiven wat op de baan en in het clubhuis rond dartelt en vragen ons af hoeveel de gemiddelde leeftijd is gedaald toen wij het parkeerterrein op reden.

 

Juiste antwoord: 17,8 jaar

Het was weer geen wedstrijd

Na drie weken vanwege slechte redenen (ziekte en werk) niet gespeeld te hebben, mogen wij eindelijk weer aantreden. Lusje A wordt het deze keer, omdat we die lus al lang niet gespeeld hebben (belangrijk argument), deze lus uitdagender is dan lusje B (belangrijker argument) en Jeroen na het debacle van de vorige keer voorlopig even helemaal klaar is met Hoogland (belangrijkste argument).

Het is niet druk op de baan dus we kunnen rustig inslaan en op ons gemak naar de eerste tee lopen. Uit ons ooghoek zien we echter ineens twee andere golfers opduiken die ook die kant op komen. In dit soort situaties zijn we inmiddels goed getraind, no way dat we mensen in onze flight dulden. We beginnen altijd met gewoon keihard negeren, indien dat niet werkt zetten we zwaardere middelen in (Jeroen heeft ooit een acute aanval van darmkramp gefaket). Maar het is deze keer niet nodig, onze intimiderende ‘dit is onze rug’ houding werkt.

Voor de verandering wint Jeroen weer eens de toss. Hij streept de bal in een scherpe lijn over de fairway bunker naar een perfecte positie. Tom liep op de driving range al een beetje te knoeien en zet dit met zijn afslag moeiteloos door; gelukkig stopt de bal voor de eerder genoemde bunker (spoiler alert: dit is dan ook direct het enige dat meezit voor Tom in deze ronde). Zijn tweede bal trekt hij links naast de green, maar met een mooie chip langs een boom weet hij een prima bogey te scoren. Jeroen slaat een heerlijke approach en tikt een 5 meter putt in de hole: birdie!

Hole 2 schreeuwt om course management, het is een par 4 maar afslaan met een driver brengt de boom midden op de fairway in het spel. Jeroen pakt zijn hybride en slaat deze bal ook weer kaarsrecht. Tom pakt een ijzer en slaat ook deze bal linksaf. De toon is gezet, het wordt weer zo’n ronde. Tom vindt zijn bal gelukkig wel; course management is nu geen optie meer, er moet gewoon hard geslagen worden om over het water te komen. Met een marge van 5 centimeter lukt het. Met een gave Seve chip weet hij de bal vrij te spelen en is een bogey of hooguit een double bogey een reële optie. Tot zover de theorie. Vijf slagen later mag Tom zijn bal uit de hole halen. Jeroen blijft fantasieloos doorspelen en produceert door een nieuwe 5 meter putt een par.

Hole 3, de eerste par 3. Jeroen legt de bal pinhigh maar net naast de green neer. Voor Tom is het golfen inmiddels een puur mentale sport geworden. ‘Niet weer naar links, niet weer naar links’, galmt door zijn hoofd. De ervaren lezer van onze stukjes kan nu moeiteloos invullen wat er gebeurt. Jeroen laat voor het eerst deze ronde een slag liggen, wat geheel te wijten is aan de kwaliteit van de green (vindt hij zelf).

De dogleg op hole 4 is in elke omstandigheid lastig, maar met een op handen zijnde zenuwinzinking niet te doen. De eerste bal van Tom komt links tussen de bomen, de provisionele bal ter compensatie rechts in het water. Jeroen durft inmiddels nauwelijks meer iets te zeggen, elke opmerking is te pijnlijk. We hebben altijd zo’n zin en waarom moet het altijd zijn dat een van ons een vaginadag heeft? Gelukkig weet Tom zijn bal nog wel te vinden, maar een goede score wordt totaal kansloos als zijn approach weer naar links gaat en de daaropvolgende chip een boom raakt. Double bogey. Jeroen maakt weer een par en staat na vier holes nog steeds op level par.

Hole 5 is een lange par 4, een goede afslag is cruciaal. Ik herhaal: een goede afslag is cruciaal. Jeroen trekt zijn driver helemaal naar rechts en belandt tussen de bomen. Tom trekt de bal ook naar rechts (geintje: natuurlijk gaat deze naar links). Jeroen realiseert zich dat course management weer vereist is, maar dat had hij op hole 2 al gedaan en twee keer in een ronde is echt teveel gevraagd. De bal raakt een tak en wat er daarna met de bal is gebeurd zullen we nooit weten. Verloren bal, droppen dus en een strafslag. Tom maakt er ook geen briljante hole van maar heeft wel een slag minder nodig.

Dit betekent dus dat Tom de eer heeft op hole 6, een par 3 waarvoor de clubkeuze zeer uitdagend is vanwege de dwarrelwind. Maar niet voor Tom. Resoluut pakt hij zijn ijzeren 9 en maakt zowel zijn eerste GIR als par. Jeroen lift lafjes mee op de clubkeuze en scoort ook een par.

Op naar de eerste par 5 van de dag. Tom weet inmiddels nauwelijks meer hoe hij zijn driver moet beethouden. Links ligt water. Plons dus. Jeroen timmert vervolgens zijn bal hard rechtdoor. ‘Ik wil ook zo’n bal’, mompelt Tom als hij nog een bal van de tee slaat. Plons. Verslagen sjokt hij naar de plek van de eerste bal en dropt een nieuwe bal. Geen gekke dingen meer doen, gewoon met een ijzeren 9 de bal de fairway op slaan. Plons. Weer een drop. Weer een uithaal. Deze gaat beter, zeker niet naar links maar wel angstvallig recht op een boom af. Plok. Maar daarna staat de golfer in Tom op; met een wereld approach redt hij nog enigszins zijn hole. Jeroen scoort par.

Op hole 8 moeten we even wachten voordat we kunnen afslaan, de groep van 4 voor ons is aan het gemaai te zien normaal werkzaam in de plantsoenendienst. Als we bijna mogen afslaan, komt een wat oudere dame naar ons gelopen. Ze heeft net de vorige hole gespeeld en zegt dat ze alvast bij de vrouwen tee gaat staan. Waarschijnlijk zit ze in een opname van ‘Try before you die’ want de vrouwen tee ligt zo’n vijftig meer links voor onze tee, perfect in de baan van de ballen die Tom vandaag slaat. Maar aardig als hij is mept hij de bal gewoon rechts in de rough; Tom’s kracht ligt in de zelfanalyse van zijn fouten en hij is er inmiddels achter wat er 7 holes fout is gegaan. Zijn bal ligt nog net droog, met een gecontroleerde tik moet hij de bal terug op de fairway kunnen tikken. Het woord ‘gecontroleerd’ staat hier niet niets. Plons dus, waarmee er inmiddels 3 ballen van Tom in hetzelfde water liggen. Zijn volgende ijzers zijn prima, er zit enig herstel in zijn spel. Jeroen heeft zijn afslag rechts in het water geslagen en verknoeit daarmee definitief de kans om een ronde in de buurt van par te lopen.

Eindelijk hole 9. We moeten weer een tijd wachten, maar de wat oudere dame heeft inmiddels genoeg gezien want ze gaat niet nogmaals alvast bij de vrouwen tee staan. Na wat geworstel met bomen en plaggen zit de hole er niet veel later op. Jeroen besluit daarmee een prima ronde met 43 slagen, net niet genoeg punten om zijn handicap te houden. Tom heeft 13 slagen meer nodig; bij de traditionele knuffel op de laatste hole spreken we beiden de hoop uit dat dit eens maar nooit meer was. Alles zat tegen en damage control was totaal niet mogelijk.

Maar hoe slecht de ronde ook is, taart hebben we altijd verdiend. Er staat een voor ons nieuwe dame achter de bar, we zijn benieuwd hoe het bestellen deze keer gaat.
Doe mij maar een cola met cheesecake,’ zegt Tom. ‘En voor mij graag een cola met appeltaart,’ zegt Jeroen erachteraan.
De radartjes van de dame beginnen op volle kracht te draaien. ‘En wat wilde u ook al weer?’ vraagt ze aan Tom. Geduldig herhaalt Tom zijn bestelling. De radartjes lopen nu verhit aan.
‘Dus twee cola, een cheesecake en een appeltaart.’ Het is niet helemaal duidelijk of ze het voor zichzelf herhaalt of dat ze nog een bevestiging van ons nodig heeft. We knikken, lopen naar een bank en ploffen neer. Al snel komen we op ons favoriete onderwerp: golfen in Portugal. Dit jaar zijn we begin juni geweest en dat beviel zeer goed: super weer, niet te druk en de banen waren in topconditie. We komen tot de conclusie dat we volgend jaar in dezelfde periode gaan. Nathalie, Jennifer: graag jullie goedkeuring hiervoor via een reactie op dit stukje. Overige lezers: mochten onze dames na een week nog niet gereageerd hebben, kan een van jullie dan alsjeblieft aan hen vragen of we volgend jaar weer mogen? Bij voorbaat dank!

Elllllende…..

Afgelopen zondag hebben J&T inspiratie opgedaan bij de KLM Open. Op papier, of beter gezegd, via de WhatsApp zijn de swings volledig verbouwd. Tom weet hoe hij zijn driver moet slaan en Jeroen heeft een thump in zijn korte ijzers. Vol zelfvertrouwen togen de vrienden dan ook naar Hoogland voor een rondje van 9. Een volle golfronde van 18 durven ze niet meer te boeken aangezien dat garant staat voor prut met peren weer. De ronde op Hoogland was nog niet geboekt of de weersvoorspellingen droogde op. Het zou een mooie dag worden met wel 19 graden. Heerlijk golfweer dus.

De vorige keer op Hoogland hebben we genoten van het zogenaamde Play & Lunch arrangement en ook dit keer zagen we dat wel zitten. Op de driving range gaan we er eens goed voorstaan met alle nieuwe ideeën en inspiratie. Bij Jeroen loopt het lekker (te lekker?) en bij Tom gemiddeld. Wanneer alle ballen op het gras zijn gedeponeerd wandelen we naar de eerste hole. We zijn wat vroeg dus we kunnen nog wat oefenputts maken. Het is Tom die zegt “of we kunnen nu meteen beginnen, oefenputts hebben wij nooit nodig”, wat een verschrikkelijke mispeer dit is zou later blijken.

Tom wint weer eens de toss en mag beginnen. Een laffe ijzer-5 dirigeert hij naar het midden van de fairway. Jeroen pakt het groter aan en haalt zijn driver vol door. Een streep door het midden die wat onfortuinlijk vlak naast een boom eindigt. Tom speelt met nieuwe gele ballen die, nu blijkt, evenveel licht geven als de Tarzan van de vrouw van Kim Jung-un. Ze vallen lekker op en zelfs Jeroen twijfelt of hij niet met een zonnebril moet gaan spelen. Een mooie approach met een ijzer-9 levert Tom net aan een GIR op. Jeroen heeft serieus last van de boom en moet forceren. Het forceren resulteert in een roller naar de green in plaats van een mooie boog. Een extra chip (over de green) en nog een (op de green) is nodig om in de buurt van de hole te komen. Keurig legt Jeroen de toch niet makkelijke putt erin en scoort daarmee een bogey. Inmiddels heeft Tom zijn Scotty uit de tas getrokken en legt aan om de bal in de hole te duwen. Geen oefenputts betekent geen enkel idee hoe snel de greens zijn en dat blijkt. Tom put zijn bal maar die komt niet verder dan de helft van de afstand. Geeft niks als je er maar van leert. Dat laatste laat Tom na en ook zijn tweede putt laat hij dik te kort. Als hij dan zijn derde putt de hole laat lippen mag hij een keurige 4-putt in de statistieken laten landen en een double bogey op zijn kaart schrijven.

Hole 2 is de korte par 3 met een ondiepe green. De goede clubkeuze is hier absoluut een must of totaal niet relevant als je zoals Jeroen de bal volledig aan de andere kant van de green legt. De plek van de green waar de vlag niet staat. Het is een GIR, maar ook 4-putt of meer territorium. Tom doet het beter en gebruikt zelfs de helling achter de vlag als back-stop en de bal rolt keurig terug en stopt op zo’n 3 meter van de hole. De eerste putt van Jeroen geeft hem een kans op par, zijn tweede putt geeft hem kans op bogey, zijn derde putt geeft hem kans….nee die gaat wel in de hole. Tom maakt hier een keurige par.

Dan moet de driver uit de tas voor de langste par 4 van de baan. Een in theorie volledig verbouwde swing levert Tom een bal op een fairway op. Juist…op EEN fairway en niet DE fairway, namelijk die van hole 9. Jeroen zijn drive blijft ook rechts van de fairway en komt tot stilstand tegen een prachtig heide plantje. Wat is golf toch een oneerlijke sport. Een totale k***te bal eindigt op het korte gras en en net niet optimale bal ligt gelijk s**t. Met een perfecte ligging en hoek naar de vlag pakt Tom zijn ijzer-6 uit de tas en legt aan, slaat een mooie streep en legt de bal op zo’n 5 meter van de hole net naast de green. Jeroen kan niet anders dan de bal uit de plant thumpen en kiest voor een lay-up. Zijn approach is te kort en met een extra chip legt hij de bal wel op de green. Tom gebruikt zijn putter weer 3 keer om de bal van net buiten de green in de hole te krijgen. Jeroen doet dat toch echt beter en heeft maar 2 keer zijn putter nodig.

Op hole 4, een dogleg naar rechts, slaat Jeroen zijn afslag veelal links in de prut. Dit keer concentreert hij extra op zijn lijn maar vergeet zijn bal goed te raken. Hiermee toont hij aan dat mannen inderdaad niet kunnen multitasken. Met zijn ijzer-7 raakt Tom wederom fantasieloos midden-fairway en ook zijn tweede bal is goed al mist hij net de green. Jeroen zijn tweede bal lijkt niet zijn beste bal van de dag, maar die kwam nog wat later. Deze hook naar links staat wel in de top-3 vandaag en eindigt downhill in het hoge gras. Met de hoop op een betere ligging loopt Jeroen recht op een rond wit voorwerp af maar dat blijkt een paddenstoel. De beker met gif is ingeschonken en klaar om wat teugen uit te nemen. Zijn chip/slag naar de green gaat weliswaar naar EEN green maar niet DE green. Het is inmiddels gaan regenen (welk mooi golfweer) en dat past prima bij het humeur van Jeroen. Hij is niet eens vrolijk te krijgen doordat hij zijn nieuwe paraplu mag uitproberen. Terwijl Jeroen zijn bal zoekt op hole 7, chipt en putt Tom alsof het zijn lieve lust is. Om de laatste 10 meter naar de hole af te leggen gebruikt hij 4 slagen en schrijft een double-bogey. Jeroen vindt een gaatje in de bomen en chipt de bal naar voorkant green en twee putts later scoort ook hij een double-bogey. Zelfde score, ander gevoel.

Met zijn double-bogey behoudt Tom de eer en slaat zijn drive maar weer eens ver naar rechts en richting de teebox van hole 7. We hebben betaald en dan gebruiken we ook de hele baan moet de gedachte zijn. Jeroen gooit wat agressie in zijn swing en weet eindelijk ook eens een goede afstand te halen en slaat voorbij de strategisch geplaatste bunker. Ondanks de afzwaaier heeft Tom weer een heerlijke ligging, op een zacht bedje van gras en lekker uphill. Hij komt lekker onder de bal en lepelt zijn bal net links van de green. Volgens eigen zeggen vern***t Jeroen zijn super ligging en topt de bal naar de green. Komt daarmee zeer dicht bij het water achter de green maar nattigheid blijft hem, en daarmee ook al zijn golfclubs, bespaard. Het komt weer aan op kort spel en misschien was het beter om daar meer op te letten zondag. Maar waarom zou je als je net als Chris3Wood pas op hole 17 een green mist. Wat putts hier en een chippie daar en we noteren een bogey voor Tom en een double bogey voor Jeroen.

De lange par-3 6de hole speelt vandaag zonder wind, dus eenvoudig. Tom vindt dit duidelijk te makkelijk en hookt zijn ijzer-6 het water in. Jeroen wacht op zijn reactie, duidelijk klaar om katachtig weg te springen als het oud-Hollands clubsmijten begint. Tot zijn verbazing gebeurt dit niet. Tom pakt ijzig kalm zijn tee uit de grond en loopt naar zijn tas terug. Flabbergasted over deze beheersing van Tom slaat hij zijn bal te kort naar de green en houdt daarmee een chip over met een moeilijkheidsgraad van 4 vluchtelementen achter elkaar op de rekstok. Tom vindt zijn bal in het water en dropt deze op de modder. Hij thumped de bal richting green en de bal stopt op 2,5 meter van de hole. Jeroen chipt de bal keurig over de bunker en deze stop voorbij de hole op de green. Een keurige twee putt van die afstand en de bogey is binnen. Tom maakt zijn putt en scoort daarmee ook een bogey. Net als op hole 4 dezelfde score en een heel ander gevoel over het verloop.

Twee heerlijke batsen, daar beginnen de mannen mee op hole 7. De hole waar beiden al delen van hebben bezocht deze ronde. De perfecte ligging na slag een kan niet worden verzilverd door matige chips van beiden. De eerste par voor Jeroen en de tweede voor Tom. Tom denkt terug aan de ronde op Hoogland waar hij pas op hole 7 boven par ging. Jeroen denkt terug aan de ronde op Hoogland waar hij in totaal +2 liep. Resultaten uit het verleden….juist. Omdat zijn ijzers lekker lopen valt Tom de pin positie van hole 8 lekker aan de bal gaat iets links maar ligt midden green. Omdat zijn ijzers voor geen meter lopen heeft Jeroen geen idee waar hij de bal heen moet slaan. Uiteindelijk besluit hij de green links te missen. Wederom houdt hij zijn bal net droog en daarmee zijn hele golfset. Een zeer lastige chip maakt dat Jeroen 3 putts nodig heeft om het balletje in de hole te krijgen. Ook Tom putt voor de verandering maar weer eens 3 keer.

De laatste hole is een par-5 waarbij de afslag zeer precies moet. Rechts ligt een hoop heide, prachtig om te zien, maar niet om te liggen. Links ligt de driving range en is out-of-bounds. Jeroen weet niet hij zijn ijzers ooit nog goed kan slaan, Tom heeft dat mijn zijn driver. Hij besluit het denken maar uit te zetten en gewoon te slaan. Hij mist de fairway aan de rechterkant en kan zijn lichtgevende bal gaan zoeken in de heide. Samen uit samen thuis is waarschijnlijk de gedachte van Jeroen want ook hij slaat zijn drive die kant op. Tom ligt nog maar een keer op een bedje van zachtgras en veertjes van baby-eendjes, Jeroen in een woord dramatisch. Hij thumped zich een hernia en nog gaat de bal niet ver en land zelfs in een pluk hoog gras midden in de fairway. De gifbeker waaraan hij was begonnen op hole-4 is duidelijk nog niet leeg en hij neemt nog maar een teug door de volgende bal naar de rough te laten rollen links van de fairway. Daar besluit hij direct nog een teug te nemen door van het hoge gras in het hoge gras te slaan nog geen 20 meter verder. Mijn zijn schouders moedeloos omlaag lepelt hij, geheel niet onaardig, de volgende bal richting green. Zijn reactie is gelaten, vandaag is de strijd Hoogland vs Eversen duidelijk uitgevallen in het voordeel van Hoogland. Na twee redelijke ballen naar de green gaat Tom weer verder waar hij de hele ronde al veelvuldig mee bezig is: putten. Drie keer mag Scotty de bal aanraken alvorens geknuffeld, gekust en gefeliciteerd wordt op de green. Tom verlaat de baan met een tas vol gemiste kansen, Jeroen verlaat de baan met een lege gifbeker.

Terug in het clubhuis gaan wij eens goed zitten voor het lunch gedeelte van ons Play & Lunch arrangement. Voor onze trouwe lezers volgt nu een prijsvraag:

Welk van de volgende gerechten werd door zowel Jeroen als Tom besteld:

Stuur uw inzendingen naar tom@jtgolf.nl . Onder de juiste inzendingen wordt een gebruikte wedstrijd bal van Jeroen of Tom verloot. Geef bij je inzending aan welke bal, Tom of Jeroen, je bij winst wil ontvangen.

O ja, de achterstand van Tom in de Appeltaart Cup is weer te overzien en teruggebracht naar 5. Ook nog de scores van vandaag (en ja elke “L” in de titel van dit stukje staat voor een double bogey of erger van Jeroen, jammer als je deze kwinkslag zou missen).

De eerste klappen zijn een daalder waard (Portugal 2017 dag 1)

Het is vroeg in de ochtend, donderdag 15 juni 2017. Vandaag gaan JT naar Portugal voor een mannen uitje. Al maanden is uitgekeken naar deze trip. Voorbereidingen zijn tot in de kleinste details getroffen. Zelfs over het vliegveld van vertrek, Schiphol, is nagedacht. 2 jaar geleden werd de golftrip verkort door een vliegtuig dat een noodlanding moest maken op de enige baan van Rotterdam. Weliswaar zorgde dit destijds voor een onvergetelijke avond op het vliegveld maar toch wilde we het dit keer voorkomen. Met een snelle “doei, tot zondag” en een met tegenzin eruit geperste “veel plezier” en in geval van Jeroen “Have fun” verlaten wij onze vrouwen. Met kleine oogjes, want niet geslapen door de spanning, rijden we ongekend soepel naar Schiphol.

Een golftrip is al decadent maar dat wisten we het nog een niveautje hoger te brengen door te parkeren op de VIP parkeerplaats van Schiphol. We worden welkom geheten door een lekker muziekje en eenduidig stellen we vast dat we hier wel aan kunnen wennen. Vanaf de parkeerplaats lopen we door een soort hotel lobby naar de vertrek hal. Duidelijk onder de indruk van dit alles slaakt Jeroen de kreet “Dit is echt geil, man”. Waarbij de laatste twee woorden duidelijk hoorbaar zijn voor de hele vertrekhal omdat net de schuifdeuren open zijn gegaan. We zijn op Schiphol en iedereen mag het weten!.

 

Met onze golftassen achter ons aan is het niet echt een vraag wat wij gaan doen. Transavia is de maatschappij van keuze en al snel kunnen we aansluiten in de rij. De eerste foto’s worden genomen en het duurt niet lang als wij vriendelijk te woord worden gestaan door een ground stewardess in opleiding. “Waar gaat de reis heen” vraagt zij vriendelijk, “naar de golfbaan” is ons in koor gezongen antwoord. Omdat zij toch iets meer details nodig heeft geven we toch maar aan dat we naar Faro willen. De golftassen worden ingecheckt en verder hebben we alleen handbagage. “De golftassen zijn te zwaar, kunt u wat overpakken?” zegt de mevrouw in opleiding. “Nee, overpakken gaat niet lukken” terwijl wij wijzen op onze handbagage. “Ja, de golftassen zijn echt te zwaar” herhaalt zij nog maar eens terwijl ze ons indringend aankijkt en de oplossing niet dichterbij brengt. Een stilte volgt die uiteindelijk Tom maar doorbreekt met de vraag “Welke opties hebben we nu?”. Kennelijk zat dit niet in de opleiding en begint zij enigszins nerveus op zoek te gaan naar opties in de computer. J&T zien de bui alweer hangen, gaat het alweer mis voordat ze in het vliegtuig zitten? Mogen ze wel mee? Na een minuut of 5 komt het hoge woord eruit “Dat kost dan 10 euro extra”, ze is nog niet uitgesproken of Jeroen heeft zijn creditcard al op de toonbank gelegd “hier, en nu opschieten tr…” Tom trekt hem net op tijd weg van de balie om erger te voorkomen.

We vliegen door de controles heen en komen veel te vroeg aan bij de gate. Het vliegtuig is al netjes op ons aan het wachten. Na een korte tijd gaan we het vliegtuig in en omdat iedereen dat wil staat er een kleine file in de “slurf”. Enigszins in paniek komt een jongen in tegengestelde richting langs met de vraag of iemand een telefoon een oortjes heeft gevonden. Net zoals de andere mensen schudden wij “nee” en druipt de jongen af. We nestelen ons in de juiste stoelen lekker vooraan (want snel uit het vliegtuig en snel op de golfbaan, aan alles is gedacht). Tom besluit om alvast zijn oortjes uit zijn tas te halen om te proberen toch nog even de ogen te sluiten. We gaan veel doen de komende vier dagen, maar slapen is daar niet een van. “Hee, waar heb jij die oortjes vandaan?” vraagt Jeroen, waarbij Tom meteen begrijpt dat dit een knipoog is naar het “slurf” incident. Tom antwoord dan ook: “Ja, die vind ik net in de slurf, grappig he”. Leuke onderlinge grap, die een verrassende wending krijgt doordat net op dat moment de bewuste jongen naast onze stoelen in het gangpad staat. Hoopvol vraagt hij dan ook “heeft u die net gevonden? echt?”, wij geven aan dat het een onderlinge grap was, maar zo grappig vindt hij het niet. Hardop hopen wij dat die hooligans die ook in het vliegtuig zijn gestapt niet zijn vrienden zijn want dan halen we golfbaan alsnog niet.

Netjes drie en en half uur later stappen wij uit op Faro Airport. Vele golftassen liggen op de bagageband. Jeroen slaat een zucht van opluchting als hij zijn tas ziet en van de band afpakt. De label op zijn tas “Leo afblijven” herinnert nog altijd aan een incident waar niet meer over gesproken wordt. Een kleine wandeling later kan de huurauto bij Guerrin in ontvangst worden genomen. Een mooie Seat Ibiza die nog mooier was geweest als ze in plaats van twee hamsters er een motor in hadden gedaan.

Het favoriete radiostation KISS FM met de ochtendshow van Si Frater wordt opgezet en de korte autoreis naar Vilamoura begint. Alles gaat voorspoedig en rond 9.30 melden we ons bij Laguna. Een van de 5 (vijf!) Championship golfbanen in Vilamoura die Jeroen nog niet heeft gespeeld. Onze starttijd staat voor 13.00 maar is snel aangepast naar over 40 minuten. Na snel omkleden, inslaan en geheel tegen onze gewoonte in toch ook maar wat oefenputts, staan we op de eerste tee klaar voor de toss. Tom wint geheel tegen de verwachtingen van iedereen inclusief hemzelf deze toss en mag beginnen.

Goede vriend als Jeroen is wordt zijn “heel, veel plezier”, gevolgd door; “deze eerste afslag gaat de hele trip maken of kraken”. Lekker, de toon is gezet. Om het gedoe aan de linkerkant van de fairway te ontlopen kiest Tom ervoor om de bal wat rechts te houden. Geen slecht begin. Jeroen houdt ook zijn bal rechts en volgt daarmee het goede voorbeeld van Tom. Maar zoals zo vaak heeft hij niet voldoende lengte en ploft zijn bal in een goed gepositioneerde bunker.

Een bunker waar Tom overheen is gegaan, naar wat blijkt….de driving range. Tussen honderden witte ballen is zijn witte golfbal niet meer te vinden ondanks het mooie JTGolf logo. Een slag, een strafslag en de eerste bal weg. Een beter begin kan je je niet wensen. Aan de andere kant biedt dit wel de mogelijkheid om de uitspraak van Jeroen direct te ontkrachten door vanaf nu fantastisch te spelen. Dat lukt op deze hole in ieder geval niet en een dikke 9 staat direct op de kaart. Ook bij Jeroen zit de spanning in de club op de eerste hole en noteert een 7.

De kop is eraf en de gedachten worden meteen omgezet richting de twee hole. Twee mooie afslagen volgen en al snel zijn de parren gemaakt. Ook de volgende hole weet Tom na een drive uit het boekje om te zetten in een par. Jeroen kiest een wat meer aanvallende lijn en betaald daarvoor een prijs. Het staat daarmee weer gelijk. “Het is weer een wedstrijd”, klinkt het tot ergernis van Jeroen.

Bij het spelen van hole 5 worden we geduwd door een echtpaar dat na ons is gestart. Jeroen zijn afslag is in de bunker terecht gekomen en dat lijkt een mooi moment om dit echtpaar met haast door te laten gaan. Beiden slaan mooie afslagen en nog mooiere ballen naar de green. Jeroen reageert hierop door na de approach van de man zijn pet demonstratief op de grond te gooien. Even lijkt het erop dat Jeroen niet kan hebben dat deze man, naar schatting dik in de 70, dit soort ballen slaat. Terwijl de man met zijn karretje langs Tom rijdt wordt het volledig beeld duidelijk. “Zjankjoe”, klinkt het in een dik Duits accent en daarmee is het pet gooien volledig opgehelderd.

Op hole 6 weet Jeroen een prachtige afslag en mooie approach met een lange putt om te zetten in de eerste birdie van de trip. Tom doet een poging om de birdie te relativeren door te zeggen dat het gaat om de makkelijkste hole van de baan. Maar produceert zelf een drie putt, een double bogey en daarmee enig recht van spreken.

Door op hole 9 nog maar eens twee ballen weg te souveniren is de achterstand van Tom op de helft van de ronde opgelopen naar 5 slagen. In de eerste 4 holes van de tweede negen weet hij dit echter weer terug te brengen tot een verschil van 1 slag. Maar dan gaat het helemaal mis op de veertiende hole, zijn eigen rugnummer en daarmee geluksnummer nota bene. Zijn afslag zeilt net het water in en de approach na zijn drop maakt luchtfoto’s van de green wat eindelijk resulteert in een quadruple bogey. Vanaf diezelfde hole besluit Jeroen maar eens te laten zien hoe het moet. Hij loopt de resterende 5 holes in gelijk par met één bogey en één birdie. Uiteindelijk wint Jeroen deze ronde met 8 slagen verschil. Tom wint wel in het souvenir klassement met 5 tegen 1, maar of dat iets is om trots op te zijn?

Na ruim 4 uur lopen we tevreden van de baan af. Heerlijke ronde gespeeld in stralend weer met weinig mensen om ons heen. Kan het nog mooier worden? JAZEKER, nog een ronde spelen in dit stralende weer. Na deze ronde heeft Jeroen 4 van de 5 Championship golfbanen in Vilamoura gespeeld. Nog maar een ontbreekt….juist! Op naar Pinhal om te kijken of ze daar nog starttijden hebben. Een kleine 10 minuten later staan we in de receptie van Pinhal.

Deze, naast het Hilton Hotel, golfbaan heeft een prachtig clubhuis met dito entree. “Zijn er nog starttijden beschikbaar” vragen wij hijgend van opwinding, “Zegt u het maar” is het antwoord wij natuurlijk graag horen. Na een kort overleg besluiten we eerst nog wat te lunchen. Dat betekent dat we in het daltarief kunnen spelen, het wordt steeds mooier.

Genietend van een heerlijke lunch op het terras bij Pinhal kijken we over de perfect onderhouden driving range. Deze wordt echter ontsiert door een paar Engelse kneuzen. Ach, wij moesten ook een keer beginnen, maar zo slecht zijn we nooit geweest. Na de lunch gaan we de buggy ophalen en rijden we naar de putting green. Inslaan is niet meer nodig na 90 en respectievelijk 98 slagen in de ochtend sessie, putten daarentegen is geen slecht idee. Op de putting green worden we vergezeld door een wat oudere Engelse gentleman. Dat laatste blijkt voorbarig als hij een keiharde boer laat met daarna hardop de tekst “YOU PIG”, dat dit geen oepsje was blijkt uit de tweede, derde en vierde boer gevolgd door dezelfde tekst. Wat zijn die Engelse toch heerlijk subtiele mensen. 

Onze starttijd komt dichtbij en we togen naar de eerste hole van deze mooie baan. Gelijk een par-5, lekker geen subtiel gedoe gewoon twee keer vol meppen en dan maar zien waar je ligt. Een vader die zijn zoontje wil interesseren voor deze mooie sport staat bij hole 1 te kijken. Het is duidelijk dat Tom deze trip ook ziet als promotie tour voor JTGolf. Hij slaat de ballen niet alleen foetsie, maar geeft ze ook weg aan kleine kinderen.

De eerste 9 spelen we heerlijk. Het verschil wordt wederom gemaakt doordat Tom zijn balletje niet in de baan weet te houden. Maar het is allemaal zo perfect hier dat het zelfs bij Tom niet uitmaakt. Bovendien is dit een ronde die we niet hebben gepland en dan voelt het toch allemaal beter. Over beter gesproken kunnen we absoluut de afslag van Jeroen op de par 3 8ste hole noemen. Een prachtige krul, perfect ingeschat over het water en ploft perfect neer op een meter van de hole. Een fantasieloze birdie kan niet anders dan het resultaat worden. Onder de indruk van deze fantastisch bal trekt Tom zijn bal links naast de green. Door de sterk aflopende green is dit geen eenvoudige chip. De chip is een subtiele slag en daarmee een die Tom niet goed beheerst. Deze chip is daar een uitzondering op en de bal stopt op een meter van de de hole en laat een uphill putt. Maar eerst mag Jeroen zijn birdie even afronden. Kort wordt de lijn bestudeert en de afstand ingeschat. Hij zet zijn Scotty achter de bal en tikt de bal richting de hole…..mis.

Ongelofelijk maar waar, geen birdie, geen blije schreeuw maar wel een chagrijnige Jeroen. Wanneer Tom zijn putt wel maakt en daarmee ook een par weet te scoren wordt het even grauw boven het hoofd van Jeroen. Maar op de volgende hole weet Tom dit weer geheel onbedoeld om te toveren tot een glimlach als hij zijn afslag keurig achter een boom parkeert.

Gelukkig bestaat er in de wereld zoiets als karma. Niet veel later, op hole 11, ligt de afslag van Jeroen achter een boom en blokkeert een rechtstreeks route naar de green. Door de noodzakelijke Tinus Tussenslag is een double bogey het teleurstellende resultaat, terwijl Tom door een par weet te produceren.

De tweede negen maakt duidelijk dat de vrienden lekker warm aan het lopen zijn. Met goede scores van beide 46 slagen worden binnengebracht en maakt duidelijk wat ze eigenlijk allang wisten: Portugal is het ideale golfland. Mooie plaatjes, prachtige golfbanen, perfect (korte broeken) weer, goed krachtvoer voor weinig en voldoende geel nat spul met een schuimkraag.

Tevreden over het verloop van deze eerste dag stappen de golfvrienden in een snikhete Ibiza zonder motor maar gelukkig wel met airco. De hamsters gaan aan de slag en langzaam tuffen wij na genietend naar onze eindbestemming Amendoeira.

Het inchecken bij de altijd vriendelijke Raquel gaat vlot en we voelen ons zowel zeer welkom als thuis. De keuken wordt open gegooid en we dineren als Goden met een in avondrood gehuld uitzicht op de twee golfbanen Faldo en O’Connor.

Na het eerste biertje wat zeer goed smaakt volgen er nog een paar en als snel worden de gesprekken zeer diepgaand. De komende dagen worden doorgenomen en met name de aanvalstactiek op de komende holes. Jeroen legt de druk er nog even op door minstens één Eagle van Tom te verwachten en ook alvast te verklappen waar dat gaat gebeuren (O’Connor hole 11). Tom dankt hem hartelijk voor deze jinx en weet dat het daar in ieder geval niet gaat gebeuren.

Na het diner verplaatsen wij ons naar een zeer comfortabele bank in het clubhuis om daar het golfkanaal aan te zetten op de TV voor ons. In de boekenkast die om deze TV is gebouwd zit nog een hebbedingetje van onze held Sir Naldo (zie foto). Tijdens het eerste, tweede en derde glas port wordt besproken hoe deze onder het shirt van Jeroen (immers XXXL) mee te nemen. Ook in Portugal maakt drank meer geheugen kapot dan je lief is en we vergeten na het betalen dit kunstwerk mee te nemen. Misschien maar beter ook, want nu kunnen we morgen nog wel golfen in plaats van verblijven bij de lokale policia.

De start van deze editie van de JTGolf trip is fenomenaal, kwestie van de vorm vasthouden om de legendarische voorgaande editie te overtreffen, WAPO!.

Eagles zijn troef!

Deze week is het belangrijkste golftoernooi in ons kikkerlandje. De Europese Tour komt langs en speelt van donderdag tot en met zondag het KLM Open in de metropool Spijk. Vorig jaar waren we persoonlijk getuige van de fantastische overwinning van “onze” Joost Luiten. Op de 17de hole zaten we zelfs hemelsbreed 3 meter van zijn birdie putt die het toernooi diep “in the pocket” van Joost bracht. Ook dit jaar liggen de kaarten al maanden klaar en gaan we zondag ons weer vergapen aan de kunsten die deze daadwerkelijke golfvirtuozen ten toon spreiden.

Een dergelijke gebeurtenis moet goed worden voorbereid. En wel met 18 holes Naarderbos. Eerder dit jaar werd door ons ook al 18 holes op Edda Huzid gepland maar dat ging niet door vanwege slecht weer. 18 holes betekent vroeg op want op woensdag zijn er meer verplichtingen. Starttijd van 7.50 werd geboekt en we staan dan ook al vroeg op de driving range. Jeroen heeft lekkere verse krentenbollen mee en die gaan erin als Ketenlapper. De koffie die Tom heeft meegenomen ruikt zo lekker dat zelfs Jeroen voor het eerst een bakkie neemt. De receptie is speciaal voor ons vroeg open en we worden vriendelijk te woord gestaan. De ballenmachine heeft een klein defect en geeft gratis ballen af. De wind is mee en de ballen zoeven door de lucht. We raken werkelijk alles wat we willen raken en onze drives vallen niet in het water maar op de kade 200 meter verder. Niets maar dan ook niets staat in de weg van een heerlijke ronde golf.

We lopen 18 maar starten desondanks op lus B en dus hole 10. Niet erg want lus B is, gebaseerd op het verleden, onze beste lus op Naarderbos. En wie weet kan er met een mooi begin…maar niet op de feiten vooruitlopen. We tossen voor wie mag beginnen en het muntje blijft precies rechtop staan, ongelofelijk maar waar. We besluiten dat Jeroen mag beginnen omdat hij de laatste tijd veel pech heeft tijdens het golf. Zijn afslag is fenomenaal. Een prachtige draw die perfect met de wind meegaat land in een keer op de green. Om niet onder te doen voor zijn goede vriend, gaat Tom ook voor de green. Meestal is dit garantie voor een slechte bal maar niet vandaag. Ook zijn bal eindigt op de green en ligt zelfs iets dichter bij de hole dan de bal van Jeroen.

Uiteraard is gemakshalve vergeten om wat putts te maken op de oefengreen en moet puur op gevoel worden geputt. Het is de eerste Eagle putt in de carrière van Jeroen dus hij neemt wat meer tijd en voldoende aandacht. Bij een dergelijk putt onder druk heeft Jeroen of de lijn of de snelheid goed maar zelden beiden. Echter, vandaag komt alles samen. Met een prachtige krul van rechts naar links druppelt de bal met perfecte snelheid de hole in: EAGLE!.

Ondanks dat Tom al verschillende Eagle kansen heeft gehad (meest recent een Eagle chip van 4 meter in Portugal) is het hem niet gelukt een te maken. Nu zijn vriend net voor hem wel zijn allereerste Eagle kans erin legt is de druk natuurlijk zo groot als de Mount Everest. Tom weet meestal al niet om te gaan met de druk van een kiezeltje, dus lijkt dit een Mission Impossible. Na bestuderen van de lijn en inschatten van de snelheid zet hij zijn Scotty achter zijn ball. Doet nog snel een paar gebeden naar Sai Baba en duwt de bal richting de hole. Ook deze bal heeft een kans, lipt de hole en besluit na een halve ronde toch te vallen: EAGLE!.

Wat hierna volgt is niet te beschrijven maar de taferelen in Amsterdam na winst bij het EK’88 voetbal zijn er niets bij. Enigszins bijgekomen van het gejuich en weer langzaam alle kledingstukken aantrekkend beseffen de vrienden dat dit een start is die eigenlijk te mooi is om waar te zijn…….en dat is het dus ook.

Niks golf vandaag. Windkracht 6 a 7, code geel en vliegende takken…..maar gelukkig mogen we zondag wel 18 holes golf (kijken)….

Sweet surprise

‘Gaat Spieth gewoon met de cup er vandoor? Wat denk jij?’
‘Wordt spannend.’
‘Woensdag gelukkig niet.’
‘Zo slecht ben je nou ook weer niet.’
‘Nee maar jij wel.’
‘Oh bedoelde je dat, dat had ik echt niet door.’
‘Geeft niet. Je hebt wel vaker iets niet door.’

Na een standaard voorbereiding via Whatsapp kunnen we na ruim 6 weken weer samen de baan op. De vakanties zijn achter de rug, de kabouterbiertjes van afgelopen vrijdagavond min of meer verwerkt en de zin weer enorm. Na ons laatste rondje op Hoogland, waarbij Tom figuurlijk en Jeroen letterlijk de sterren van de hemel sloeg, gaan we weer eens lusje B op Naarderbos aanvallen. Het miezert en er staat een forse wind maar dat mag de pret niet drukken.

In het clubhuis volgt een wat lauwe ontvangst in tegenstelling tot wat we zouden verwachten na zo’n lange afwezigheid. Tom, in een sociale bui, opent het gesprek met de receptioniste. (Inderdaad, er staat echt: Tom, in een sociale bui. Het begint langzaam te komen).
‘Ga je weer helpen bij de KLM Open?’
De dame knikt. ‘Vier dagen lang, net als vorige jaar.’
‘Hopelijk wint Joost Luiten dan ook weer,’ vervolgt Tom.
De dame kijkt opeens heel bedenkelijk en geeft een zeer verrassend antwoord.
‘Nou eigenlijk liever niet. Alle vrijwilligers mogen op zondag naar het feest van de winnaar; als Joost wint moet hij eerst langs alle pers. Dan wordt het dus erg laat en het probleem is dat ik de volgende dag op vakantie moet.’
Kijk, dit plaatst het begrip ‘stress’ toch wel weer in een ander perspectief.
In een schuilkelder zitten wachten tot Irma voorbij is om daarna de resten van je huis in een straal van 300 kilometer terug te vinden? Niet zeuren!
Iedere avond bibberend onder je deken liggen te wachten totdat die bos oranje haar je slaapkamer in komt met de woorden ‘This is the biggest thing you have ever seen’? Niet zeuren, je wilde zelf in het Witte Huis wonen!
Nee, je zal naar het feest van Joost Luiten moeten en daarna ook nog eens de volgende dag op vakantie: dat is pas stress!
We knikken begrijpend, rekenen af en gaan naar de driving range.

Bij de driving range komen we Michel Kreek tegen, voormalig voetballer van Ajax. Hij staat op een van de vijf matten in te slaan die volgens het bordje vanaf 7:15 uur voor de leden van de businessclub Naarderbos zijn gereserveerd. Het miezert, er is verder geen hond op de baan maar het is natuurlijk wel stoer om via zo’n bordje te laten blijken dat je bij de club hoort.
Niet onder de indruk gaan we zelf inslaan. De ballen zoeven lekker weg, de vakantie lijkt inderdaad goed verteerd. Zoals altijd sluiten we het inslaan af met een spelletje ‘mikken op iets’, het wordt deze keer het eilandje dat zo’n 100 meter van ons af ligt. Tom begint. Niet veel later ontstaat er enorme commotie in een groepje zwanen dat onschuldig in het water dobbert; we hebben het sterke vermoeden dat een van hen is geraakt maar de zwanen kunnen allemaal nog verder zwemmen. Toch die wind, zullen we maar denken.

Tom wint zoals inmiddels gebruikelijk de toss en mag dus op hole 10 afslaan. Een enorme beuk volgt, wellicht zelfs iets te ver. Jeroen slaat ook prima af en houdt een betere ligging over. Par voor Jeroen, bogey voor Tom: prima begin dus. Ook de volgende hole wordt vrij normaal gespeeld, voor beiden een bogey waar een par zeker mogelijk was.

Hole 12 is de eerste par 5 van lusje B dus er kan weer lekker gemept worden. Jeroen heeft de eer en legt hem keurig op de fairway. Omdat dit er de ideale hole voor is probeert Tom zijn draw aan te spreken, het wordt echter een double cross: de bal zeilt snoeihard rechtsaf en na de geraakte zwaan vrezen we nu voor het leven van de schapen die daar staan te chillen. De bal is waarschijnlijk moeilijk terug te vinden dus Tom slaat een provisional. Blijkbaar heeft Tom echt zin om te gaan zoeken want ook deze bal gaat richting de schapen.
De ballen wordt beiden niet gevonden en nadat we hebben gecontroleerd dat er geen schapenlijk is te zien, moet Tom dus een bal droppen. De bal komt echter downhill te liggen wat de verklaring is voor de merkwaardige slag die hierop volgt, resulterend in een ligging bij een boom. Weer niet lekker dus en daarom ook waarschijnlijk weer geen lekkere volgende slag. Pardon, dit moet zijn: weer niet lekker dus en daarom ook waarschijnlijk weer geen lekkere volgende slag. Volgende obstakel: een polletje. Hans van Breukelen is er beroemd door geworden, maar Tom weet hier dan wel raad mee: hij komt steil in met zijn club, vermijdt daarmee de pol en legt de bal van grote afstand bijna in de hole. Eindelijk een uitstekende slag dus; het eventuele goede gevoel dat hij hieraan over houdt is echter al weer snel weg als hij de putt mist en een 9 scoort. Jeroen heeft met hier en daar wat wachttijd een fantasieloze par gescoord.

Hole 13 dan, een lange par 4 met flinke wind tegen. Jeroen mag weer als eerste en legt de bal midden op de fairway. Tom haalt ouderwets uit maar raakt de bal niet lekker, een slap rolletje is het resultaat. ‘Voor het gevoel sla ik er nog een,’ zegt hij terwijl hij de volgende bal op de tee plaatst. Een fantastische draw volgt, ver en perfect gelegen. Jeroen besluit om direct naar zijn bal te lopen om eventuele smekende blikken van Tom te vermijden. ‘This is not ‘Nam, this is golf. There are rules.’
Door de wind is het onmogelijk om een GIR te maken; we moeten het met een bogey en een double bogey doen. Wel leuk om te vermelden dat Tom ook met zijn tweede bal de hole speelt en hier een par mee scoort. Maar zoals gezegd, ‘this is not ‘Nam’.

Holetje 14 is weer een par 3. De windrichting is hier wat lastig te bepalen, twee bogeys dus.

Gelijk door naar de volgende par 5. Jeroen slaat net iets te ver naar rechts waardoor de bal richting een bunker rolt.
‘Hopelijk rolt hij erin!’ roept Tom. Gelukkig bestaat er zoiets als Karma en niet veel later staat Tom zelf met zijn sandwedge de bal uit het zand te scheppen. De bal van Jeroen blijkt net niet in de bunker gerold te zijn, maar heeft wel een dusdanig slechte ligging dat de enige mogelijkheid is om de bal op de ernaast liggende fairway te slaan om met de volgende slag voor de green te gaan. Jeroen kijkt even of er geen mensen op die fairway staan en lepelt met een blinde slag over een heuvel de bal netjes erop.
‘Je weet dat daar ook een bunker ligt?’ vraagt Tom na de slag.
‘Haha, leuk,’ antwoordt Jeroen rustig totdat hij zich ineens realiseert dat Tom regelmatig op die verkeerde fairway ligt en dus meer kennis van de situatie heeft. Als hij over de heuvel loopt ziet hij een hark liggen, het angstzweet breekt hem uit bij de gedachte aan het aantal keer dat Tom hem zal herinneren aan deze actie. De bunker is ook nog eens groot. Maar Karma blijft meewerken, de bal ligt netjes op het gras.
Na allebei een heerlijke derde klap geslagen te hebben, liggen we net niet op de green maar is par nog steeds een reële score. Tom gaat het beste met deze kans om een scoort een fraaie par, Jeroen heeft een slag meer nodig.

Op hole 16 heeft Tom daarom de eer, hij haalt verwoestend uit en landt op een andere fairway. Bewust, zegt hij erbij. Het levert hem een lastige bal naar de hole op, met wind mee en een enorme afgrond achter de green ligt een dramatisch vervolg van de hole op loer. Maar hij realiseert zich dat dit geen reden is tot stress; door de gedachte aan het lot van de receptioniste valt de druk weg en een mooie slag op de green volgt. Helaas is zijn eerste putt iets te enthousiast waardoor hij een bogey scoort; Jeroen putt wat minder enthousiast en haalt wel zijn par.

Hole 17, de derde en laatste par 3 van de dag. Een enorme meewind maakt de clubkeuze lastig. Nee nee, zeker geen stress, slechts lastig. Jeroen mag eerst, nu niet echt een voordeel. De bal zeilt mooi naar de vlag maar verdwijnt uit het zicht. Te hard, is de gezamenlijke mening.
‘Een ijzeren 7, gok ik?’ vraag Tom, daarbij acterend dat hij niet in de tas van Jeroen heeft gekeken terwijl deze stond af te slaan.
Jeroen knikt bevestigend. Tom heeft een ijzeren 8 gekozen maar haalt iets te hard uit waardoor de bal op de heuvel links achter de green eindigt. Terwijl we naar de green lopen, zien we dat de bal van Jeroen helemaal niet te hard was maar op zeer reële birdie afstand naast de hole ligt te wachten.
‘Dan sloeg ik met mijn 8 dus verder dan jij met een 7,’ glimlacht Tom tevreden. Het moet gezegd worden, zijn vermogen om van elke situatie het positieve in te zien is onovertroffen.
Terwijl Tom wil gaan chippen, heeft Jeroen een heel raar moment. Een soort black-out treft hem; achteraf beschrijft hij dat het voor hem leek alsof Tom een volledig mislukte chip sloeg, de bal oppakte en weer snel teruglegde. Onverklaarbaar dus, dit moeten we even in de gaten houden.
Als Tom daadwerkelijk gaat chippen landt de bal prima bij de hole, mist helaas zijn putt waardoor hij een bogey scoort. Ondanks zijn black-out tikt Jeroen zijn putt in de hole waardoor hij de eerste birdie van de dag maakt.

Op naar het water van hole 18! Hier zijn in het verleden heel rare dingen gebeurd, maar vandaag zijn de afslagen akelig precies. Jeroen slaat vervolgens als eerste zijn approach naar de green, zijn bal landt op een paar meter van de vlag. Tom heeft dus verder afgeslagen en mag nu als tweede over het water naar de hole slaan. Dit ging in het verleden niet altijd goed. Het is daarom verbazingwekkend dat een groepje ganzen rustig tussen Tom en het water in gaat staan, zeker nu Tom vandaag het toch al op de fauna van Naarderbos heeft voorzien. Maar Tom slaat de bal netjes over het water, niets aan de hand. Jeroen bewaart zijn scherpte tot het einde en scoort een par, Tom heeft een slag meer nodig.

Prima ronde dus waarmee Jeroen zijn handicap verlaagt en Tom net niet.

In het clubhuis blijkt dat naast de gebruikelijke appeltaart en cheesecake en er nu ook een ‘sweet surprise’ is. Dat moeten we uitproberen! Het blijkt een lekkere chocoladetaart te zijn die het label sweet zeker verdient.
Terwijl we de taart naar binnen lepelen komt het gesprek op onze golfrondes in Portugal. Helaas hebben we hiervan nog steeds geen verslag op onze site geplaatst; voor nu is het even belangrijk te weten dat we van de 7 rondes die we in vier dagen hebben gelopen, er één niet hebben kunnen afmaken omdat we na 17 holes van de baan werden gehaald omdat de baan dichtging. Onder begeleiding van drie Portugezen moesten we na hole 17 met onze buggy naar het clubhuis rijden. We hebben dit eigenlijk nooit goed kunnen verwerken dus moeten hier regelmatig over praten. Plotseling krijgt Tom een brainwave: de baan ging helemaal niet dicht, het ging ze alleen maar om de buggy. Die moest achter slot en grendel want ze wilden naar huis. We hadden hen de buggy moeten geven en hole 18 lopend moeten spelen… We hadden dus wel gewoon 126 holes kunnen spelen… Deze gedachte gaat nog meer praatsessies eisen, dat is duidelijk.

Taart op, cola op: tijd om te betalen. Jeroen had al bedacht dat hij dit deze keer ging doen, maar Tom maakt bij voorbaat aan alle twijfel een einde:
‘Ik heb echt geen enkele intentie om vandaag te betalen.’

Op de terugweg stoppen we nog even bij Golferspoint, Tom koopt daar een mooie Taylormade paraplu als verjaardagscadeau voor Jeroen. Terwijl hij deze afrekent zegt de verkoopster:
‘En nu maar hopen dat het niet gaat regenen.’ Het blijft een wondere wereld.