Gifbekers niet aan te slepen

Het is woensdag en voor het eerst sinds januari lopen wij richting het clubhuis van het vertrouwde Naarderbos. Meteen valt de meest recente vernieuwing op, een schoenborstel plek, en stellen wij vast dat onze greenfee nog altijd goed wordt besteed. Zoals altijd worden we vriendelijk begroet bij de receptie. De ballenkaart van Tom is leeg en achteloos wordt daar door de receptioniste voor 20 euro aan ballen op gestort. Hoe zoveel ballen passen op zo’n klein pasje is voor de mannen een raadsel die ze maar niet opgelost krijgen. Wanneer Jeroen nog kiest voor een nerveus angst plasje, zoekt Tom een mooie plekje op de driving range. Dit keer zonder overdekking want lekker weer. Tom zit duidelijk goed in zijn vel want hij haalt zelfs een emmer ballen voor Jeroen. Duidelijk onder de indruk van deze onverwachte sociale twist begint Jeroen direct met het slaan van diverse strepen in de blauwe lucht boven de driving range. Ook Tom laat ze lekker vertrekken. Meestal geen recept voor een goede ronde, maar eens moet dat toch uit ons hoofd.

Onderweg naar hole 10, want lusje B, worden wij vergezeld door een eenling van het caliber “te stijf voor een goede handicap”. De door ons zo gevreesde vraag wordt als snel gesteld: “Welke starttijd hebben jullie?”. Meestal handelen we dit tactisch af met een “ongeveer” of een “nood” bezoek aan het toilet. Vandaag niet, we beantwoorden de vraag direct zonder vrees voor meespelen. Waarschijnlijk een gevolg van ons goede gevoel vandaag. De “stijf caliber”-kerel start eigenlijk later maar wij verzoeken hem om ieder te beginnen. Dit blijkt een juiste keuze want wij zien hem pas weer voor het eerst op hole 1 van lus A waar hij keurig zonder enige heup actie een bal de prut in slaat.

Tom wint alweer de toss en kiest voor een lange ijzer en legt de bal keurig op de fairway. Jeroen speelt onverwacht aanvallend met de driver en houdt zijn fade genoeg in bedwang om ook de fairway te raken. Twee prachtige approaches levert voor beiden een GIR op. Misschien is wat oefenen met putten toch wel verstandig, want voor beiden is de drie putt onnodig. Bogey dus, wat maximaal par had moeten zijn.

Hole 11, par 3, vergt een fikse tik. Tom pakt weer een lange ijzer en slaat een Stinger die niet hoger komt dan een meter. Mooie slag maar geen “bewussie” en daarom blijft de bal ruim voor de green liggen. Jeroen pakt een hybride uit zijn tas en weet de bal keurig pin high te slaan, de richting is dan weer niet keurig en de bal stop links van de green in de rough. Wat we wel hebben geoefend is het chippen. Vol zelfvertrouwen lopen we naar ons balletje toe. Jeroen begint en weet een downhill ligging keurig om te buigen in een bal op de green. Tom probeert uit alle macht zich te ontspannen, want dat schijnt goed te zijn bij chippen. Wonderbaarlijk lukt hem dit en chipt de bal op de green richting de vlag, de bal rolt angstaanjagend goed richting de hole en zelfs IN de hole, BIRDIE!. Op zijn bekende ingetogen manier viert Tom dit professioneel, waarna Jeroen de hole met een prima twee putt afmaakt tot een knappe bogey vanaf de ligging na de eerste bal.

Twee holes in de wedstrijd en nog steeds heeft Tom de eer. Dit komt niet vaak voor en vol vertrouwen trekt hij de driver uit de tas om hole 12, par 5, eens flink aan te vallen. Geïnspireerd door het spel van Jon Rahm bij de Masters heeft hij zijn driver swing voor de 724ste keer aangepast. Ook nu moet Jeroen lachen om de zoveelste poging die waarschijnlijk na 5 keer al weer verlaten wordt. Niets blijkt minder waar want deze swing wordt al na 2 pogingen verlaten, waarom? Omdat beide pogingen leiden tot een out-of-bounds bal. Uiteindelijk slaat Tom zijn bal rechtuit, inmiddels slag 5, keihard de fairway bunker in. Lekker begin van deze hole en het goede gevoel na de birdie is ineens ver weg. Jeroen daarentegen weet zijn driver keurig op de fairway te houden en tikt zijn tweede slag ook goed richting de hole. Zijn derde bal legt hij pin high, rechts, net naast de green. Ook Tom ligt inmiddels dichtbij de green (aan de achterkant) maar dan praten we al over slag 8. Met een keurige chip en dito putt weet hij een 10 (Tien) veilig te stellen. Jeroen twijfelt over het gebruik van aimpoint, kijken of gevoel. Geen idee waarvoor hij uiteindelijk kiest maar hij weet zijn bal keurig de hole in te krijgen, BIRDIE!!. En zo hebben we op hole 12 een six (6) shot swing. Kortom, het WAS een wedstrijd.

Vanaf dat moment wordt het een lijdensweg voor Tom. Alleen op hole 14 weet hij nog iets van de hole te maken maar verder blijven de gifbekers aangedragen worden en keer op keer trekt hij ze adje. Uiteindelijk blijft de teller steken op 2x out-of-bounds, 3x fairway bunker, 2x in het water, 4x drie putt, 1x GIR en 1x geraakte fairway (beiden op de eerste hole). De totaalscore voor Tom is daarmee 53, een van de slechtste rondes ooit voor lusje B en dat ondanks een birdie. En zoals gebruikelijk, als Tom aan het k#$&^#en is, dan gaat het bij Jeroen wel lekker. Hij mept, scrambled en putt zich naar een par, de genoemde birdie en 7 bogeys, en daarmee een mooie score van 41. Hij speelt keurig zijn handicap, zoals het heurt.

Tijdens de wandeling naar het clubhuis vraagt Tom zich hardop af of zijn driver niet gewoon kapot is. Het kan toch niet aan de swing liggen. Jeroen doet het enige juiste in deze situatie en verandert het onderwerp van het gesprek naar appeltaart en cheesecake. Lekker in het zonnetje op het terras dit keer, teken dat nu toch echt het golf seizoen is aangebroken.

Wereldtop strijkt neer in Hoogland

Begin april, de golfwereld kijkt toe hoe alle klasbakken zich voorbereiden op de eerste major van het jaar, The Masters. Traditioneel wordt op de dag vóór het toernooi door de wereldtop ‘s ochtends een ronde op Hoogland gelopen, waarna het hele circus naar Augusta verhuist om daar de par-3 contest te spelen. Hierbij het verslag van het ochtendprogramma, voor het tweede deel verwijzen we u graag naar Ziggo Sport.

We hebben een gunstige loting, we mogen op een vertrouwd tijdstip aantreden en zitten samen in een flight. Bij aankomst op Hoogland valt direct op hoe druk het al is, de wagens van DJ, Jordan en JT staat naast elkaar vlak voor de ingang naar het clubhuis. Op onze gebruikelijke plek dus, we moeten vandaag genoegen nemen met een plek bij de driving range. Als we ons melden bij de receptie blijkt dat ons management helaas ons startgeld niet heeft betaald dus we moeten zelf nog even de greenfee afrekenen (let op het woord greenfee, dit gaat nog een rol spelen).
Het is rustig op de driving range, vlak naast ons staat Rickie in zijn spijkerbroek wat houtiger te slaan, blijkbaar kan hij alleen presteren in oranje kleding. Het inslaan gaat bij ons prima, zelfs het mikken op een target levert goede slagen op. Vol zelfvertrouwen lopen we naar de eerste tee, we horen zelfs al wat gejuich in de verte (maar dat kunnen ook de schapen geweest zijn van de boer aan de overkant).

De starter bij hole 1 blijkt net even naar de wc te zijn, dus we loten zelf maar wie er mag beginnen. Zoals tegenwoordig gebruikelijk wint Tom deze en hij mag dus onze flight aftrappen. Golf is een mentaal spel, dat wordt ons elke keer weer pijnlijk duidelijk gemaakt. Het kan daarom ook gebeuren dat bepaalde holes echte angstgegners worden. Voor Jeroen is dit bijvoorbeeld hole 16 op Naarderbos; Tom krijgt hole 1 op Hoogland niet uit zijn hoofd. Deze hole dus. Om het water aan de rechterkant te ontwijken, besluit hij niet met zijn driver te slaan maar op safe te gaan met een lange ijzer. Deze slaat hij immers recht en ver. Meestal. Maar dus niet op hole 1 van Hoogland. Het is een enorme poeier maar absoluut kansloos het water in. Jeroen trekt wel de driver uit de tas, produceert een interessante balvlucht maar de bal komt veilig op de fairway. Een strakke approach en twee puttjes later scoort hij een par; Tom moet mede door een strafslag een double bogey slikken.

Bij hole 2 kunnen we gelijk verder, de flight voor ons bestaat uit de drie tobbers Fitzpatrick, Aphibarnrat en Furyk, maar gelukkig lopen ze door. Deze par 3 is niet ver maar heeft een green die vooral in de breedte gestrekt is. Jeroen krijgt zijn bal op de green, Tom kiest een heerlijk aanvallende lijn maar slaat de bal net te ver waardoor hij in de bunker achter de green landt. Met zijn gouden handjes slaat hij wel een heerlijke bunkerslag, mist helaas net zijn eerste putt waardoor hij een bogey scoort; Jeroen noteert een fantasieloze par.

Holetje 3 is een lange par 4. Jeroen slaat zijn bal hier altijd in de rechterrough en beta man als hij is besluit hij deze statistiek nog wat op te krikken. Tom heeft nu wel de driver gepakt, haalt verwoestend uit en slaat zijn bal rechts van die van Jeroen. Dat klinkt als geen al te beste bal. Correct. Echter ligt daar de fairway van hole 9, waardoor zijn ligging ineens prima is. Hij speelt de hole mooi verder, een bogey op deze hole voelt als een par. Jeroen heeft het wat lastiger, rommelt zowel qua lang als kort spel met een triple bogey als gevolg.

Tom is helemaal losgekomen door deze hole. Zijn afslag (rustig zeventje) op hole 4 komt weliswaar in een fairway bunker, maar door zijn eerdergenoemde gouden handjes tikt hij na een GIR en twee puttjes gewoon een zeer fraaie par binnen. Jeroen heeft geen briljante afslag (een ijzer 8 vanaf de tee blijkt toch best lastig) maar ligt wel midden op de fairway. Zijn tweede slag op deze hole is meestal niet briljant en ook deze keer is het niet best; als enige positieve is te melden dat de bal niet in het water eindigt. Wel tussen de teeboxen van hole 8, gelukkig hadden Jason, Ernie en Henrik daar net afgeslagen en waren weer verder gelopen. Jeroen trekt met prima kort spel toch nog een bogey eruit.

Holes 5 en 6 spelen we allebei in bogey. Weinig interessants te melden, behalve dan de afslag van Tom op 5. Wat een streep met zijn ijzeren 3!
We lopen inmiddels steeds verder in op de tobbers. Wat een bedroevend niveau, geen wonder dat er geen toeschouwers met hun flight meelopen (de vraag ‘zeg, hoeveel toeschouwers liepen er dan met jullie flight mee?’ beschouwen we als een niet ter zake doende vraag waarop we dus geen antwoord geven).

Hole 7 dan, de korte par 4. Tom trekt weer een lange ijzer uit de tas, maar haalt iets te enthousiast uit waardoor hij een wat merkwaardig rollertje produceert. Hij probeert dit met zijn tweede slag te compenseren, maar compenseren gaat nooit goed. NOOIT!!! Out of bounds, twee slagen weggegooid. Hij scoort een double bogey dus toch nog wat damage control. Jeroen verne*&*kt zijn goede afslag met een dramatische approach die tussen een paar boompjes eindigt waardoor hij zijn par kans verspeelt.

Dan de laatste par 3. Door de volle tegenwind een lastige afslag (overigens zonder tegenwind ook), wat we aantonen door allebei in een (andere) bunker te belanden. Herstellen lukt niet meer, tweemaal double bogey.

Op de teebox van hole 9 (een par 5) moeten we op Barnrat en co wachten die maar niet opschieten. Hakken en zagen voor gevorderden. Ondertussen staat Tiger op de green van hole 3 die vlak bij ons ligt.
‘Is die bal van jullie?’ roept hij in opmerkelijk goed Nederlands naar ons.
‘Nee Tiger, we hebben nog niet eens geslagen gek,’ roepen we terug.
Als de tobbers eindelijk doorgelopen zijn, mag Jeroen als eerste afslaan. Met een mooie fade (hij kan ook niet anders) komt de bal netjes op de fairway terecht. Tom neemt weer zijn lange ijzer maar de magie is weg. Met een luide plons verdwijnt de bal naar de natte onderwereld. Met een 8 voor Tom en een par voor Jeroen komt een einde aan ons als altijd gezellige rondje.

Na het ondertekenen van onze scorecard gaan we in het clubhuis nog even wat eten en drinken, we moeten tenslotte voldoende energie overhouden voor de par 3 contest. Het vet blijkt helaas nog niet aan te staan dus ‘twee kroketten op brood’ gaat niet lukken; de ossenworst variant ziet er echter ook goed uit.
‘Smaakt het?’ komt onze serveerster even later vragen.
‘Jazeker,’ knikken we.
‘Oh gelukkig,’ zegt ze enigszins opgelucht en loopt weer weg.
Vragend kijken we elkaar aan. Hoe moeten we dit nou weer interpreteren? Is dit de eerste keer dat ze zo’n broodje maakt? Zitten de vorige mensen die dit besteld hebben al vijf dagen onafgebroken op het toilet?
Als Jeroen wil gaan afrekenen, valt zijn oog op de tekst ‘Play en lunch, speciaal voor greenfee spelers’. WTF! Waarom is dat ons niet verteld toen we ons hier kwamen melden?
‘We zijn greenfee spelers en willen graag van deze actie gebruikmaken,’ zegt hij tegen onze serveerster die gelijk van kleur verschiet.
‘Oei, dan moet ik even iemand erbij halen,’ stamelt ze en hobbelt naar de receptie. Even later komt ze met de dame terug die ons deze ochtend heeft geholpen.
‘Dat had u eerder moeten zeggen,’ begint ze, ‘maar ik zal het voor deze keer nog doen.’
We wisselen een blik van verstandhouding uit, dit wordt weer een klantvriendelijk gesprek.
Na wat getoets op het scherm van de kassa lijkt het geregeld te zijn.
‘Dat is dan 28 euro.’
Terwijl Jeroen begint met pinnen, realiseert hij zich dat dit toch best wel veel is.
‘Is dat inclusief de korting?’ vraagt hij de serveerster die inmiddels weer alleen achter de kassa staat.
‘Ja, volgens mij wel. Maar zij heeft het ingetoetst en zij is de baas.’ Ze knikt wat onhandig richting receptie om nog eens te benadrukken dat er zich heel erg weinig in haar eigen hoofd afspeelt.
Als we het bonnetje bekijken, blijkt dat we nu zowel voor de volledige bestelling als voor de meerprijs van 5 euro hebben betaald die het eten zou moeten dekken. We wijzen haar erop, waarna ze weer richting receptie vertrekt.
Uiteindelijk wordt het opgelost, maar niet zonder nog een laatste sneer in onze richting dat we dit eerder hadden moeten zeggen. Waarvan akte.

Als we naar buiten lopen, krijgen we bericht van ons management dat onze privéjet met pech in Amerika staat waardoor we niet op tijd kunnen komen voor de par-3 contest. En ook niet voor het hoofdtoernooi. Weer geen groen jasje dus. Maar wel gezellig samen vier dagen topgolf op tv kijken, waarschijnlijk met een biertje in de hand. Go Henrik! Go Jordan! En GO TIGER!

Dat hebben jullie wel even nodig

Het was al weer lang geleden. Nadat we vroeg in januari het nieuwe Appeltaart Cup seizoen hebben geopend kwam Koning Winter toch nog even langs. Gevolg van vrieskou is wintergreens. Sinds Portugal vinden wij golf een sport dat boven het vriespunt en op echte greens gespeeld moest worden. Sterker nog, eigenlijk alleen nog maar bij 25+ graden in korte broek en met (veel) bier, maar dan wordt er Nederland nog maar weinig gegolfd.

Omdat het zo lang geleden was en daarmee defacto de start van het seizoen is gekozen voor Nunspeet voor de eerste acte. Deze angstgegner pur sang was ook vorig jaar de plek van de eerste ronde. Waarmee het totale gebrek aan lerend vermogen van de vrienden wederom is aangetoond. Immers, vorig jaar hebben ze op Nunspeet de uitspraak “van de baan afdruipen” een nieuwe, diepere, dimensie gegeven. In het resterende jaar hebben ze gevochten om weer een greintje zelfvertrouwen terug te winnen. En dan begin je dit jaar gewoon weer hetzelfde. Nunspeet dus, 18 holes martelgang tussen de pinetrees van de Veluwe.

Een Christelijke starttijd van 9.06 werd uitgekozen en keurig op tijd, rond halfnegen, parkeren wij de auto op het reeds volle en gezellige Nunspeet. Waarschijnlijk hebben wij de ingang van de ondergrondse parkeerplaats gemist en is iedereen, inclusief de receptie, de baan al in. We mogen beginnen zonder te betalen en het voorbeeld van gastvriendelijkheid en klantgerichtheid is verder doorgetrokken op de Driving Range waar wij onze balletjes, als twee omgekeerde paashazen, zelf mogen rapen.

De zee van ruimte op de Driving Range zorgt voor enige keuze problemen. Waar ga je staan als je zo veel keuze hebt. Jeroen kiest voor de plek waar hij zich het meest comfortabel bij voelt en laat dat ook zien. De ene mooie slag naar de andere laat hij van zijn Taylormade clubs vertrekken en maakt daarbij zijn zelf gekozen voorbeeld rol volledig waar. Evenwel is een goede sessie op de Range vaak een recept voor een desastreuze ronde. Tom is ondertussen bezig met een mooie spreiding van slagen. Daarmee bedoel ik niet de lengte (gewenst), de diversiteit (gewenst), maar de spreiding waar de ballen naar toe vliegen (ongewenst). Op veel banen kan je aardig wat permitteren, maar gezien de hoeveelheid bomen op Nunspeet is dit niet zo’n baan.

Na het feitelijk terugplaatsen van de door ons zelf geraapte ballen zijn we er weer helemaal klaar voor. De roest en spinnenwebben zijn weer uit de clubs geslagen, behalve uit de putter. Op weg naar de eerste hole vraagt Tom nog voorzichtig of het toch handig is om een paar ballen in te putten, maar Jeroen wijst dit initiatief resoluut af. Toen duidelijk werd dat de vlaggen niet op de greens stonden, maar op de wintergreens, was het oefenen op putten natuurlijk helemaal nutteloos geworden. Ik zie u afvragen: “wintergreens? Maar daar doen ze toch niet aan bij JTGolf?”, klopt helemaal. Hier hebben wij een schurft hekel aan, maar we zijn er nu toch en de hoop is dat na een paar holes toch nog de echte greens gebruikt kunnen worden.

Tom wint verrassend de toss en jaagt zijn eerste bal niet verrassend de bomen in. Jeroen weet met een keurige banaan de fairway wel te raken en maakt er een nette hole van, par. Tom daarentegen wisselt de bomen aan de rechterkant keurig af met de bomen aan de linkerkant. Daarmee weet hij het “wie raakt de meeste bomen”-klassement binnen 1 hole te beslissen en neemt genoegen met een double bogey op deze hole.

Verder opmerkelijke feiten van de eerste negen holes van lusje Oost:

  1. Een dribbel afslag van Jeroen op hole 2 die niet in de statistieken terugkomt.
  2. Na het afronden van hole 2 komen wij de greenkeeper tegen die alle wintergreens aan het verwijderen is. Vanaf hole 3 echte greens!, misschien de volgende keer toch inputten?!
  3. De afslag op de par 3 hole 3 van Tom die een meter of 30 links van de green terecht komt. Het vizier staat nog niet op scherp.
  4. Een out-of-bounds drive op hole 4 van Jeroen die toen maar bedacht om van deze hole een separaat evenement te maken en een 9 op de kaart te zetten. Mooie quote van Jeroen: “Die ballen die ik sloeg waren echt mooi, maar de stomme bomen stonden in de weg”, waarbij je je kan afvragen of het mooie slagen zijn als deze een boom weten te raken?!
  5. De keurige par van Tom op hole 6 na zijn eerste (en laatste) rechte drive van de dag. Een hole waarbij Jeroen ook de fairway raakt….maar dan van hole 7.
  6. Het opmerkelijke feit dat zowel Jeroen als Tom de keuze op de driver laat vallen voor de afslag op hole 7, aangezien dit een par 3 is. We zien dit vaker bij andere spelers die dan steevast de titel “watje” krijgen. Verzachtende omstandigheden dat het gaat om 200 meter met wind tegen gelden eigenlijk niet na dit soort eerdere uitspraken. Wel weer prachtig is dat de afslag van Jeroen als een echte NIBY (Not In Bunker Yet) eindigde.
  7. De afslag van Tom op hole 9 is zeker ook het noemen waard omdat deze in een hoek van 45 graden de eerste beste boom opzoekt om vervolgens voor de rode tee te eindigen. Door de volgende twee slagen ook links te houden komt het geraakte boom moyenne bij deze hole tot 3,71.

Uitermate opmerkelijk is het feit dat Tom na 9 holes zo waar 1 slag voorsprong heeft genomen. Het is dus gewoon nog steeds een wedstrijd. Met een redelijk goed gevoel lopen de mannen dan ook naar de eerste hole van lusje Zuid en de 10de hole van deze ronde. Druk discussiërend over de nog aanstaande hole 9 van zuid, want “’s nachts badend in het zweet wakker wordend”-moeilijk, viel onze blik op een hoop wachtende bejaarden. Nog even is onze hoop dat het hier gaat om een willekeurige samenscholing van de lokale 70+ partij van Nunspeet, maar helaas zijn dit 3 flights kreupelhout. Deze kwalificatie is met name terecht voor de, door ons zo genoemde, Baardemans. Het niveau wat deze man op de golfbaan brengt is legendarisch slecht. Als je na 3 slagen nog steeds niet voorbij de rode tee bent dan kan je beter naar de cursus kantklossen voor beginners. De vraag waar deze man zijn GVB gehaald heeft is dan ook volledig irrelevant. Deze man heeft geen GVB gehaald, gekocht dat dan weer wel. Na 20 minuten koud worden mogen de mannen het weer eens proberen. Jeroen gaat gelijk lekker door waar hij gebleven was. Tom heeft daar iets meer moeite voor nodig, waaronder een slag die verder niet in de statistieken is terug te vinden. Zelfs na 4 putts op hole 11 is hij nog niet warm. Mooi is dat Jeroen bij deze hole gekozen heeft voor een avontuurlijke route en uiteindelijk, door het putt gepruts van Tom, nog deze hole won.

De volgende hole, par 3 12de hole, is een hole die “gewoon” met een ijzer te halen was. Beiden mannen doen keurig wat er volgens hun handicap verwacht mag worden en leggen de bal in een keer op de green. Deze mooie slagen zijn Baardemans ook niet ontgaan en hij complimenteert ons dan ook met de uitspraak: “mooie ballen hoor, maar dat hebben jullie ook wel even nodig”. Deze mening van iemand die na 2 holes al meer slagen heeft gezien als de eerste- en tweede wereldoorlog samen is van uitzonderlijke schoonheid en iets wat wij niet wilden missen. In de categorie uitzonderlijke schoonheid kan ook Tom zijn tweede slag op hole 14 worden genoemd. Niemand weet wat zijn oorspronkelijke gedachte bij deze bal was, maar de gelijkbenige driehoek die hij creëert om de bal verder van de hole te krijgen is uitmuntend. Zeker ook omdat hij, nadat hij de eerste boom had geraakt, koeltjes de niets vermoedende Jeroen waarschuwt voor de tegemoet komende bal voordat deze de tweede boom raakt. Een klasse van perfectie én sportiviteit waar alleen de hele grote van de mondiale golfsport zich in bevinden.

Na wat gemoedelijk rommel golf, waarbij hier en daar (letterlijk) een boom wordt gesnoeid (hebben wij ook vaak aan gedacht om hier te doen, maar dan zonder toestemming), komen de vrienden uiteindelijk bij hole 9 van zuid en de 18de hole van de ronde. Deze hole is eigenlijk niet af te ronden zonder strafslagen te incasseren en eerlijk gezegd hebben wij nooit zo’n zin in deze hole. Maar ja, om bij het clubhuis te komen moet je toch lopen, dus dan ook maar wat slaan tussendoor. Jeroen slaat zijn driver keurig op de fairway al raakt hij met zijn geplaatste curve wel een lage struik. Om niet zijn bal meteen in het water te gooien kiest Tom dit keer voor een ijzer 4 en dat blijkt de juiste keuze om de fairway te raken. De tweede slag van Jeroen is goed bedacht en gekozen, de uitvoering was net 10 centimeter te slecht, plons, en een strafslag. Tom besluit over het heuveltje te slaan en daarmee het risico van het water te vermijden. Dit lukt uitstekend, was het niet dat het heuveltje niet alleen maar hoog maar ook diep is. Evenwel weet hij zijn bal terug te vinden en zijn 3de slag in de buurt van de green te krijgen. Jeroen doet hetzelfde en zo kan zonder verder bal verlies de ronde worden beëindigd.

Toen de rook van deze ronde een beetje was opgetrokken in het clubhuis met een lekker natje en droogje voor de snufferd viel het eigenlijk allemaal wel mee. Jeroen scoort een acceptabele 92 en ook de 100 van Tom was ok voor een eerste ronde. Aan het eind was het gewoon weer zoals verwacht en helemaal geen wedstrijd. Duidelijk was ook, aan het gekreun bij het in de auto plaatsen van de tassen, dat nog wat aan de spierconditie moet worden gewerkt.

Helaas voor Jeroen was de baan niet Qualifying en de eerste twee holes wintergreens waardoor deze ronde niet meetelt voor de Appeltaart Cup 2018. Uiteraard was dit wel het geval geweest als, in het onwaarschijnlijke geval, Tom had gewonnen. Het weer wordt vanaf nu alleen maar weer beter, laten we hopen dat het golf de zelfde trend volgt…..

 

 

Sorry Nederland, sorry!

Het is zaterdagochtend en na het altijd moeizame bed ontstijgen, sla ik de gordijnen open. Tot mij komt een bak treurnis van epische proporties. Het is donker, grijs, regent pijpenstelen en niets wijst erop dat het nog beter gaat worden in de loop van de dag. Om nog wat zout op de wonden te gooien heb ik een WhatsApp bericht van golfpro en vriend van JTGolf, Edward de Jong. Hij stuurt een foto met baanboekje van Victoria en een selfie met zonnebril, gelardeerd met de tekst “Iemand moet het doen”. Daarmee maakt hij drie dingen zo helder als glas: dat het niet overal in de wereld pet weer is, dat wij weer eens op de verkeerde plek zitten en dat wij het verkeerde beroep hebben gekozen.

Mijn enige lichtpuntje deze ochtend is een touwtrek battle die ik heb met onze hond Max. Het fanatisme en plezier straalt er vanaf en ook Max vindt het niet erg om te doen. Uiteindelijk verlies ik ook deze strijd en ben ik weer terug bij de grijze, trieste en natte dag.

Toch ben ik bang dat deze dramatisch treurige dag niet zo maar willekeurig is. Dat het niet een speling der natuur is, gewoon een slechte dag of een reguliere Nederlandse februari dag. Helaas moet ik bekennen dat JTGolf een negatief aandeel heeft in deze misère. Ik leg het uit:

Aangezien onze standaard woensdagochtend Appeltaart Cup golfwedstrijd niet kon doorgaan door onduidelijke of zo je wilt duidelijke redenen (zie vorige post) werd veelvuldig gesproken over een ronde op zaterdag. Sterker nog, de zinnen waren gezet op een rondje van 18-holes op Nunspeet. Vorig jaar werd duidelijk dat als wij 18 holes (in Nederland) willen spelen, dat moeder Natuur (een vrouw, toeval?!) dat ten allen tijde wil voorkomen. Regen, wind en andere anti golf maatregelen worden dan door haar los gelaten. Zo ook vandaag en daarmee zijn wij van JTGolf verantwoordelijk voor het slechte weer van vandaag. Nederland onze wel gemeende excuses hiervoor, sorry!.

Opvallend is wel dat wij gisteren al besloten om niet te gaan vanwege, golfcarrière ondermijnende, vaderlijke redenen. Het lijkt er dus op dat moeder Natuur er een schepje bovenop heeft gedaan en dat de intentie om 18 holes te gaan golfen al genoeg is om volledig los te gaan. Dan zit er nog maar een ding op: Edward we komen eraan!!!

Smoezen-parade begint vroeg dit jaar

De steeds grotere groep vaste lezers van JTGolf weten dat Jeroen enig momentum van Tom weet de doorbreken met een enorme stroom aan slappe excuses en smoezen. Dit is een van de redenen waarom Jeroen al drie keer achter elkaar de Appeltaart Cup in zijn voordeel heeft beslist.

Zijn belangrijkste wapenfeit binnen deze bedenkelijke categorie was de pijn in zijn rug aan het eind van de eerste golftrip naar Amendoeira. Niet alleen won hij daardoor de Amendoeira Wisselbokaal maar ook de Appeltaart Cup omdat het seizoen toen al begin oktober “eindigde”. Alhoewel het veinzen van deze “blessure” magistraal werd uitgevoerd met diverse pirouettes bij het afslaan, was natuurlijk meteen duidelijk dat dit niet voortkwam uit fysieke ongemakken maar uit angst. Angst voor het fantastische spel en enorme dadendrang van Tom. Enige tijd later is dit ook bewezen tijdens het ondervragen van Jeroen zijn fysiotherapeut in Guantanamo Bay.

JT fans weten dat Tom zijn driver vaak “vergeten” of even “kwijt” is. Maar als hij deze na uitgebreide “Ik weet nu wat ik verkeerd deed”-analyses weer terugvindt dan is het niveau wat hij op de fairway legt van jaloersmakend niveau. Begrijpelijk dat elke golfer hierdoor angstig of geïntimideerd wordt. Echter, een beetje vent stroopt dan de mouwen op en gaat tegen beter weten de strijd aan. Zo niet Jeroen. Hij grijpt dan elk halfwaar feit aan om een rondje golf te voorkomen. Veelal worden dan zijn lieve vrouw en schattige kinderen op een schandalige manier in het smoezen-complot getrokken. Ook is hij al jaren bezig met het op cruciale woensdagen ontvangen van aannemers voor een verbouwing die nooit gaat plaatsvinden.

Gisteren was het niet anders. Vanwege zijn verjaardag had Tom Jeroen uitgenodigd voor zijn partijtje op woensdagochtend (neem je golfspullen mee, maar ik zeg niet wat we gaan doen). Gezien zijn overwinning van vorige week schetste het niemand zijn verbazing dat hij moest afzeggen. Immers, het was meer dan waarschijnlijk dat Tom de stand gelijk zou trekken en een start zou maken met een winningstreak van een aantal weken om daarmee direct de spanning uit de Appeltaart Cup 2018 te trekken. Maar zoals gezegd, Jeroen kon niet. Hij moest dingetjes doen voor zijn dochters. Natuurlijk goed mogelijk tijdens een papadag, maar de toevoeging “samen met mijn vrouw” maakte het direct volledig ongeloofwaardig. Beide mannen zijn met een carrière vrouw (wisten we toen niet!) getrouwd die zij doordeweeks alleen in bed (slapend!!) ontmoeten. Dus “samen met mijn vrouw” op een woensdag is gewoon niet mogelijk. Jammer, jammer, jammer is allemaal onnodig. Verliezen is echt niet erg Jeroen, Tom kan het weten….

Wat vraagt u?

Hoe groot de kans is dat Jeroen volgende week afzegt naar aanleiding van dit stukje?

Klein tot zeer klein.

Hoe kan dat vraagt u?

Bovenstaande is totale onzin en Jeroen baalt zo mogelijk meer van een gemist golfrondje dan Tom.

We zijn weer begonnen!

Het is inmiddels twee maanden geleden dat we voor het laatst op een golfbaan hebben gestaan. Door vakanties, slecht weer en andere omstandigheden hebben we noodgedwongen een winterstop gehad waarin we nog wel een les putten van Edward hebben gekregen. Tom heeft deze les uitgebreid beschreven in het stuk van 6 december, maar we stippen nog graag even de essentie van het Aimpoint systeem aan: door het op de juiste wijze gebruiken van je vingers kom je sneller in het gaatje. We hadden deze techniek natuurlijk al lang onder de knie en veelvuldig toegepast, alleen nog nooit op de golfbaan. Vandaar dus de noodzakelijke les.

We hebben lusje B van Naarderbos uitgekozen voor het eerste rondje van het jaar. Gelukkig geen wintergreens, maar we krijgen de dag voor onze ronde wel het bericht dat we niet met onze trolley de baan op mogen. Omdat op zo’n korte termijn geen caddie te regelen is die aan onze standaarden voldoet, moeten we zelf onze eigen tas dragen. Om deze zo licht mogelijk te maken, worden alle overbodige dingen zoals 10 extra sleeves ballen en beschimmelde krentenbollen uit de tassen gehaald.

Bij aankomst in het clubhuis blijkt dat we lus B voor onszelf hebben, we kunnen dus uitgebreid inslaan. Dit blijkt nodig te zijn. Tom is al vrij snel op dreef, Jeroen verzandt al snel in een streak van shanks die pas na 8 ballen stopt. Hij probeert nog de harde wind de schuld te geven, maar dit excuus wordt weggelachen.

Iets na negen uur komen we bij hole 10 aan, de starthole van lus B. Jeroen wint de toss en heeft dus de eer om het seizoen te openen. We spelen vanaf de blauwe tees, dit zijn de wintertees wat betekent dat iedereen vanaf deze tees speelt. Dit is goed te merken aan de blubber waar we doorheen moeten ploegen. Terwijl Jeroen zijn bal klaarlegt, komt er een marshall aanrijden die roept dat hij blijft wachten tot we geslagen hebben. Prima. Jeroen tikt de bal met zijn driver een lekker eind weg en Tom doet met een ijzer hetzelfde. Goed begin! Als we langs de marshall lopen en hem en goedemorgen wensen, wil hij toch even weten wat onze starttijd is. We blijken niet op zijn lijstje te staan, maar de volgende flight komt pas om 10 uur dus er is geen probleem. Hadden we toch bijna na onze eerste afslag van het seizoen allebei een punt te pakken in het gezeik klassement.
Na een matige approach en prima chip hebben we allebei een reële kans op par. We proberen via het Aimpoint systeem uit te vinden hoe we nu moeten mikken, alleen houdt dit systeem geen rekening met vogelpoep, niet-gerepareerde pitchmarks en andere kraters die tussen onze ballen en de hole liggen. Bogey dus.

Hole 11 spelen we prima, Jeroen is iets scherper en scoort zijn eerste par waar Tom een slag extra nodig heeft. Terwijl we naar de volgende hole lopen, trekt er langzaam een waas voor onze ogen. Een par 5 op de blauwe tees biedt mogelijkheden… Hierbij is een rechte afslag echter wel handig. Tom eindigt links van de fairway in een struik, Jeroen ligt aan de rechterkant achter een boom. Geen goed begin dus, waardoor we allebei ‘slechts’ een par halen.

Op de open vlakte bij hole 13 voelen we pas echt hoe hard het waait. Met klapperende broek slaat Jeroen de bal netjes op de fairway. Tom kondigt aan dat zijn bal sowieso op de fairway van de hole ernaast gaat komen, dit gebeurt namelijk ook al zonder wind. Maar door zijn clubblad (naar later bleek onbewust) wat naar binnen te draaien, produceert hij een heerlijke streep. Jeroen probeert zijn kortere afslag te compenseren met een beuk met zijn hybride. Ook dit wordt een enorme streep, maar dan in het gras; de plakkaten modder vliegen in het rond alsof er een goed gevulde giertank wordt geleegd. Slag 3 is ok maar weer te kort waardoor hij pas na 4 slagen op de green ligt, twee puttjes later staat de eerste double bogey op de kaart. Na enige rekenwerk (bal boven de voeten, harde wind, eerste ronde van het jaar) heeft Tom bepaald hoe hij zijn approach moet slaan. Helaas blijkt de praktijk toch altijd weer lastiger, de lengte van zijn slag is goed maar toch een tikkie scheef. Na een mooie chip volgt helaas een drie putt waardoor ook Tom zijn eerste double bogey van het jaar maakt.

De volgende par 3 is door het spelen vanaf de blauwe tee kort, de pinpositie gunstig en de invloed van de wind te overzien. Zou dit de eerste birdie van het jaar gaan opleveren? Tom heeft de avond ervoor nog even wat extra druk op gezet door hier een fles port aan te verbinden. Jeroen mag beginnen en slaat de bal net buiten de green op een paar meter van de vlag. Tom maakt het zichzelf wat moeilijker door links voorbij de green te vliegen. Ook zijn korte spel laat te wensen over waardoor hij nog een double bogey maakt. Jeroen’s birdie putt eindigt net naast de hole, de fles port blijft dus nog even staan.

Op de tweede par 5 hebben we wind mee. Met een maximum aan adrenaline trekken we de drivers uit de tas. De stelling ‘ik ga zo een putt voor albatros hebben’ valt. Jeroen trekt de bal prima van de tee maar landt in een hoopje zooi waardoor hij geen extra afstand wint. Tom doet het beter. Een waanzinnige tik landt perfect en stuitert nog een heel eind door. ‘Er is dus echt geen enkele twijfel, ik ga zo vol voor de green’, is zijn terechte reactie. Jeroen mag echter eerst zijn tweede bal slaan en pakt weer de hybride uit zijn tas. Deze keer raakt hij hem wel goed, te kort om op de green te komen maar gelukkig wel ver genoeg om in een bunker te rollen. Tom heeft enorm veel zin in zijn tweede slag, een putt voor eagle is reëel. Helaas, de hoeveelheid zin zit weer eens in de weg. Ter compensatie is zijn chip iets te enthousiast waardoor hij na drie slagen voorbij de green ligt. Jeroen slaat een dubieuze bunkerbal en vervolgens een nog dubieuzere chip. Het gebral over een albatros lijkt al weer eeuwen geleden. Jeroen knoeit vrolijk verder en loopt met een double bogey de hole af, Tom doet het een slag beter.

En daarmee krijgt Tom de eer om op de pittige hole 16 als eerste af te slaan. Dankbaar slaat hij zijn bal links de bunker in. Jeroen heeft dus even kunnen kijken hoe het niet moet en profiteert hiervan. Terwijl we naar onze ballen lopen, begint Jeroen alvast hardop over zijn volgende bal na te denken. De approach naar hole 16 is zijn absolute angstgegner vanwege de diepe bunker aan de linkerkant van de green. Door de harde wind die van rechts naar links waait en de vlag links op de green, wordt deze slag nog uitdagender dan normaal. Hij zet de bal rechts van de green op en laat hem perfect vertrekken. Helaas begint de bal snel naar links af te buigen, de wind grijpt hem en vertwijfeld moet Jeroen toekijken hoe zijn bal toch nog in de bunker komt. Luidkeels roept hij dat hij dit toch wel erg jammer vindt. Tom heeft vervolgens zijn eigen problemen met de wind, een op het oog prima slag sterft in schoonheid. Met tweemaal double bogey worden we hard gestraft. Maar we hebben ervan geleerd, op de volgende hole gaan we slim met de wind om en scoren we een te accepteren bogey.

Voor de beschrijving van hole 18 schakelen we over naar Philip Bloemendal, de man van het Polygoon journaal.
‘Onder het enthousiaste gejuich van het massaal toegestroomde publiek betreden onze jongens de teebox van hole 18. Vol ongeloof stoten de toeschouwers elkander aan als ze doorkrijgen dat Tom gaat trachten de bal op deze par 4 met één ferme tik op de green te slaan. Dit is nog nimmer vertoont. Een waarachtig heldhaftige poging strandt helaas in het water, maar de toeschouwers tonen hun waardering door een klaterend applaus. Als ook Jeroen eenzelfde poging wil ondernemen, gonst het op de tribunes van opwinding. Men gaat staan om niets van dit spektakel te missen. Na een keurige zwaai vertrekt zijn bal in een rechte lijn naar de vlag. Een zucht van ontzetting golft door het publiek als blijkt dat de bal een meter te kort is geslagen en derhalve ook in het water verdwijnt. Maar voorwaar een magnifieke poging!’

Robert-Jan Derksen zou zeggen: ’Wat een kansloze acties.’

Vervolgens slaan we op de normale manier af en liggen we allebei keurig in de knik van de dogleg. Jeroen denkt even rustig na over zijn clubkeuze voor de volgende slag. ‘Duurt lang!’ klinkt het. Twee minuten later liggen onze ballen allebei net naast de green. Detail: alleen de bal van Jeroen is nog droog. Hij besluit de ronde met een par, Tom heeft twee slagen meer nodig.

En zo zit de eerste ronde er weer op, het was door de omstandigheden hard werken maar het smaakt weer naar meer. In het clubhuis zien we overigens ook nog van alles wat naar meer smaakt, maar we houden het bij cheesecake en appeltaart.

Appeltaart Hattrick voor Jeroen

De Appeltaart Cup lijkt op een lange relatie. De spanning is weg, het is saai, voorspelbaar, langdradig en eigenlijk weet je dat je ermee moet stoppen. Na 2015 en 2016 gaat de Cup in 2017 wederom naar Jeroen. Je denkt bijna dat hij de betere golfer is. Alhoewel alle statistieken voor deze theorie pleiten is niets minder waar. Golf gaat over afstand, durf, slagen zien die niemand anders ziet, risico’s nemen, nieuwe dingen proberen, spelen over andere fairways, harde putts en beuken uit de bunkers. Hiervan is niets in het spel van Jeroen ook maar met een vergrootglas te vinden. Zoals de kenners op The Dutch wel zeggen: “Fantasieloos golf”. Ja natuurlijk is het effectief als je wilt winnen, maar fraai is het niet. Eigenlijk is het golf met een Duitse insteek en zeg nu eerlijk wie vindt Duitsers sympathiek. Laten we maar even snel de feiten opsommen en door gaan naar 2018:

Het Is daarmee duidelijk wie de leukste, flamboyantste, gezelligste en vriendelijkste speler van 2017 is geworden. Want het enige klassement wat er echt toe doet heeft Tom gewonnen.

“Zeg Tom, wat vind je nu zelf van dit stukje?”

Op naar 2018!!!! Dat jaar vind ik toch beter.

Two Putt or not two Putt…

Het is de dag na Sinterklaas avond en na alle speculaas, pepernoten, schuimpjes en andere heerlijkheden is het hoogtijd om weer eens de wei in te trekken. Lang lang geleden stonden we voor het laatst op de golfbaan, de afgelopen woensdagen gingen op aan werk en het bouwen van een huis in Cambodja. In Nederland raakt Jeroen nog geen spijker aan, en dat is voor alle partijen (de muur, de buren en Jeroen) de beste keuze, maar in Cambodja bouwt hij even een heel huis. Toegegeven, de standaarden liggen daar wat lager, maar toch.

Een tijdje terug kregen we van onze favoriete golfpro en vriend van JTGolf: Edward de Jong, een uitnodiging om te leren putten volgens het Aimpoint systeem. De datum toen was voor ons niet mogelijk. Toch willen wij graag leren putten als Justin Rose, Adam Scott en andere PGA toppers. Gelukkig geeft Edward ons graag een persoonlijke instructie. Vandaag is de afgesproken dag en we treden aan op Golfbaan Amelisweerd in Utrecht. Een beetje onwennig met alleen onze putter en vijf ballen in de hand lopen we naar de oefengreen, “Ga maar wat proberen, ik laat nog even de hond uit”, is een tekst die je niet vaak hoort op een golfbaan maar vandaag wel. Beiden zoeken we een hole uit en doen wat we altijd al doen namelijk putts missen.

“Laten we binnen beginnen”, zegt Edward toen hij ons even bezig had gezien. Met zijn hondje Milo voorop stiefelen we naar het onderkomen van de Golfpro’s. In het warme hok, wat veel weg heeft van een studentenkamer aan het eind van een zwaar studiejaar, krijgen wij uitleg over het Aimpoint systeem. “Het heeft allemaal met gevoel te maken”, vertelt Edward. Wij kijken elkaar aan en vragen ons hardop af of dit wel een systeem voor ons is. Gevoel is niet een van onze sterkste kanten, wat onze vrouwen zeker zullen beamen. Aan de hand van een boekje legt Edward verder uit hoe het systeem werkt. “Je gaat voelen wat een 1, 2, 3 of 4 is en dan moet je zo richten” legt Edward eenvoudig uit. Kan niet moeilijk zijn, behalve dat voelen dan. “Dat gaan we trainen”, zegt Edward en loopt met putter in de hand het hok uit naar de oefengreen. Met een krijtje geeft hij aan wat een 1, 2, 3 en 4 slope is. “Ga nu maar even voelen”, is zijn instructie. En als twee lemmingen lopen Jeroen en Tom achter elkaar aan om op elk cijfer even stil te staan om met hun voeten de slope te voelen. Uiteraard weet Tom het weer beter en meent dat de slope bij cijfer 3 en 4 gelijk is en wel een 3,5. Edward kijkt bedenkelijk maar verandert er toch iets.

Na het voelen is het tijd om te kalibreren. We moeten onze vingers op een bepaalde afstand van ons lichaam houden om zo de juiste richting van de putt te bepalen. We hopen maar dat het werkt, want zonder context of succes ziet het er wel heel treurig uit. Aimpoint uitgelegd: check, gevoel gevoeld: check, vingerafstand gekalibreerd: check, tijd om alles in de praktijk te brengen.

Het lijkt allemaal wat vreemd en zeker de lijn de we volgens het systeem moet kiezen maar de putts komen wel continue verdacht dicht in de buurt bij de hole. “Voordeel is dat wanneer je de richting van je putt gekozen hebt, je alleen nog maar op de snelheid hoeft te letten”, deze uitspraak klinkt zowel bij Jeroen als bij Tom als muziek in de oren. Op twee dingen tegelijk letten is bijna net zo moeilijk als iets voelen, vraag wederom maar weer aan onze vrouwen. Het feit dat we de richting kunnen weg strepen scheelt minstens de helft aan hersencapaciteit die we vervolgens voor het inschatten van de snelheid kunnen gebruiken.

We oefenen dat het ons een lieve lust is en het gaat steeds beter. Of het aan ons gevoel ligt, aan het systeem, aan de luchtdruk of aan allemaal, geen idee, maar de resultaten zijn prima. Nog een paar tips van Edward hoe je de bal beter kan laten rollen (wie wist dat je bal omhoog gaat als je ‘m raakt?) en de ene na de andere putt rolt erin. Zelfs bij het putt wedstrijdje tegen de Pro houden we hem goed bij. De twee uur vliegen om en maken ons zelfs enthousiast over putten. Teksten als “dat moeten we vaker doen”, “goh, dit gaat ons wel helpen” en “In Portugal missen we nu geen putt meer” worden uitgewisseld.

Maar aan alle goede dingen komt een einde. Wij bedanken Edward voor deze goede en ook gezellige instructie en maken een afspraak voor een Pro-Am op de Hilversumsche in de lente. Vervolgens belonen wij ons op een heerlijk stuk appeltaart en verbazen ons nog even over het aantal grijze postduiven wat op de baan en in het clubhuis rond dartelt en vragen ons af hoeveel de gemiddelde leeftijd is gedaald toen wij het parkeerterrein op reden.

 

Juiste antwoord: 17,8 jaar

Het was weer geen wedstrijd

Na drie weken vanwege slechte redenen (ziekte en werk) niet gespeeld te hebben, mogen wij eindelijk weer aantreden. Lusje A wordt het deze keer, omdat we die lus al lang niet gespeeld hebben (belangrijk argument), deze lus uitdagender is dan lusje B (belangrijker argument) en Jeroen na het debacle van de vorige keer voorlopig even helemaal klaar is met Hoogland (belangrijkste argument).

Het is niet druk op de baan dus we kunnen rustig inslaan en op ons gemak naar de eerste tee lopen. Uit ons ooghoek zien we echter ineens twee andere golfers opduiken die ook die kant op komen. In dit soort situaties zijn we inmiddels goed getraind, no way dat we mensen in onze flight dulden. We beginnen altijd met gewoon keihard negeren, indien dat niet werkt zetten we zwaardere middelen in (Jeroen heeft ooit een acute aanval van darmkramp gefaket). Maar het is deze keer niet nodig, onze intimiderende ‘dit is onze rug’ houding werkt.

Voor de verandering wint Jeroen weer eens de toss. Hij streept de bal in een scherpe lijn over de fairway bunker naar een perfecte positie. Tom liep op de driving range al een beetje te knoeien en zet dit met zijn afslag moeiteloos door; gelukkig stopt de bal voor de eerder genoemde bunker (spoiler alert: dit is dan ook direct het enige dat meezit voor Tom in deze ronde). Zijn tweede bal trekt hij links naast de green, maar met een mooie chip langs een boom weet hij een prima bogey te scoren. Jeroen slaat een heerlijke approach en tikt een 5 meter putt in de hole: birdie!

Hole 2 schreeuwt om course management, het is een par 4 maar afslaan met een driver brengt de boom midden op de fairway in het spel. Jeroen pakt zijn hybride en slaat deze bal ook weer kaarsrecht. Tom pakt een ijzer en slaat ook deze bal linksaf. De toon is gezet, het wordt weer zo’n ronde. Tom vindt zijn bal gelukkig wel; course management is nu geen optie meer, er moet gewoon hard geslagen worden om over het water te komen. Met een marge van 5 centimeter lukt het. Met een gave Seve chip weet hij de bal vrij te spelen en is een bogey of hooguit een double bogey een reële optie. Tot zover de theorie. Vijf slagen later mag Tom zijn bal uit de hole halen. Jeroen blijft fantasieloos doorspelen en produceert door een nieuwe 5 meter putt een par.

Hole 3, de eerste par 3. Jeroen legt de bal pinhigh maar net naast de green neer. Voor Tom is het golfen inmiddels een puur mentale sport geworden. ‘Niet weer naar links, niet weer naar links’, galmt door zijn hoofd. De ervaren lezer van onze stukjes kan nu moeiteloos invullen wat er gebeurt. Jeroen laat voor het eerst deze ronde een slag liggen, wat geheel te wijten is aan de kwaliteit van de green (vindt hij zelf).

De dogleg op hole 4 is in elke omstandigheid lastig, maar met een op handen zijnde zenuwinzinking niet te doen. De eerste bal van Tom komt links tussen de bomen, de provisionele bal ter compensatie rechts in het water. Jeroen durft inmiddels nauwelijks meer iets te zeggen, elke opmerking is te pijnlijk. We hebben altijd zo’n zin en waarom moet het altijd zijn dat een van ons een vaginadag heeft? Gelukkig weet Tom zijn bal nog wel te vinden, maar een goede score wordt totaal kansloos als zijn approach weer naar links gaat en de daaropvolgende chip een boom raakt. Double bogey. Jeroen maakt weer een par en staat na vier holes nog steeds op level par.

Hole 5 is een lange par 4, een goede afslag is cruciaal. Ik herhaal: een goede afslag is cruciaal. Jeroen trekt zijn driver helemaal naar rechts en belandt tussen de bomen. Tom trekt de bal ook naar rechts (geintje: natuurlijk gaat deze naar links). Jeroen realiseert zich dat course management weer vereist is, maar dat had hij op hole 2 al gedaan en twee keer in een ronde is echt teveel gevraagd. De bal raakt een tak en wat er daarna met de bal is gebeurd zullen we nooit weten. Verloren bal, droppen dus en een strafslag. Tom maakt er ook geen briljante hole van maar heeft wel een slag minder nodig.

Dit betekent dus dat Tom de eer heeft op hole 6, een par 3 waarvoor de clubkeuze zeer uitdagend is vanwege de dwarrelwind. Maar niet voor Tom. Resoluut pakt hij zijn ijzeren 9 en maakt zowel zijn eerste GIR als par. Jeroen lift lafjes mee op de clubkeuze en scoort ook een par.

Op naar de eerste par 5 van de dag. Tom weet inmiddels nauwelijks meer hoe hij zijn driver moet beethouden. Links ligt water. Plons dus. Jeroen timmert vervolgens zijn bal hard rechtdoor. ‘Ik wil ook zo’n bal’, mompelt Tom als hij nog een bal van de tee slaat. Plons. Verslagen sjokt hij naar de plek van de eerste bal en dropt een nieuwe bal. Geen gekke dingen meer doen, gewoon met een ijzeren 9 de bal de fairway op slaan. Plons. Weer een drop. Weer een uithaal. Deze gaat beter, zeker niet naar links maar wel angstvallig recht op een boom af. Plok. Maar daarna staat de golfer in Tom op; met een wereld approach redt hij nog enigszins zijn hole. Jeroen scoort par.

Op hole 8 moeten we even wachten voordat we kunnen afslaan, de groep van 4 voor ons is aan het gemaai te zien normaal werkzaam in de plantsoenendienst. Als we bijna mogen afslaan, komt een wat oudere dame naar ons gelopen. Ze heeft net de vorige hole gespeeld en zegt dat ze alvast bij de vrouwen tee gaat staan. Waarschijnlijk zit ze in een opname van ‘Try before you die’ want de vrouwen tee ligt zo’n vijftig meer links voor onze tee, perfect in de baan van de ballen die Tom vandaag slaat. Maar aardig als hij is mept hij de bal gewoon rechts in de rough; Tom’s kracht ligt in de zelfanalyse van zijn fouten en hij is er inmiddels achter wat er 7 holes fout is gegaan. Zijn bal ligt nog net droog, met een gecontroleerde tik moet hij de bal terug op de fairway kunnen tikken. Het woord ‘gecontroleerd’ staat hier niet niets. Plons dus, waarmee er inmiddels 3 ballen van Tom in hetzelfde water liggen. Zijn volgende ijzers zijn prima, er zit enig herstel in zijn spel. Jeroen heeft zijn afslag rechts in het water geslagen en verknoeit daarmee definitief de kans om een ronde in de buurt van par te lopen.

Eindelijk hole 9. We moeten weer een tijd wachten, maar de wat oudere dame heeft inmiddels genoeg gezien want ze gaat niet nogmaals alvast bij de vrouwen tee staan. Na wat geworstel met bomen en plaggen zit de hole er niet veel later op. Jeroen besluit daarmee een prima ronde met 43 slagen, net niet genoeg punten om zijn handicap te houden. Tom heeft 13 slagen meer nodig; bij de traditionele knuffel op de laatste hole spreken we beiden de hoop uit dat dit eens maar nooit meer was. Alles zat tegen en damage control was totaal niet mogelijk.

Maar hoe slecht de ronde ook is, taart hebben we altijd verdiend. Er staat een voor ons nieuwe dame achter de bar, we zijn benieuwd hoe het bestellen deze keer gaat.
Doe mij maar een cola met cheesecake,’ zegt Tom. ‘En voor mij graag een cola met appeltaart,’ zegt Jeroen erachteraan.
De radartjes van de dame beginnen op volle kracht te draaien. ‘En wat wilde u ook al weer?’ vraagt ze aan Tom. Geduldig herhaalt Tom zijn bestelling. De radartjes lopen nu verhit aan.
‘Dus twee cola, een cheesecake en een appeltaart.’ Het is niet helemaal duidelijk of ze het voor zichzelf herhaalt of dat ze nog een bevestiging van ons nodig heeft. We knikken, lopen naar een bank en ploffen neer. Al snel komen we op ons favoriete onderwerp: golfen in Portugal. Dit jaar zijn we begin juni geweest en dat beviel zeer goed: super weer, niet te druk en de banen waren in topconditie. We komen tot de conclusie dat we volgend jaar in dezelfde periode gaan. Nathalie, Jennifer: graag jullie goedkeuring hiervoor via een reactie op dit stukje. Overige lezers: mochten onze dames na een week nog niet gereageerd hebben, kan een van jullie dan alsjeblieft aan hen vragen of we volgend jaar weer mogen? Bij voorbaat dank!

Elllllende…..

Afgelopen zondag hebben J&T inspiratie opgedaan bij de KLM Open. Op papier, of beter gezegd, via de WhatsApp zijn de swings volledig verbouwd. Tom weet hoe hij zijn driver moet slaan en Jeroen heeft een thump in zijn korte ijzers. Vol zelfvertrouwen togen de vrienden dan ook naar Hoogland voor een rondje van 9. Een volle golfronde van 18 durven ze niet meer te boeken aangezien dat garant staat voor prut met peren weer. De ronde op Hoogland was nog niet geboekt of de weersvoorspellingen droogde op. Het zou een mooie dag worden met wel 19 graden. Heerlijk golfweer dus.

De vorige keer op Hoogland hebben we genoten van het zogenaamde Play & Lunch arrangement en ook dit keer zagen we dat wel zitten. Op de driving range gaan we er eens goed voorstaan met alle nieuwe ideeën en inspiratie. Bij Jeroen loopt het lekker (te lekker?) en bij Tom gemiddeld. Wanneer alle ballen op het gras zijn gedeponeerd wandelen we naar de eerste hole. We zijn wat vroeg dus we kunnen nog wat oefenputts maken. Het is Tom die zegt “of we kunnen nu meteen beginnen, oefenputts hebben wij nooit nodig”, wat een verschrikkelijke mispeer dit is zou later blijken.

Tom wint weer eens de toss en mag beginnen. Een laffe ijzer-5 dirigeert hij naar het midden van de fairway. Jeroen pakt het groter aan en haalt zijn driver vol door. Een streep door het midden die wat onfortuinlijk vlak naast een boom eindigt. Tom speelt met nieuwe gele ballen die, nu blijkt, evenveel licht geven als de Tarzan van de vrouw van Kim Jung-un. Ze vallen lekker op en zelfs Jeroen twijfelt of hij niet met een zonnebril moet gaan spelen. Een mooie approach met een ijzer-9 levert Tom net aan een GIR op. Jeroen heeft serieus last van de boom en moet forceren. Het forceren resulteert in een roller naar de green in plaats van een mooie boog. Een extra chip (over de green) en nog een (op de green) is nodig om in de buurt van de hole te komen. Keurig legt Jeroen de toch niet makkelijke putt erin en scoort daarmee een bogey. Inmiddels heeft Tom zijn Scotty uit de tas getrokken en legt aan om de bal in de hole te duwen. Geen oefenputts betekent geen enkel idee hoe snel de greens zijn en dat blijkt. Tom put zijn bal maar die komt niet verder dan de helft van de afstand. Geeft niks als je er maar van leert. Dat laatste laat Tom na en ook zijn tweede putt laat hij dik te kort. Als hij dan zijn derde putt de hole laat lippen mag hij een keurige 4-putt in de statistieken laten landen en een double bogey op zijn kaart schrijven.

Hole 2 is de korte par 3 met een ondiepe green. De goede clubkeuze is hier absoluut een must of totaal niet relevant als je zoals Jeroen de bal volledig aan de andere kant van de green legt. De plek van de green waar de vlag niet staat. Het is een GIR, maar ook 4-putt of meer territorium. Tom doet het beter en gebruikt zelfs de helling achter de vlag als back-stop en de bal rolt keurig terug en stopt op zo’n 3 meter van de hole. De eerste putt van Jeroen geeft hem een kans op par, zijn tweede putt geeft hem kans op bogey, zijn derde putt geeft hem kans….nee die gaat wel in de hole. Tom maakt hier een keurige par.

Dan moet de driver uit de tas voor de langste par 4 van de baan. Een in theorie volledig verbouwde swing levert Tom een bal op een fairway op. Juist…op EEN fairway en niet DE fairway, namelijk die van hole 9. Jeroen zijn drive blijft ook rechts van de fairway en komt tot stilstand tegen een prachtig heide plantje. Wat is golf toch een oneerlijke sport. Een totale k***te bal eindigt op het korte gras en en net niet optimale bal ligt gelijk s**t. Met een perfecte ligging en hoek naar de vlag pakt Tom zijn ijzer-6 uit de tas en legt aan, slaat een mooie streep en legt de bal op zo’n 5 meter van de hole net naast de green. Jeroen kan niet anders dan de bal uit de plant thumpen en kiest voor een lay-up. Zijn approach is te kort en met een extra chip legt hij de bal wel op de green. Tom gebruikt zijn putter weer 3 keer om de bal van net buiten de green in de hole te krijgen. Jeroen doet dat toch echt beter en heeft maar 2 keer zijn putter nodig.

Op hole 4, een dogleg naar rechts, slaat Jeroen zijn afslag veelal links in de prut. Dit keer concentreert hij extra op zijn lijn maar vergeet zijn bal goed te raken. Hiermee toont hij aan dat mannen inderdaad niet kunnen multitasken. Met zijn ijzer-7 raakt Tom wederom fantasieloos midden-fairway en ook zijn tweede bal is goed al mist hij net de green. Jeroen zijn tweede bal lijkt niet zijn beste bal van de dag, maar die kwam nog wat later. Deze hook naar links staat wel in de top-3 vandaag en eindigt downhill in het hoge gras. Met de hoop op een betere ligging loopt Jeroen recht op een rond wit voorwerp af maar dat blijkt een paddenstoel. De beker met gif is ingeschonken en klaar om wat teugen uit te nemen. Zijn chip/slag naar de green gaat weliswaar naar EEN green maar niet DE green. Het is inmiddels gaan regenen (welk mooi golfweer) en dat past prima bij het humeur van Jeroen. Hij is niet eens vrolijk te krijgen doordat hij zijn nieuwe paraplu mag uitproberen. Terwijl Jeroen zijn bal zoekt op hole 7, chipt en putt Tom alsof het zijn lieve lust is. Om de laatste 10 meter naar de hole af te leggen gebruikt hij 4 slagen en schrijft een double-bogey. Jeroen vindt een gaatje in de bomen en chipt de bal naar voorkant green en twee putts later scoort ook hij een double-bogey. Zelfde score, ander gevoel.

Met zijn double-bogey behoudt Tom de eer en slaat zijn drive maar weer eens ver naar rechts en richting de teebox van hole 7. We hebben betaald en dan gebruiken we ook de hele baan moet de gedachte zijn. Jeroen gooit wat agressie in zijn swing en weet eindelijk ook eens een goede afstand te halen en slaat voorbij de strategisch geplaatste bunker. Ondanks de afzwaaier heeft Tom weer een heerlijke ligging, op een zacht bedje van gras en lekker uphill. Hij komt lekker onder de bal en lepelt zijn bal net links van de green. Volgens eigen zeggen vern***t Jeroen zijn super ligging en topt de bal naar de green. Komt daarmee zeer dicht bij het water achter de green maar nattigheid blijft hem, en daarmee ook al zijn golfclubs, bespaard. Het komt weer aan op kort spel en misschien was het beter om daar meer op te letten zondag. Maar waarom zou je als je net als Chris3Wood pas op hole 17 een green mist. Wat putts hier en een chippie daar en we noteren een bogey voor Tom en een double bogey voor Jeroen.

De lange par-3 6de hole speelt vandaag zonder wind, dus eenvoudig. Tom vindt dit duidelijk te makkelijk en hookt zijn ijzer-6 het water in. Jeroen wacht op zijn reactie, duidelijk klaar om katachtig weg te springen als het oud-Hollands clubsmijten begint. Tot zijn verbazing gebeurt dit niet. Tom pakt ijzig kalm zijn tee uit de grond en loopt naar zijn tas terug. Flabbergasted over deze beheersing van Tom slaat hij zijn bal te kort naar de green en houdt daarmee een chip over met een moeilijkheidsgraad van 4 vluchtelementen achter elkaar op de rekstok. Tom vindt zijn bal in het water en dropt deze op de modder. Hij thumped de bal richting green en de bal stopt op 2,5 meter van de hole. Jeroen chipt de bal keurig over de bunker en deze stop voorbij de hole op de green. Een keurige twee putt van die afstand en de bogey is binnen. Tom maakt zijn putt en scoort daarmee ook een bogey. Net als op hole 4 dezelfde score en een heel ander gevoel over het verloop.

Twee heerlijke batsen, daar beginnen de mannen mee op hole 7. De hole waar beiden al delen van hebben bezocht deze ronde. De perfecte ligging na slag een kan niet worden verzilverd door matige chips van beiden. De eerste par voor Jeroen en de tweede voor Tom. Tom denkt terug aan de ronde op Hoogland waar hij pas op hole 7 boven par ging. Jeroen denkt terug aan de ronde op Hoogland waar hij in totaal +2 liep. Resultaten uit het verleden….juist. Omdat zijn ijzers lekker lopen valt Tom de pin positie van hole 8 lekker aan de bal gaat iets links maar ligt midden green. Omdat zijn ijzers voor geen meter lopen heeft Jeroen geen idee waar hij de bal heen moet slaan. Uiteindelijk besluit hij de green links te missen. Wederom houdt hij zijn bal net droog en daarmee zijn hele golfset. Een zeer lastige chip maakt dat Jeroen 3 putts nodig heeft om het balletje in de hole te krijgen. Ook Tom putt voor de verandering maar weer eens 3 keer.

De laatste hole is een par-5 waarbij de afslag zeer precies moet. Rechts ligt een hoop heide, prachtig om te zien, maar niet om te liggen. Links ligt de driving range en is out-of-bounds. Jeroen weet niet hij zijn ijzers ooit nog goed kan slaan, Tom heeft dat mijn zijn driver. Hij besluit het denken maar uit te zetten en gewoon te slaan. Hij mist de fairway aan de rechterkant en kan zijn lichtgevende bal gaan zoeken in de heide. Samen uit samen thuis is waarschijnlijk de gedachte van Jeroen want ook hij slaat zijn drive die kant op. Tom ligt nog maar een keer op een bedje van zachtgras en veertjes van baby-eendjes, Jeroen in een woord dramatisch. Hij thumped zich een hernia en nog gaat de bal niet ver en land zelfs in een pluk hoog gras midden in de fairway. De gifbeker waaraan hij was begonnen op hole-4 is duidelijk nog niet leeg en hij neemt nog maar een teug door de volgende bal naar de rough te laten rollen links van de fairway. Daar besluit hij direct nog een teug te nemen door van het hoge gras in het hoge gras te slaan nog geen 20 meter verder. Mijn zijn schouders moedeloos omlaag lepelt hij, geheel niet onaardig, de volgende bal richting green. Zijn reactie is gelaten, vandaag is de strijd Hoogland vs Eversen duidelijk uitgevallen in het voordeel van Hoogland. Na twee redelijke ballen naar de green gaat Tom weer verder waar hij de hele ronde al veelvuldig mee bezig is: putten. Drie keer mag Scotty de bal aanraken alvorens geknuffeld, gekust en gefeliciteerd wordt op de green. Tom verlaat de baan met een tas vol gemiste kansen, Jeroen verlaat de baan met een lege gifbeker.

Terug in het clubhuis gaan wij eens goed zitten voor het lunch gedeelte van ons Play & Lunch arrangement. Voor onze trouwe lezers volgt nu een prijsvraag:

Welk van de volgende gerechten werd door zowel Jeroen als Tom besteld:

Stuur uw inzendingen naar tom@jtgolf.nl . Onder de juiste inzendingen wordt een gebruikte wedstrijd bal van Jeroen of Tom verloot. Geef bij je inzending aan welke bal, Tom of Jeroen, je bij winst wil ontvangen.

O ja, de achterstand van Tom in de Appeltaart Cup is weer te overzien en teruggebracht naar 5. Ook nog de scores van vandaag (en ja elke “L” in de titel van dit stukje staat voor een double bogey of erger van Jeroen, jammer als je deze kwinkslag zou missen).