Met boter, suiker en kroketten

Het is woensdag en in tegenstelling tot vorige week komt het niet met bakken uit de hemel. Tijd voor golf dus. Zoals de golfers onder ons weten is deze week The Open en dan wordt traditie getrouw (want vorig jaar voor het eerst) Golfclub Hoogland aangedaan. Ondanks dat de boompjes al lekker groeien (Jeroen: “Is het hier veranderd?, je kon toch hier door kijken?”), blijft de baan toch het karakter houden van een links baan. Vooral de wind heeft hier vrij spel en maakt de baan een stuk moeilijker, zo ook vandaag met een frisse bries uit het zuidwesten. Nou fris, het ging richting de 30 graden dus we kunnen spreken van een vochtige Sirocco en dan hebben het dit keer niet over de lokale vervuiling van Tom.

Vol vrolijkheid werden we ontvangen bij de receptie van de golfbaan. Het was niet druk en de dames achter de balie hadden er zin in. Onze standaard elkaar afzeik grappen gingen erin als Peijnenburg en na de vraag “Wat is jullie handicap boys (!!!)” was duidelijk dat wij veruit de jongste spelers in de baan zouden zijn. Kers op de taart was dat we voor 2,50 extra de lunchkaart mochten leegeten, nu al een mooie dag.

Nadat Tom op zeer slinkse wijze ervoor had gezorgd dat zijn ballen muntje door Jeroen werd betaald sloegen wij beiden 18 ballen keihard rechtdoor op de driving range. Ook keihard was de lies van Jeroen. Deze held was van mening dat als Portugal hem niet stuk krijgt, niks hem meer stuk krijgt. Dus had hij bedacht om met de clubkampioenschapen Atletiek mee te doen aan de volledige 10-kamp heren. Nou ja heren, Masters werden ze genoemd om aan te duiden dat ze minstens meer dan 20 jaar ervaring hadden op de baan. Uit het App contact in het weekend bleek al dat Jeroen niet ongeschonden bleef na alle onderdelen, eigenlijk was dat al duidelijk na 1 onderdeel. Des te knapper was het feit dat Jeroen tweede is geworden. Een prestatie van formaat als je niet weet dat slechts 2 Masters meededen.

Maar goed golf dus. Het was rustig in de baan en toch wisten twee knuppels net voor ons aan te vangen. Maar het was mooi weer dus de mannen konden voor de verandering eens wat geduld opbrengen. Jeroen won weer eens de toss en liet weer eens zien tot welk niveau hij zijn driverslagen heeft weten op te kietelen. Een perfecte slag liet hem slechts een half clubje naar de green. Op Hoogland weet Tom altijd zijn eerste bal weg te slaan en daarmee desastreus te beginnen. Omdat hij zelfs kan leren (nieuwe baan?) sloeg hij dit keer met een ijzer-5 een perfecte fairway bal. Na een PW net over de green lag hij binnen 2 slagen dichtbij de hole in plaats van net uit het water. Toen hij ook nog een par wist te maken en Jeroen een bogey was een zeer zeldzame voorsprong na 1 Hoogland hole een feit. Tom kon zijn geluk niet op en wist de zeer foute opmerking “het is niet eens een wedstrijd” niet binnensmonds te houden.

Dat de geonduleerde greens naast de wind de verdediging van de baan vormen wordt goed duidelijk op hole 2. Deze par 3 kent een ondiepe brede green met bergen en dalen waar de Nijmeegse vierdaagse jaloers op is. Door zijn par op hole 1 had Tom de eer gewonnen en mocht hij afslaan. Jeroen keek de clubkeuze even uit de boom. Tom koos niet alleen de juiste club maar ook de juiste landingsplek en werd beloond met een magistrale bounce waarmee de bal op een halve meter van de hole stil kwam te liggen. Niet te willen onderdoen sloeg Jeroen zijn bal ook richting de landingspukkel waar Tom gebruik van had gemaakt, maar zoals altijd liet hij zijn bal te kort en kwam in de hevige rough te liggen. Een punch out en twee puttjes later moest Jeroen al zijn tweede bogey op de kaart schrijven. Tom zorgde met een birdie voor een heuse two-shot swing.

Hole 3 a.k.a “De Bereklauw” moest worden aangevallen. Met het windje schuin in de rug zei Tom stoer dat hij hem wel even in het water zou slaan (kleine 300 meter verder), dat hij daar verdomd dichtbij was bleek een kleine 298 meter verder. Jeroen volgde zijn gameplan en hield zijn bal wat korter. Met een briljante hybride wist hij zijn 191 meter approach naar de pin 190 meter ver precies op de green te slaan. Waar Jeroen 191 meter over had, had Tom 90 meter over naar de vlag. Een klein beetje links getrokken, maar desondanks een GIR. Beide hadden twee putts nodig voor twee keurige parren op deze lange par 4.

Met wind mee moet hole 4 tactisch worden gespeeld. Een ijzertje op de fairway en dan de dogleg afronden met dezelfde ijzer naar binnen. Tom wist dat uitstekend uit te voeren en had wederom een GIR. Jeroen sloeg zijn afslag, na de uitspraak “als ik ‘m maar niet naar links sla”, keurig naar…….links. Dit resulteerde in een uitdagende ligging in de rough en een lastige approach. Hij wist de bal in de baan te houden, maar het werd er vooralsnog niet makkelijker op. Een downhill niet te stoppen chip uit de rough en wat bleek, de bal was niet te stoppen en spoot voorbij de hole. Een drie putt om het geheel af te maken en niet alleen een stijve maar nu ook een chagrijnige Jeroen was het resultaat. Tom druppelde wederom een par in de hole.

Bij de volgende hole gooide Jeroen het op psychologische oorlogvoering. Hij voerde de druk aardig op met een terloopse “Goh, -1 na 4 holes dat gaat best lekker”. Menig persoon ziet dit als een compliment of zelfs als aanmoediging. Tom kent Jeroen echter al wat langer en weet dat hij van die twee woorden niet eens de betekenis kent. Maar goed hole 5, een dogleg naar rechts met een strategisch geplaatste bunker. Er is een mogelijkheid tot afsnijden maar dan ga je wel over hole 7 heen. Maar waar een mogelijkheid is, daar is een Tom en zijn ietwat asociale beuk, immers daar kunnen andere spelers staan, landde naast de teebox van hole 7. “Wat vind je daar nu zelf van?”, vroeg Jeroen en net als bij de azijnpisser van twee weken terug begreep Tom deze vraag niet en dacht alleen “mooi staaltje course management”. Jeroen besloot de bunker aan te vallen, maar bleef zoals verwacht ook hiervoor te kort. Inmiddels was zijn onderlichaam wel zover om verder niet meer mee te golfen. Alleen met zijn armen sloeg hij zijn approach links out-of-bounds en leverde hiermee het bewijs dat golf toch een teamsport is en wel van armen, heupen en benen. Tom liet zijn approach tekort en kon daarna niet voorkomen dat het eindresultaat een bogey werd en daarmee zijn score terugbracht naar level par. Jeroen pruttelde en kraakte op deze hole naar een double bogey.

De vlag van de par 3 hole 6 stond op 171 meter maar dit keer wel windje mee. Tom selecteerde zijn ijzer 7 en wist met een fraaie kromming een bunker net te ontwijken en zijn bal op 2 meter van de vlag te laten stoppen. Inmiddels was Jeroen gestopt met het geven van complimenten over mooie ballen, “ik krijg toch weer een arrogante opmerking retour”, zo was zijn verklaring. Dat Jeroen inmiddels lichamelijk maar ook mentaal niet meer helemaal kiplekker was bleek wel uit de enorme shank vanaf de tee. Enig positieve punt van deze bal was het feit dat hij bijna op de (kale) hoofden van de kneuzen voor ons was geland. Een dramatisch begin van een hole die dan ook naar verwachting slecht eindigde met een triple bogey. Tom liet zijn birdie putt te kort maar maakte een stressvrije par. Zijn opmerking “wat een slechte eerste putt” werd door Jeroen met enig gegrom ontvangen terwijl hij een 6 op zijn kaart schreef.

Hole 7 is een driveable par 4. Maar als je level par loopt na 6 holes, is de keuze toch wat lastiger te maken. Tom koos voor zijn extra stiff houten 3 (jaja dames, deze valt in de categorie “pas op de mijne is 18 meter lang”). Soepel sloeg hij zijn bal op zo’n 20 meter van de vlag net voor de green. Jeroen had niets meer te verliezen en legde nog maar eens aan met zijn driver. Maar zoals gezegd heb je voor een goede swing en zeker voor een goede driver swing je hele lichaam nodig. Dit werd dus geen goede swing met dito resultaat. De wolk die al sinds hole 4 boven het hoofd van Jeroen dreef werd donkerder en donkerder. Een handje vol ballen en slagen later stond wederom een triple bogey op de kaart. Met een keurige chip creëerde Tom een prachtige kans op birdie. “Dit keer laat ik hem niet te kort”, was zijn gedachte en dat lukte. Maar vervolgens had hij nog wel twee putts terug nodig om de hole af te ronden. Een bogey op de kaart en voor het eerst dat Tom boven par liep deze dag.

Dat daarmee de magie was gebroken werd duidelijk bij zijn afslag op hole 8. Een combinatie van een verkeerde clubkeuze en een slechte swing zorgde voor een bal in het water achter de hole en een slechte score “waiting to happen”. Met een drie putt waarbij de laatste zelfs nog een ereronde maakte alvorens te vallen stond een triple bogey op de kaart. Jeroen sloeg zijn bal ook links van de green maar wist de schade beperkt te houden tot een bogey. Hiermee won hij niet alleen zijn eerste hole maar ook zijn eer weer terug.

De gifbeker was nog niet helemaal leeg en daarom sloeg Jeroen zijn afslag op hole 9 meteen maar even out-of-bounds. Terwijl hij de laatste slokken naar binnen werkte leek het alsof hij Tom twee keer zijn extra stiff (jaja, dames) houten 3 zag slaan. Uiteraard is dat niet mogelijk en had Tom met zijn afslag de bal keurig richting de fairway gedirigeerd. Maar zijn tweede en ook zijn derde bal lieten zien dat hij het sjeu wel inmiddels helemaal kwijt was en rommelde er een double bogey uit. Jeroen kon vandaag alleen maar dromen van een tikkeltje sjeu en zette uiteindelijk een 10 op de kaart.

Net zoals twee weken geleden een zeer ruime, 13 slagen, overwinning van Tom. De ban lijkt wel gebroken. Inmiddels heeft Tom Jeroen opgegeven voor de tennis-, squash-, sjoelbak- en atletiekcompetitie. Daarmee lijkt de Appeltaart Cup vroegtijdig beslist. Maar laten we toch maar doorspelen omdat een mathematische kans bestaat dat Jeroen het toch allemaal weet rond te breien (zo’n k***tzak is het wel).

“Maar, beste Tom, waarom dan toch “kroketten” in de titel van dit stukje?”. Ik zal het uitleggen. Aan het begin van dit verhaal heb ik verteld dat we voor 2,50 iets mochten uitzoeken op de lunchkaart na de ronde. Uiteraard was een keuze voor uitsmijter, broodje ossenworst of zelfs een salade mogelijk (Ja daaaaag), maar dat betekende dat wij profiteurs zijn van deze vriendelijke aanbieding. Nee, wij gingen voor het goedkoopste op de kaart en dat was nu eenmaal twee kroketten op Loosdrechts (!?) brood. Wij hadden het ook graag anders gezien….nee echt….

Eind goed, al goed en met twee ronde buikjes en nog een laatste zeik opmerking van Tom dat Jeroen opeens nu wel de lunch wilde betalen vertrokken wij in de ruime limousine van Jeroen. Terug naar de ons zo bekende Gooise Matras.

Portugal in cijfertjes

Niet alleen zijn de vrienden groot fan van het golfspel maar ook van sportstatistieken. Nu houden de mannen niet alleen de scores bij maar ook allerhande bijzaken zoals ballen in bunkers, afzwaaiers en putts. Door deze gegevens in te voeren in een speciaal hiervoor ontwikkeld programma (Microsoft Excel) is het mogelijk om vele interessante maar ook totaal nutteloze statistische feitjes boven water te halen. Voor Jeroen is het leuk om te weten, voor Tom is het altijd speuren naar een mogelijkheid om te zeggen dat hij in een bepaalde categorie beter heeft gespeeld. Bij deze presenteren wij met gepaste trots de statistieken van onze golftrip naar Amendoeira 2017:

Statistiek Toelichting Tom Jeroen
Totaal strokes Totaal aantal slagen minus strafslagen 637 610
Aantal putts Totaal aantal slagen op de green 240 237
Gem. Putts per hole Gemiddeld aantal putts per hole 1,90 1,88
Totaal slagen Strokes met ijzer of driver 397 373
Gem. Slagen per hole Gemiddeld aantal slagen per hole 3,15 2,96
Totaal birdie kansen Een GIR is een birdie kans 29 36
Eagle kansen Een putt of chip voor eagle max. 10 meter van de hole 1 0
Eagles Twee onder par op een hole 0 0
Eagle Succes rate Aantal eagles gedeeld door het aantal kansen 0% #DEEL/0!
Birdies Een echte birdie 2 5
Birdie Succes rate Aantal birdies gedeeld door het aantal kansen 7% 14%
Chip In Van buiten de green holen met een andere club dan een putter 2 0
Pars Aantal gemaakte PARs 32 38
Bogeys Aantal gemaakte Bogeys 48 52
Double Bogeys Aantal gemaakte double bogeys 31 22
Triple Bogeys Aantal gemaakte triple bogeys 9 8
Quadruple Bogeys Aantal gemaakte quadruple bogeys 4 1
Other Erger dan quadruple bogey 0 0
0-putts Aantal holes zonder putt 3 1
1-putts Aantal holes met 1 putt 23 27
2-putts Aantal holes met 2 putt 83 85
3-putts Aantal holes met 3 putt 17 12
4-putts Aantal holes met 4 putt 0 1
Fairways Geraakte fairways 47 67
Fairway Succes rate Aantal Fairways gedeeld op het aantal kansen 48% 68%
Links van Fairway Afslagen links van de fairway geeindigd 33 16
Rechts van Fairway Afslagen rechts van de fairway geeindigd 18 15
Totaal afzwaaiers Totaal aantal slechte afslagen 51 31
Afzwaaier Succes rate Aantal afzwaaiers gedeeld op het aantal kansen 52% 32%
Bunker slagen Slagen die geeindigd zijn in een bunker 18 24
Bunker Succes rate Het aantal slagen die eindigen in een bunker ten opzichte van het totaal aantal slagen 5% 6%
Stableford punten Het totaal aantal stableford punten 217 213
Gem. Stableford per hole Gemiddeld aantal stableford punten per hole 1,72 1,69
Gem. Stableford per 18 Gemiddeld aantal stableford punten per 18 holes 31,0 30,4

De statistieken laten duidelijk zien dat Tom dit jaar niet volledig is weggespeeld door Jeroen. Winst in vele categorieën tonen dit zonder twijfel aan. Sceptici onder de lezers kunnen wijzen op het feit dat Tom winnaar is in vele negatieve categorieën zoals afzwaaiers en 3-putts. Het is jammer dat de moeilijkheidsgraad van dergelijke prestaties nog altijd worden onderschat. Opzettelijk een afzwaaier slaan is niet zo makkelijk als het lijkt.

Mochten lezers nog suggesties hebben voor extra statistische categorieën dan horen we dat graag. Veel interesse bestaat voor het soort waarin Tom wint. Bijgaand de ruwe data:

Lees verder Portugal in cijfertjes

De eerste keer na Portugal

[Dit verhaal speelt zich af na de wederom fameuze trip naar Portugal (waarover nog een verslag volgt) en voor het recent geplaatste verhaal ‘Tom wint!’ (een heerlijk verhaal in het fictie genre)]

Er is slechts één nadeel aan onze jaarlijkse trip naar Portugal: er ligt een mega zwart gat meedogenloos te wachten, de eerste keer van elke activiteit erna valt zwaar tegen. De eerste keer opstaan (moet ik echt naar kantoor?), de eerste maaltijd (waarom liggen er geen frietjes op mijn bord?), het eerste biertje (moet ik echt zelf naar de koelkast lopen?). En zeker de eerste keer golfen. Het went erg snel om in 35+ graden in een buggy over fantastisch gesoigneerde fairways te rijden, de overstap naar lusje B op Naarderbos is te vergelijken met het zien van een Raquel Welch film waarna na de aftiteling Andere tijden sport over Christine Aaftink wordt gestart.

Maar goed, er moet gegolfd worden en op lusje B zal de strijd om de Appeltaart cup voortgezet worden. Op de parkeerplaats is het opvallend rustig; waarschijnlijk dus geen langzame flights voor ons maar dan ook weinig interactie met medegolfers. Als we bij het clubhuis zijn aangekomen worden we toch direct aangesproken door een man die vraagt of we al gespeeld hebben. We zien dit maar als compliment: golfen gaat ons zo makkelijk af dat het aan ons niet af te zien is of we 9, 18 dan wel 36 holes gespeeld hebben. Of dus nog moeten beginnen.
Na het betalen gaat Jeroen direct naar de driving range, Tom heeft weer eens teveel krentenbollen gegeten dus hij heeft eerst even wat tijd voor zichzelf nodig. Als Jeroen aan het inslaan is, ziet hij de ‘hebben jullie al gespeeld’-man met drie eveneens wat oudere mannen naar lusje B lopen. Een snelle blik op zijn horloge leert dat zij zo’n 25 minuten voor ons starten, daar moeten we dus geen last van hebben.
Het inslaan gaat voor ons allebei prima, fysiek blijken we onaangetast waarmee onze stelling dat we minimaal twee keer per jaar naar Portugal moeten gaan steeds meer bewezen wordt. De verwachting voor de ronde is dan ook groot.

Tom wint uiteraard de toss en mag als eerste met zijn driver uithalen. Een mooie poeier maar wel wat rechts, de bal zeilt richting de fairway van de volgende hole. Jeroen roept voor de vorm nog even Fore maar de kans dat er iemand loopt is te verwaarlozen, naast de vier wat oudere mannen is er niemand voor ons aan lus B begonnen. Jeroen besluit zijn fairway percentage nog wat op te krikken en slaat de bal perfect rechtdoor. Nadat hij zijn trolley bij zijn bal heeft gezet wil hij Tom gaan helpen zoeken maar dat blijkt niet nodig te zijn, Tom gebaart dat hij hem gevonden heeft. Dat is op zich niet vreemd, Tom is altijd vrij goed in het terugvinden van zijn ballen (vermeld moet wel even worden dat hij hier dan ook veel ervaring in heeft). Het is echter wel vreemd dat Tom met iemand lijkt te praten. Loopt er dan toch een flight vlak voor ons? Jeroen komt naar Tom om te kijken wat er aan de hand is; tot zijn schrik loopt de ‘hebben jullie al gespeeld’-man daar. Vijfentwintig minuten voor ons gestart en dan nu net afgeslagen op de hole voor ons… Dat is niet best. Breathe in, breathe out. Focus op je eigen spel!
Tom slaat, nadat de ‘hebben jullie al gespeeld’-man weer verder is gelopen, een heerlijke approach net achterop de green. Omdat we niet ingeput hebben en het verschil in Stimp met Portugal zeker 10 is, weet Tom zijn GIR niet om te zetten in een par. Jeroen is iets gelukkiger en weet wel een twee-putt te maken.

Op hole 11 scoren we beiden een par, Tom heeft na een mooie afslag nu wel een twee-putt (hij leert snel) en Jeroen compenseert een wat mindere afslag met een up-and-down.

Bij de teebox van 12 blijkt dat we onze ‘hebben jullie al gespeeld’-man gaan inhalen. Ze lopen op schotafstand (want binnen 250 meter) dus we moeten wachten tot ze òf ons doorlaten òf verder zijn gelopen. Het eerste zit er nu nog niet in, we hebben daarom uitgebreid de tijd om hun flight te bestuderen. Maar eigenlijk weten we inmiddels wel hoe het er in zo’n flight aan toegaat, er zit een standaard rolverdeling in. Mannetje 1 kan er echt helemaal niets van en heeft het duidelijk ook nooit gekund. Mannetje 2 heeft het vroeger wel een beetje gekund maar kan er nu helemaal niets meer van. Mannetje 3 had beter kunnen gaan dammen. En mannetje 4 baalt ervan dat hij heeft afgesproken om met mannetjes 1, 2 en 3 te gaan golfen. Onze ‘hebben jullie al gespeeld’-man is een prototype van mannetje 1.
Als ze eindelijk ver genoeg zijn, mogen wij deze par 5 gaan aanvallen. We slaan hard, ver en lang. Tom scoort een heerlijke par, Jeroen loopt te prutsen op en rond de green en laat daardoor een slag liggen waarmee het weer tijd is voor de Tom Urbanus slogan ‘het is weer een wedstrijd’.

Hole 13 dan, de lange par 4. De mannetjes ploeteren vrolijk verder, zien ons staan maar laten ons niet door. We moeten dus wederom geduld hebben maar op deze hole is dat wat minder erg; hole 13 ligt op de top van een beklimming van de buitencategorie dus even op adem komen is best een goed idee. Het geeft Tom de gelegenheid om eens goed over zijn aanvalsplan voor deze hole na te denken. Het blijkt een verrassend maar zeer effectief plan te zijn, hij maakt handig gebruik van het pad. Jeroen slaat wat fantasielozer (want maakt alleen gebruik van het gras) maar ligt ook ver. De green moet dus aangevallen worden. Tom mikt echter te rechts en Jeroen slaat te ver, het wordt dus vechten voor par. Tom mag eerst en slaat een matige chip, en nog een, en nog een. Een twee-putt eroverheen en een triple bogey staat op zijn kaart. Jeroen ligt net buiten de green, besluit zijn putter te gebruiken maar doet dat zo enthousiast dat de bal aan de andere kant weer van de green afrolt. Hij besluit nogmaals met zijn putter te slaan, eigenlijk weer iets te hard maar zo goed gemikt dat de bal via de vlag in de hole valt. Een par dus, twee slagen met de putter geslagen maar toch een nul-putt omdat de bal niet op de green lag. Wat een mooie sport is het toch.

Op de volgende hole zullen de mannetjes ons wel doorlaten, toch? Dit is een par 3, de laatste heeft net afgeslagen (nou ja, de bal een zetje gegeven) als wij eraan komen. Maar nee, ze blijven gewoon doorspelen. We blijven er verbazingwekkend rustig bij, dat moet door de Portugal trip komen; hiermee wordt onze stelling bewezen dat we minimaal drie keer per jaar naar Portugal moeten gaan. Plop. Plop. Twee afslagen, twee keer een GIR. Plop, plop. Plop, plop. Twee keer een twee putt leidt tot twee parretjes. Bloedvorm in optima forma.

Inmiddels blijkt mannetje 4 zich van de overige mannetjes afgescheiden te hebben, hij wacht ons op als we naar de volgende hole lopen.
‘Wij hebben net afgeslagen, maar we wachten nu even zodat jullie ons voorbij kunnen gaan. Jullie gaan wat sneller.’ Hij lijkt nog iets over mannetjes 1 t/m 3 te willen zeggen maar slikt het in.
Dankbaar maken we van zijn aanbod gebruik. We slaan allebei een heerlijke afslag en liggen dan ook ver voorbij hun vier ballen die als paaseieren links en rechts verstopt in de rough liggen.
‘Meestal worden mensen zenuwachtig als ze anderen moeten inhalen maar daar hebben jullie duidelijk geen last van,’ stottert ‘hebben jullie al gespeeld’-man a.k.a. mannetje 1. We krijgen nog wat complimenten na onze tweede slagen en wensen hun verder veel plezier. Tom slaat zijn derde bal net naast de green maar stelt met een nu wel geslaagde chip zijn par veilig. Jeroen heeft zoveel zin in zijn derde slag dat hij in al zijn enthousiasme naast de bal ook nog een strip van 20 centimeter gras de lucht in slaat. Een par zit er daardoor niet in en hij moet genoegen nemen met een bogey.

Hole 16 dan, de par 4 waarbij slag 2 bepaalt of je een par (bal landt op de green) of een triple bogey (bal landt in de horrorbunker of in de horrorrough) slaat. Jeroen scoort een par, Tom moet dit ook doen maar mist een putt die verder alleen Lee Westwood kan missen.

Op hole 17 zijn de afslagen niet best, Jeroen weet de schade iets beter te beperken dan Tom (al is Toms slag uit de rough wel van grote klasse; ook hier geldt dat oefening kunst baart).

Jeroen heeft een redelijke voorsprong als we bij de laatste hole aankomen, maar de trouwe lezer weet dat dit helemaal niets betekent. De afslagen zijn deze keer echter prima, twee keer een fairway. Jeroen mag als eerste aanleggen voor een approach en legt de bal op een paar meter van de hole. Tom besluit er wel een typische hole 18 van te maken. Hij topt de bal net hard genoeg om deze in het water te laten verdwijnen. Op zo’n bal volgt meestal kortsluiting in de hersenen, daar kunnen we allebei nog steeds niet mee omgaan. Wat we inmiddels wel kunnen is de ander in zo’n situatie alleen laten, elke opmerking is er één teveel.
En daarmee eindigt onze eerste ronde na Portugal, waarbij we allebei ondanks wat mindere slagen erg lekker gespeeld hebben. Het vele spelen werpt dus echt zijn vruchten af. Daarmee wordt onze stelling bewezen dat we minimaal vier keer per jaar naar Portugal moeten gaan.

In het clubhuis worden we aangesproken door de mannetjes als ze een half uur na ons binnenkomen. Ze complimenteren ons nogmaals met ons spel. Op onze vraag hoe ze zelf gespeeld hebben, antwoorden ze: “Heerlijk, we hebben allemaal onze handicap gehaald.” Een angstaanjagende gedachte.

Tom wint!

Het leek allemaal een normale week met golf. Op donderdag en vrijdag kwamen er gewoon de appjes van Jeroen hoe goed hij wel niet is, dat hij hoopt dat ik de volgende keer wel een beetje beter speel zodat hij meer zijn best moet doen en meer van dat soort poep. Zaterdag en zondag is het dan even stil. Dan moeten de papa’s als papa aan de bak en moeten we de opmerking “met wie zit je te appen? Toch niet weer met je vriendje” proberen te omzeilen. Op maandag begint dan weer de opbouw naar de woensdag. “Waar gaan we spelen?”, “hoeveel birdies sla jij?”, “welke green sla je in een keer op?” (anders dan een par 3) en op dinsdagavond steevast “Man, wat heb ik een zin….en ook in golf”.

Toch voelde het anders. Misschien kwam het doordat ze niet met de auto van Tom reden, wat ze normaal wel doen. Misschien kwam het door de latere starttijd, maar lusje B voelde dan wel vertrouwd. Misschien kwam het door het vroege arriveren waardoor na een emmertje ballen ook nog tijd was om te chippen. Misschien was het dat de flight van 10.30 niet kwam en we meteen konden beginnen na aankomst op hole 10. Misschien was het omdat Tom de toss voor het eerst sinds de trip naar Portugal een keer verloor. Of misschien was het wel gewoon niets.

De eerste poeier van Tom was als vertrouwd lekker linksaf, was het niet voor een boom dan had de bal natuurlijk op de green gelegen van deze par 4. Maar die boom stond er wel en zo was een wedge nodig om de green te bereiken. 2 puttjes later stond een par op de kaart en zo waar een slag voorsprong vanwege een bogey aan de andere kant. Was dit dan waardoor het anders voelde? Nee, dit is wel eens vaker gebeurd, niet heel vaak maar toch. De strakke hole 11 dan, keurige klap aan de rechterkant van de green tegen de boom stil gelegd. Keurige chip en putt maakte dit een up-and-down par uit het boekje. Wederom een bogey en de voorsprong was al twee. Op hole 12 kwam Tom pas echt los, een giga beuk met zijn driver kon hij nog maar net voor het einde van de baan stoppen. Wel opvallend was dat de andere afslag niet verder kwam dan de rode teebox (vrouwen tee en iedereen weet dat die prestatie een traktatie waard is), dit hebben we niet vaak gezien en was eigenlijk het eerste signaal dat het gevoel dat er iets anders was wel eens kon kloppen. Ondanks de double bogey, door een putt van 30 cm te missen, kon door een 8 op de kaart niet worden ingelopen op Tom.

Na een 5 op de kaart voor hole 13 (wat eigenlijk een par zou moeten zijn bij deze hole) begon een lange reeks van parren van Tom die pas op hole 18 werd gebroken. Meest opvallende was dat Tom zowel op hole 15 als op hole 16 de andere fairway gebruikte om naar de green te geraken. Bij hole 15 (en dus op de fairway van hole 13) kwam hem dit op een toespraak te staan van een andere speler. Deze snijboon kwam op Tom aflopen, nadat Tom keurig had gewacht tot zij hadden geslagen om zelf te gaan slaan. Tom legde een ijzer 5 keurig op 50 meter van de hole op de par 5 hole 15. Maar dat zag deze man toch heel anders, “wat vind je er nu zelf van dat je zo bezig bent?”, “eeuuhh pardon” was mijn antwoord. “Ja, je moet gewoon terug tikken naar je eigen fairway, wij hadden last van je”. Het was duidelijk dat ik hier met twee pro’s van de European Tour te maken had, die ik (en overigens de marshall ook die met haar buggy op dat moment achter me stond) uit hun concentratie had gehaald. Mijn volgende opmerkingen, dat we hier voor ons lol waren en dat dit vrije tijd was vielen ook niet echt goed. Duidelijk wat frustratie dat Joost wel was uitgenodigd voor de Dubai Dutyfree Irish Open en zij niet. Maar niet onbelangrijk, een no-doubt score in het Gezeik klassement!. Dit zou wel eens een hele succesvolle dag kunnen worden, mede ook door al die parren waardoor de voorsprong alleen maar beter werd en ondanks een double bogey op hole 18 toch een respectabele 16 slagen bleef.

Toch bleef ook bij de wandeling naar het terras een knagend gevoel de overhand houden. Was dit gevoel een gevolg van het gezellige praatje op de fairway van 13? Nee, het was toch echt wat anders. Zoals Inspector Clouseau zou zeggen: “Something is rotten in the state of Denmark” met als antwoord “You mean Switzerland?”, “Yes, there too”. Op het terras werden de scores ingevoerd en moest Tom nog een scorekaart in de app afwijzen omdat “per ongeluk” zijn ronde was ingevuld. Maar nog steeds, het was anders. Was het dan dat maar 1 Oma Bob’s kroketten op brood was besteld en er twee kwamen? Nee, ook dat was eigenlijk meer standaard dan uitzondering. Het gevoel bleef bestaan, maar de vinger kon er niet opgelegd worden. Eigenlijk geheel in lijn met de mening van onze vrouwen als wij het over gevoel (moeten) hebben: het schijnt er te zijn, maar begrijpen doen we het niet.

Nou ja, niet meer verder over nadenken. Gewoon de scorekaart plaatsen de punten in de tas stoppen en lekker verder gaan. Het was een mooie golfdag!

We zijn onderweg

Althans. We zijn op het vliegveld. De vorige golftrip naar Portugal was dat niet een directe zekerheid voor ook een vertrek. Uiteraard lopen deze ezels niet twee keer tegen dezelfde steen en hebben ze Schiphol uitgekozen met 5 (vijf) start- en landingsbanen. De kans dat vijf vliegtuigen besluiten om deze ochtend terug te keren met een vogel in de motor én alle vijf naast een andere baan op Schiphol belanden is wel extreem klein. Normaal laten de vrienden zich niet afschrikken door lage slagingskansen (bal kan langs/door de boom, over de waterhindernis), en ook nu hebben wij groot vertrouwen!


Had ik al gezegd dat we er zin in hebben?

Nog even wachten….

“Legendarisch”, is de samenvatting in één woord van de golftrip van JTGolf naar Amendoeira in september 2015. Aangezien we al weer in 2017 leven is het hoog tijd voor een herhaling van dit mannen uitje pur sang. Aankomende donderdag zal de strijd in de Eversen-Urbanus Wissel Bokaal weer los barsten in de Algarve, Portugal. Wederom wordt het strijdtoneel verdeeld over Vilamoura (Laguna) en Amendoeira (Faldo en O’Connor). En om te zeggen dat de golfvrienden er zin in hebben is zo ongeveer het understatement van het jaar. Tot radeloosheid van de vrouwen weten de vrienden elk normaal gesprek te draaien tot een gesprek over golf en in het bijzonder DE trip naar Portugal. Het is zelfs zo erg dat tijdens een gezamenlijk wijnproeverij de vrienden uit elkaar werden gezet als twee kleuters die maar blijven geinen in de klas. Men zegt wel eens dat een man nooit volwassen wordt, Jeroen en Tom hebben dat al lang wetenschappelijk bewezen.

Een golftrip naar Portugal kan natuurlijk niet plaatsvinden zonder de perfecte voorbereiding. Dan hebben we het niet over het boeken van hotel, vlucht en huurauto, maar om de onmisbare lifjes en lafjes. Sommige, voornamelijk niet golfende, mensen zouden het onzin noemen, maar voor de vrienden noodzakelijk. Hierbij is de rolverdeling duidelijk: Tom oppert en Jeroen zegt steevast “ja”. Ook dit jaar zijn weer speciale ballen geproduceerd met dank aan vriend van de vrienden: Ab. Een kleine upgrade in het design maakt het mogelijk dat de vrienden de ballen nooit meer zullen verwisselen. Hun eigen naam staat nu onder het mondiaal (met dank aan Jopie) bekende JTGolf logo. Aangezien voor veel betere ballen is gekozen dan de vorige keer en de drukkosten door de details hoger zijn dan ooit is het nu ongekend prijzig geworden om een balletje weg of in het water te slaan. Het strooien met ballen onder het motto van reclame zoals Tom de vorige keer deed is nu “not recommended”.

Maar golfballen is niet het enige wat dit keer gepersonaliseerd mee naar Portugal gaat. In Nederland relatief onbekend (alleen bij Golf & Country Club De Goyer kunnen krijgen) maar in de Algarve gewoon standaard zijn de zogenaamde Yardage Books. Kleine boekjes waar per hole de afstanden tot bunkers, waterhindernissen en greens staan vermeld. Nu kan je deze boekjes direct in je broekzak stoppen, maar mooier is natuurlijk om deze te verpakken en echt Genuine Leer. Een kleine zoektocht op Internet leverde een specialist in Ierland op die dergelijke Yardage Book Covers niet alleen leverde maar ook kon personaliseren. Een klein fortuin later werden de twee gepersonaliseerde leren Covers afgeleverd bij de vrienden. Noodzakelijk? Nee. Leuk? Ja! Kortom, aan de voorbereiding ligt het ook dit jaar niet, al kan de mening op maandag na de golftrip natuurlijk anders zijn.

Dit jaar nemen de golfvrienden voor het eerst hun “Scotties” mee naar Portugal. Deze putters zijn speciaal aangepast aan het Bermuda Tifton Lollipop gras met stimp 12 of hoger waarmee de greens in Amendoeira zijn uitgerust. Grootse prestaties op de greens worden dan ook dit jaar verwacht, mits: 1. Jeroen niet zegt “ik maak deze wel even snel af” en 2. Jeroen zijn tas überhaupt in Portugal weet te vinden.

Had ik al gezegd dat we er zin in hebben? Nog 3 dagen, 2 uur , 27 minuten en 30 seconden tot de afslag op hole 1 van Laguna.

Het hangt in de lucht

In voorbereiding tot het ultieme JTGolf weekend half juni deden de vrienden vanochtend het vertrouwde Naarderbos aan. Lusje B was het strijdtoneel voor deze golftitanen. Met weinig wind en de pins op positie “B” was het uiteraard prijsschieten. Al begon dat vandaag al op de Driving Range en niet eens door de vrienden. De eerste grap werd namelijk gemaakt door een gemiddelde Naarderbos golfer, die een minder dan gemiddelde bal sloeg. In plaats van de volgende bal te gaan slaan, keek deze stakker naar ons en vervolgens ging hij zeer nauwgezet zijn golfclub inspecteren. Een duidelijk gevalletje “normaal sla ik nooit zo’n bal, het moet aan de club liggen”. Uiteraard kennen wij dit gevoel, maar als je dan de volgende ballen wederom kwalitatief uitermate teleurstellend slaat dan ligt het op een gegeven moment echt niet meer aan de club.

Maar goed lusje B dus. Niets vermoedend lopen wij naar de tee van de 10de hole en zien daar een Marshall staan en een echtpaar, de Kempertjes bleek niet veel later. Meneer Kemper legt aan voor een superklap precies op het moment dat de Marshall erachter komt dat wij eigenlijk samen met de Kempertjes moeten spelen. De beste man begint te zwaaien en wil net gaan roepen als wij zeggen dat wij er wel achteraan lopen. Meneer Kemper kan onverstoord zijn bal out-of-bounds slaan en wij lopen gewoon lekker met z’n tweeën. Overigens was Tom een bekende van de Marshall en werd nog even geïnformeerd hoe het ging met zijn ouders, “heel goed”, kwam er nog uit en toen was het tijd voor golf.

Beide vrienden spoten uit de startblokken en dat maakte meteen duidelijke dat ze vooraf niet de dolphin hadden geflokt. Na 3 holes waren 6 GIRs, 5 pars en 1 bogey genoteerd. Een waanzinnige start die meteen duidelijk maakte dat er iets bijzonders in de lucht hing. Dan worden niet de vliegtuigen bedoeld die erg laag over de baan vlogen (oorzaak onderhoud Kaagbaan?). Wel bijzonder kan worden genoemd dat wij wachtend op de tee van hole 12 de SAS vlucht uit Helsinki, met daarin de vrouw van Jeroen, zagen overkomen. Meestal heeft een dergelijke gebeurtenis desastreuze gevolgen voor de golfronde van Jeroen, maar dit bleef uit. Dit leert ons dat goed golfen met je vrouw in de buurt wel mogelijk is, mits ze in een vliegtuig zit.

Ook hole 13 en 14 werden afgeraffeld met prima scores en op 14 kon Tom zelfs de stand gelijk trekken. Veelal betekent dit dat Tom een paar ballen op excursie slaat op de hole erna, maar dit bleef uit. Hij ging zelfs voor de green met slag 2 op deze par-5. De lijn was goed, de wind was goed, het gras was hard genoeg voor een goede rol, de bal was niet meer te zien…..dat kan maar een ding betekenen! Juist, de bal lag in de bunker voor de green…$Y(@&$&%)_*_$%. Met, volgens Jeroen de slag van de dag, wist Tom de green alsnog te bereiken. Beiden mannen schreven maar weer een par op de scorekaart.

Voor de lezers die de scores hebben kunnen bijhouden, het ging dus lekker, voor de andere lezers, beiden stonden na 6 holes op een score van +2. Een dergelijke score zien we wel vaker, wat het bijzonder maakt is dat beiden deze score hadden. Een goede ronde door beide vrienden op hetzelfde moment is zeldzaam……en dat blijft het ook want Tom sloeg zijn tweede slag op hole 16 out-of-bounds en moest daardoor 2 slagen incasseren (want weer terug van waar je geslagen hebt + een strafslag). Door ook nog een put van 40 centimeter te missen, wist hij de ronde in het kader van de Appeltaart Cup van niet spannend om te draaien naar helemaal niet meer spannend. Op hole 17 wist Jeroen zijn voorsprong te vergroten met een keurige par tegenover een rommelige bogey.

Maar ja, hole 18. Het kan misgaan…We werden doorgelaten door de Kempertjes omdat mevrouw Kemper een Tom Dumoulin deed en daarbij haar handschoentje had laten liggen, of had gebruikt dat werd uiteindelijk niet helemaal duidelijk. Jeroen had de eer en toen hij nog tijdens zijn backswing uitriep “ik haat deze hole”, zag Tom een glimp van een kans. Zijn bal denderde wel op de fairway en dat maakte gelijk de eerste keer dat hij een fairway deze ochtend raakte. De provisioneel gespeeld bal van Jeroen nam dezelfde balvlucht als de eerste, maar net nog wat erger. Was het eerst nog een glimp, nu zag Tom een Sharon Stone Basic Instinct van een kans!. Helaas mocht het niet zo zijn, beiden ballen lagen nog (net) bespeelbaar, en na een prachtige herstelslag van Jeroen, waarbij het een wonder was dat hij geen boom, tak, blaadje, rondvliegende Aalscholver, KLM toestel, terugkerende Sojoez capsule, maar dan ook werkelijk waar niets heeft geraakt.

Zo eindigde deze ronde wederom in een Appeltaart Cup overwinning voor Jeroen met een score van +4. Deze score en ook de score van Tom (+8) waren genoeg voor 18 stableford punten. Handicaps geconsolideerd en een goede oefenronde voor Portugal was de wrap-up. Met een paar Oma Bob’s kroketten werd het uitsmijter incident van vorige week uit het geheugen gegeten. Wederom kwam Tom een bekende tegen op het terras en ook Jeroen zag dingen die hem bekend voorkwamen.

Op de terugweg werden nog nieuwe ballen gekocht (het ligt dus toch aan het materiaal) om te laten bedrukken met het JTgolf logo voor gebruik in Portugal! We zijn er dus bijna helemaal klaar voor.

Zo diep zit het…

Je kent het wel, je wordt wakker en realiseert dat je wel een hele aparte droom hebt gehad. Hoe verder de ochtend vordert kan je er steeds meer details van herinneren en wordt het een volledig verhaal.

Vanochtend had Tom zo’n ervaring. Zijn droom: hij was caddy van Graeme McDowell (Waarom Graeme? Geen idee, dat was nu eenmaal zo). Mede door zijn goede adviezen liep Mac, want zo mocht Tom hem noemen, een prima ronde. Bij het standaard biertje na afloop van de ronde vertelde Tom dat hij zelf ook graag golfde, uiteraard samen met zijn vriendje. Dat ze binnenkort een golftrip hebben naar Portugal. Geïnteresseerd zoals hij natuurlijk was vroeg Graeme welke banen we gingen spelen. Tom antwoorde Laguna (kende hij alleen van naam) en O’Connor en Faldo had hij zelf ook gespeeld. Beide banen waren volgens hem top, al was Faldo wel moeilijk. Tom vertelde het voorlopige speelschema: donderdag Laguna, vrijdag 2x O’Connor, zaterdag 2x Faldo en dan zondag nog een keer Faldo. “Als jullie dan nog kunnen lopen”, lachte Graeme hartelijk. Tom beaamde dat door te vertellen over Jeroen zijn rug na de vorige editie. Daarna nog even over zijn gemiste put gehad op 18 tijdens de Ryder Cup 2016 (realiseerde me toen ik wakker werd dat dit eigenlijk de put van Lee Westwood was, maar in een droom kan alles). Toen ging de wekker….en was deze droom weer weg…

Na deze goede ervaring verwacht Tom binnenkort meer van dit soort dromen. Waarbij hij hoopt dat een of beide van de volgende twee scenario’s hierbij zitten: starten op de Faldo Course op zaterdagochtend en dat iemand vraagt of hij met ons mee mag spelen, waarbij we omkijken en zien dat de vraag wordt gesteld door Sir Nick zelf, of samen met Jeroen starten in de Masters en ingedeeld worden in een flight met Jason Day en Jordan Spieth….

Weltrusten!